Scarlet

Η Scarlet (Mana Ashida), μια πριγκίπισσα της μεσαιωνικής εποχής, ξεκινά μια επικίνδυνη αποστολή για να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα της. Αφού αποτυγχάνει στην αποστολή της και βρίσκεται σοβαρά τραυματισμένη σε έναν "Αλλόκοσμο", συναντά έναν ιδεαλιστή νεαρό από την εποχή μας (Masaki Okada), ο οποίος όχι μόνο την βοηθά να θεραπευτεί, αλλά της δείχνει και την πιθανότητα ενός μέλλοντος χωρίς πικρία και οργή. Όταν έρχεται ξανά αντιμέτωπη με τον δολοφόνο του πατέρα της, η Scarlet αντιμετωπίζει την πιο δύσκολη μάχη της: άραγε μπορεί να σπάσει τον κύκλο του μίσους και να βρει νόημα στη ζωή ξεπερνώντας την επιθυμία για εκδίκηση;

Τέσσερα χρόνια μετά το «Belle», μια ταινία που απογοήτευσε και προσγείωσε ανώμαλα όσους έβλεπαν, ενδεχομένως δίκαια, στο πρόσωπό του ένα δυνητικό διάδοχο του μέγιστου Hayao Miyazaki, ο Mamoru Hosoda, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ιάπωνες σκηνοθέτες κινουμένων σχεδίων, με ταινίες όπως το «Summer Wars» (2009) ή το «Wolf Children» (2012) στο ενεργητικό του, επιστρέφει με το «Scarlet», ένα υπερφιλόδοξο, φαντασμαγορικό παραμύθι χαλαρά εμπνευσμένο από τον «Hamlet» του William Shakespeare. Και, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, δείχνει ανησυχητικά σημάδια κορεσμού και δημιουργικής εξάντλησης, καθώς επαναλαμβάνει μοτίβα από προηγούμενες ταινίες του με εμφανώς λιγότερη έμπνευση και πρωτοτυπία, διατηρώντας πάντως κάποια συγκεκριμένα ποιοτικά στάνταρ.

Οπτικά, η ταινία είναι οπωσδήποτε πανέμορφη. Το σκίτσο είναι ιδιαίτερα φροντισμένο, τα χρώματα προσεκτικά επιλεγμένα προκειμένου να αντανακλούν τον ψυχισμό των χαρακτήρων και τις μεταξύ τους σχέσεις εξουσίας, η σκηνογραφία άκρως εντυπωσιακή, τα πλάσματα και οι μάχες καθηλωτικά. Δε χωρά αμφιβολία ότι βρισκόμαστε στα χέρια ενός έμπειρου και ταλαντούχου δημιουργού, με αυτοπεποίθηση και χωρίς κανένα άγχος να αποδείξει την ικανότητά του στο κοινό του. Όμως, αυτή η παράμετρος είναι και ένα από τα βασικά ελαττώματα της ταινίας, η οποία φαίνεται να μην είναι διατεθειμένη να αφιερώσει αρκετό χρόνο στη σύσταση του μυθοπλαστικού "Αλλόκοσμου" και να τον φιλοτεχνεί επί οθόνης στον αυτόματο πιλότο.

Επιπλέον, ο Hosoda υπερφορτώνει το σενάριό του με ιδέες, επιρροές και υποπλοκές που δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, πέρα από το να απλώνουν τον καμβά και τη διάρκεια της αφήγησης σε σχεδόν δύο ώρες φιλμικού χρόνου που εξαντλούν το θεατή. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει στο σενάριο το απαραίτητο περιεχόμενο που θα υποστήριζε μια τέτοια λαβυρινθώδη δραματουργία. Το μήνυμα που απορρέει από την ιστορία την οποία σκάρωσε αυτήν τη φορά ο Hosoda είναι αφελές και απλοϊκό. Ίσως έτσι πρέπει να είναι τα παραμύθια, συγχρόνως, όμως, απαιτούν εξίσου λιτή αφήγηση, προκειμένου να γίνονται κατανοητά. Το «Scarlet» επαναλαμβάνεται στη δεύτερη πράξη του και δε διαθέτει έστω μια κατακλείδα επαρκώς καλοδουλεμένη, ώστε να μας κάνει να παραβλέψουμε μερικώς τα προβλήματα του υπόλοιπου φιλμ.

Δυστυχώς, αυτή είναι η δεύτερη συνεχόμενη ταινία του Mamoru Hosoda όπου ο Ιάπωνας δημιουργός παρουσιάζει ενδείξεις δημιουργικής φθοράς. Ο πάλαι ποτέ υποσχόμενος μαθητής του Miyazaki και ανερχόμενη ελπίδα του ιαπωνικού κινηματογράφου εμψύχωσης φαίνεται να έχει δώσει τη θέση του σε έναν οραματιστή μεν, αδύναμο όμως στην υλοποίηση των μεγαλεπήβολων οραμάτων του. Ας ελπίσουμε αυτό να είναι απλά μια ατυχής συγκυρία και ο Hosoda που εκτιμήσαμε στις πρώτες ταινίες του να επιστρέψει σύντομα κοντά μας. Ταινίες όπως το «The Girl Who Leapt Through Time» (2006) δεν τις φτιάχνει ο πρώτος τυχών, γι' αυτό και μόνο ο Ιάπωνας σκηνοθέτης θα έχει πάντα την προσοχή μας, αν και πλέον οι προσδοκίες μας από τα επερχόμενα σχέδιά του δεν είναι ιδιαίτερα υψηλές.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 05-03-2026  |  Διανομή: Feelgood Entertainment  |  Επίσημο Site