Τελευταία Κλήση

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000. Μια κλοπή όπλων από ένα στρατόπεδο. Ένας γνωστός εγκληματίας (Ορφέας Αυγουστίδης) κρατάει όμηρο μια οικογένεια στο Παγκράτι και απειλεί να την ανατινάξει αν δεν εμφανιστεί ζωντανά στην τηλεόραση. Ένα τηλεοπτικό κανάλι σε αναβρασμό και η αστυνομία να κοιτάζει έναν δραπέτη να την εκθέτει για πολλοστή φορά. Όλοι τους νήματα σε έναν ιστό που κάποιοι υφαίνουν στο παρασκήνιο.

Η «Τελευταία Κλήση» είναι η σπάνια περίπτωση ελληνικής αστυνομικής ταινίας που στοχεύει στο ευρύ κοινό. Γι' αυτό και μόνο αξίζει την προσοχή μας, και την ενθάρρυνσή μας ώστε περισσότερες τέτοιες ταινίες να γυρίζονται στα μέρη μας μελλοντικά. Ευτυχώς, είναι και μια αρκετά καλή ταινία, ώστε οι όποιοι έπαινοι να μην είναι καθόλου προϊόν επιείκειας. Πρόκειται για ένα καλογυρισμένο αστυνομικό θρίλερ, με ωραία φωτογραφία, καλό ρυθμό και σφιχτοδεμένη αφήγηση. Μέσα σε μόλις 91 λεπτά, η ταινία διαθέτει κλιμακώσεις στα σωστά σημεία, καταφέρνει να μας κρατήσει σε αγωνία για την τύχη των χαρακτήρων και να μας εμπλέξει συναισθηματικά με το δράμα που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Χαλαρά βασισμένο σε αληθινή ιστορία, την οποία τροποποιεί για δραματουργικούς λόγους, το φιλμ του πρωτοεμφανιζόμενου κινηματογραφικά Sherif Francis διαθέτει επίσης πολύ καλές ερμηνείες, μακριά από τις θεατρικές ή τηλεοπτικές μανιέρες που συνηθίζουμε στον ελληνικό κινηματογράφο. Ο Ορφέας Αυγουστίδης αποφεύγει το μεγάλο σκόπελο που λέγεται "ενσάρκωση αλλοδαπού" και καταφέρνει, υιοθετώντας ξενική προφορά, να μην καταλήξει σε καρικατούρα. Μοναδική παραφωνία στο καστ είναι ο Ερρίκος Λίτσης, ο οποίος δε δείχνει εναρμονισμένος με το κλίμα και τον τόνο της ταινίας, αλλά μοιάζει λες και μεταπήδησε κατευθείαν από το σύμπαν του «Σπιρτόκουτου» (2002) του Γιάννη Οικονομίδη. Το υπόλοιπο καστ είναι, πάντως, αρκετά ικανοποιητικό, χωρίς άλλες παραφωνίες.

Εκεί που κάπου χάνεται η ταινία είναι στο συνωμοσιολογικό κομμάτι. Δεν έχουμε πρόβλημα με την εισροή μυθοπλαστικών στοιχείων σε μια πραγματική ιστορία, κάθε άλλο, όμως αισθανθήκαμε πως κάπου η ταινία το παράκανε με το σκέλος "όλα αυτά φτάνουν πιο ψηλά". Ακόμα κι αν πραγματολογικά ευσταθεί αυτός ο ισχυρισμός, κινηματογραφικά όλο αυτό δεν στέκει, τουλάχιστον έτσι όπως έχει χτιστεί μέχρι τότε η μυθοπλασία. Επιπλέον, η τάση του ελληνικού (και ευρύτερα του ευρωπαϊκού) κινηματογράφου να "ξεπλένει" τους αντι-ήρωες και και να προσπαθεί μανιωδώς να μην τους παρουσιάσει ως "κακούς", έχει σαν αποτέλεσμα το ακριβώς ανάποδο: να παρουσιάζεται ο αντιήρωας ως κατά βάθος καλό παιδί και ο αστυνομικός εντελώς σχηματικά.

Παρά τις προαναφερθείσες αδυναμίες, ωστόσο, η «Τελευταία Κλήση» είναι μια αξιόλογη εμπορική (δεν το λέμε για κακό, απεναντίας) ελληνική ταινία. Πρόκειται για την καλύτερη εμπορική ελληνική ταινία, συγκεκριμένα, από την εποχή της «Φόνισσας» (2023) της Εύας Νάθενα. Μια εθνική κινηματογραφία, για να είναι εύρωστη, έχει ανάγκη από 5-6 ταινίες τουλάχιστον σαν την «Τελευταία Κλήση» σε ετήσια βάση. Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν είμαστε (ακόμα, τουλάχιστον) σε αυτήν τη φάση. Μακάρι, εντούτοις, κάποια στιγμή να φτάσουμε εκεί. Μέχρι τότε, θα δεχόμαστε μία τέτοια ταινία κάθε τρία χρόνια και θα λέμε κι ευχαριστώ, παραβλέποντας ορισμένες αδυναμίες που οφείλονται ξεκάθαρα στην έλλειψη εμπειρίας των σκηνοθετών ή/και των σεναριογράφων στο είδος, λόγω της απουσίας πολλών ανάλογων ταινιών.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 19-03-2026  |  Διανομή: Tanweer