Calle Malaga

Η Maria Angeles (Carmen Maura), μια 79χρονη Ισπανίδα που ζει ευτυχισμένη στην Ταγγέρη, βλέπει την ζωή της να απειλείται όταν η κόρη της (Marta Etura) έρχεται από τη Μαδρίτη για να πουλήσει το πολυαγαπημένο της σπίτι. Αρνούμενη να ξεριζωθεί, ξεκινά έναν αγώνα για να κρατήσει τη ζωή, τις αναμνήσεις και την αξιοπρέπειά της, ανακαλύπτοντας απροσδόκητα ξανά τον έρωτα και την επιθυμία.

Τρία χρόνια μετά το θαυμάσιο «The Blue Caftan» (2022), η σκηνοθέτρια Maryam Touzani επιστρέφει με την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία της, «Calle Malaga». Η ταινία αυτή φωτίζει μια άγνωστη, στο ευρύ κοινό, πτυχή της μαροκινής καθημερινότητας, που έχει να κάνει με την ισπανόφωνη κοινότητα της Ταγγέρης, ανθρώπους που είχαν εγκατασταθεί εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 1930 για να γλιτώσουν από τη λαίλαπα της δικτατορίας Franco, πίσω στην πατρίδα τους, και ρίζωσαν για ολόκληρες γενιές. Ομολογούμε πως δεν έχουμε δει, αν υπάρχουν, άλλες ταινίες πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, και αυτό από μόνο του αποτελεί δέλεαρ σε μια ταινία - ρόλος του κινηματογράφου είναι και αυτός, να μας φέρνει σε επαφή με ανθρώπους, κουλτούρες και έθιμα που αγνοούσαμε.

Και μετά από αυτό το ημι-γλυκανάλατο σχόλιο, ας περάσουμε στα της ταινίας. Η επιστροφή της Carmen Maura, θρυλικής πρωταγωνίστριας των πρώτων ταινιών του Pedro Almodovar, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, είναι λόγος χαράς, ειδικά όταν η ηθοποιός παραδίδει μια τόσο μεστή, όμορφη ερμηνεία. Καθαρά ως ρόλος, το «Calle Malaga» είναι για την ηθοποιό ό,τι το «Amour» (2012) του Michael Haneke για την Emmanuelle Riva. Η ταινία έχει μια ειλικρινή τρυφερότητα, πολλές όμορφες στιγμές, ευπρόσδεκτες ποδοσφαιρόφιλες αναφορές (διαδραματίζεται τις ημέρες του Μουντιάλ 2022, όταν το Μαρόκο έκανε την έκπληξη φθάνοντας ως τα ημιτελικά) και μια ωραία ιστορία να πει, γνώριμη όσο και ευαίσθητη. Οι λεπτομέρειες στη σκιαγράφηση του βασικού χαρακτήρα παίζουν καθοριστικό ρόλο και κατορθώνουν να κερδίσουν το ενδιαφέρον του θεατή.

Ωστόσο, από ένα σημείο και μετά, το «Calle Malaga» ακολουθεί τη (φεστιβαλική) πεπατημένη. Βαθμιαία οι χαρακτήρες γίνονται όλο και πιο σχηματικοί, τα συναισθήματα προκύπτουν όλο και πιο εκβιαστικά, η ιστορία οδηγείται από το τι θέλει να πει η δημιουργός και το τελευταίο δεν απορρέει οργανικά από τη δραματουργία. Πρόκειται για μια πλήρως συνταγογραφημένη ταινία, η οποία φλερτάρει επικίνδυνα με το γλυκανάλατο, φλερτ που περιστασιακά αποδίδει και καρπούς. Σε συνδυασμό με την καρτποσταλική αισθητική της σκηνοθεσίας, ειδικά στα εξωτερικά πλάνα της Ταγγέρης, η ολοένα και πιο γνώριμη εξέλιξη της πλοκής καθιστά την παρακολούθηση του φιλμ κουραστική. Η διακριτικότητα που θαυμάσαμε στη δραματουργία και τη σκηνοθετική προσέγγιση της Touzani στο «The Blue Caftan» απουσιάζουν από το νέο της πόνημα.

Το «Calle Malaga», συνολικά, δεν είναι η ταινία που θα περίμενε κανείς από τη δημιουργό μιας από τις ωραιότερες ταινίες του arthouse κυκλώματος των τελευταίων ετών. Δίχως την παρουσία της Carmen Maura και ορισμένες όμορφες σεναριακές πινελιές (προσέξτε την επανερχόμενη εικόνα των γερανιών), το φιλμ θα κατέρρεε. Χάρη στα παραπάνω στοιχεία, διατηρείται σε αξιοπρεπή επίπεδα, είναι όμως γεγονός ότι η Touzani απογοητεύει ηχηρά με την προσπάθειά της αυτή. Ίσως επιδίωκε να αγγίξει ένα ευρύτερο κοινό, χωρίς όμως να αναλάβει ένα καθαρά εμπορικό σχέδιο, και το "πάντρεμα" του σινεμά μεγάλου κοινού με το προσωπικό της ύφος δε λειτούργησε. Ας ελπίσουμε πως πρόκειται για ένα ολίσθημα και πως, με την επόμενη κιόλας ταινία της, όποτε κι αν έρθει αυτή, η Touzani θα επιστρέψει στη φόρμα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 12-03-2026  |  Διανομή: Danaos Films