Dog Of God

Σε ένα λετονικό χωριό του 17ου αιώνα, κυριαρχούν η ασταμάτητη βροχή και το ατελείωτο μεθύσι. Όταν η κλοπή ενός ιερού κειμηλίου πυροδοτεί κατηγορίες για μαύρη μαγεία, εμφανίζεται ένας 80χρονος αυτοαποκαλούμενος λυκάνθρωπος, γνωστός ως ο Σκύλος του Θεού, φέρνοντας μαζί του ένα μυστηριώδες δώρο: τους "Όρχεις του Διαβόλου". Η άφιξή του πυροδοτεί μια αλυσίδα απρόβλεπτων γεγονότων που κορυφώνεται σε ένα ξέφρενο ρέιβ όργιο, μεταμορφώνοντας το χωριό σε μια φρενίτιδα καταπιεσμένων επιθυμιών που "απασφάλισαν".

Σε μια εποχή που ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος, στην πλειονότητα της παραγωγής του, δείχνει εγκλωβισμένος σε φεστιβαλικές επιταγές, ταινίες όπως το «Dog of God» υποδεικνύουν πως, ίσως, η λύση βρίσκεται στο χώρο του animation, όπου νέες ταλαντούχες φωνές πειραματίζονται με στιλ που δεν έχουμε ξαναδεί. Οι Λετονοί σκηνοθέτες Lauris και Raitis Abele ανήκουν οπωσδήποτε σε αυτήν την κατηγορία, και με αυτή τους την ταινία μπαίνουν ευθύς εξαρχής στη λίστα των πιο υποσχόμενων Ευρωπαίων σκηνοθετών. Το φιλμ τους είναι ένα αυστηρά ενήλικο animation, που "παντρεύει" είδη όπως ο τρόμος, η κωμωδία και η φαντασία, σε ένα πρωτότυπο και σαγηνευτικό κοκτέιλ επιρροών. Παρά τις αδυναμίες που θα περιγράψουμε παρακάτω, πρόκειται για μια από τις πιο ιδιαίτερες κινηματογραφικές εμπειρίες της τρέχουσας χρονιάς.

Αυτό που εντυπωσιάζει κυρίως στην ταινία είναι το οπτικό ύφος, βασισμένο στο "ροτοσκοπικό", όπως ονομάζεται, animation. Τεχνοτροπία που μετατρέπει ζωντανά κινηματογραφημένη δράση σε animation, αξιοποιείται εδώ στο έπακρο από τους δύο σκηνοθέτες. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που αναδίδει κάτι το εφιαλτικό, σουρεαλιστικό, σχεδόν ονειρικό στην όψη του. Θεματολογικά, η ταινία περιστρέφεται γύρω από τη σύγκρουση θρησκείας, ηθικής και κοινωνικών επιταγών με την ανθρώπινη επιθυμία, τα ένστικτα και τις προσωπικές ανάγκες, με φόντο μια αυστηρά οργανωμένη, κλειστή κοινωνία. Ο συνδυασμός οπτικού ύφους με τη θεματολογία του φιλμ είναι αρμονικός, απολύτως ταιριαστός, με αποτέλεσμα ένα καθηλωτικό οπτικοακουστικό σύνολο.

Εκεί που υστερεί η ταινία είναι στο κομμάτι του σεναρίου, το οποίο βέβαια εξαρχής δείχνει να ενδιαφέρει τους δημιουργούς πολύ λιγότερο από την αισθητική της ταινίας. Η αφήγηση, από ένα σημείο και μετά, γίνεται χαοτική και αναίτια λαβυρινθώδης, μπερδεύοντας και ίσως κουράζοντας το θεατή. Η αποσπασματικότητα της εξιστόρησης, οι προφανείς συμβολισμοί και η συγκεχυμένη δομή του σεναρίου δεν αποκλείεται να ξενίσουν τους θεατές που αποζητούν μια πιο συμβατική αφήγηση. Οπωσδήποτε, η ταινία δεν απευθύνεται σε ανήλικους θεατές, παρά το γεγονός ότι είναι animation, καθώς διαθέτει στοιχεία ατόφιου λαογραφικού τρόμου, έστω φιλτραρισμένα ως κατάμαυρη κωμωδία και σάτιρα. Αλλά και οι ενήλικοι θεατές οφείλουν να ξέρουν εκ των προτέρων πως το «Dog of God» δεν είναι μια συνηθισμένη ταινία.

Παρά τις σεναριακές του αδυναμίες, το λετονικό αυτό animation είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής φέτος στα σινεμά. Και μόνο για τη μοναδικότητα του οπτικού του ύφους, τις πανέμορφες εικόνες που φτιάχνουν οι σκηνοθέτες του και τα εντυπωσιακά χρώματα, αξίζει να το δείτε στη μεγαλύτερη δυνατή οθόνη. Αν η ταινία διέθετε ένα πιο φροντισμένο σενάριο, θα μιλούσαμε ίσως για ένα πραγματικό αριστούργημα. Ακόμα κι έτσι, το «Dog of God» σίγουρα θα βρει το αιρετικό κοινό του, και με το πέρασμα των ετών, θα αποκτήσει καλτ στάτους. Το αξίζει, αν μη τι άλλο γιατί τολμά να πειραματιστεί σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι Ευρωπαίοι δημιουργοί επαναπαύονται στις ίδιες και τις ίδιες φεστιβαλικές συνταγές.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 26-03-2026  |  Διανομή: Weird Wave  |  Επίσημο Site