Whistle

Μια αταίριαστη ομάδα ανυποψίαστων μαθητών λυκείου ανακαλύπτει ένα αρχαίο καταραμένο αζτεκικό αντικείμενο. Η παρέα με τρόμο αντιλαμβάνεται ότι φυσώντας το και ακούγοντας τον τρομακτικό ήχο που εκπέμπει, καλούν κοντά τους τους μελλοντικούς τους θανάτους.

Όπως συμβαίνει με όλες τις ταινίες είδους, έτσι και ο τρόμος, για να δώσει μια καλή, αν όχι μια σπουδαία δημιουργία, οφείλει να χρησιμοποιεί τα ιδιαίτερα στοιχεία του είδους μονάχα σαν πρόφαση, προκειμένου να φτάσει εκεί που θέλει θεματολογικά. Το «Whistle» του Corin Hardy («The Hallow», «The Nun»), δυστυχώς, κάνει το λάθος να σπαταλά κάθε θεματική που θα μπορούσε να απασχολήσει την ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα του, θυσιάζοντάς τις στο βωμό των σεναριακών κλισέ του είδους και της απέλπιδας προσπάθειάς του να χτίσει μια μυθολογία κι ένα πιθανό franchise τρόμου. Δε θα εκπλαγούμε αν δεν καταφέρει να κάνει έστω μια δεύτερη ταινία με βάση αυτήν την ιστορία.

Αν και πρέπει να πιστώσουμε στο συγκεκριμένο έργο ότι διαθέτει χαρακτήρες μια στάλα πιο ενδιαφέροντες και δραματουργικά δουλεμένους από αυτούς που συναντάμε στην πλειοψηφία των mainstream ταινιών τρόμου, καθώς και ότι ο σκηνοθέτης του περιστασιακά διαπρέπει στη σύλληψη και στην περάτωση των σκηνών φρίκης και στα jump scares, σαν σύνολο η ταινία μοιάζει να αναπαράγει κλισέ δανεισμένα από άλλες ταινίες τρόμου του παρελθόντος. Το gore και το σοκ δίνουν πόντους στο φιλμ, μερικές σκηνές θα σε κάνουν να αναπηδήσεις στο κάθισμά σου, κι όμως στο τέλος της προβολής η ταινία δε θα σου έχει προσφέρει πραγματικά κάτι να θυμάσαι, κάτι που να σου γεννά την επιθυμία για μια μελλοντική επαναληπτική προβολή.

Ακόμα μια σχετική επιτυχία του «Whistle» είναι ότι οι ηθοποιοί του δεν είναι εκνευριστικοί. Συνήθως τα φιλμ του είδους που παράγονται από χολιγουντιανό στούντιο συναγωνίζονται το ένα το άλλο ποιο θα περιλαμβάνει τους πιο ανόητους, ανεγκέφαλους χαρακτήρες. Εδώ οι ηθοποιοί παίζουν αξιοπρεπώς, ενώ ξεχωρίζει ο Nick Frost που πάντα εκτιμούμε όταν βλέπουμε, έστω και σε ένα μικρό πέρασμα όπως αυτό που πραγματοποιεί εδώ - υποδύεται τον καθηγητή Craven, εμφανής αναφορά στον σκηνοθέτη Wes Craven. Η Dafne Keen, η οποία υποδύεται την Chris, πρωταγωνίστρια του φιλμ, σηκώνει ικανοποιητικά την ταινία, μολονότι δεν παραδίδει ακριβώς μια ερμηνεία να θυμάσαι. Ευτύχημα είναι, ωστόσο, το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένας ηθοποιός που να σε κάνει να αναφωνήσεις λόγια ενθάρρυνσης προς τον Χάρο όταν πάει να τον μακελέψει.

Αυτός που ίσως έπρεπε να τον δούμε σε ανάλογη φάση είναι ο σχεδιαστής ήχου της ταινίας. Κατανοούμε πως ο ήχος είναι σημαντικό κομμάτι μιας ταινίας που τιτλοφορείται «Whistle», ίσως όμως ο τύπος εδώ το παράκανε. Κάθε σκηνή τρόμου και αγωνίας επενδύεται ηχητικά με διάφορους απόκοσμους, υπερβολικά δυνατούς, ακατάληπτους ήχους, που ξεφεύγουν από τα όρια του "υποβλητικού" και πατούν στα χωράφια του "ενοχλητικού". Πρόκειται για ένα στοιχείο που, δυστυχώς, μας πέταξε έξω από την ταινία σε πολλά σημεία της προβολής, ακόμη και στη διάρκεια σκηνών που, κατά τ' άλλα, είχαν καταφέρει να μας κρατήσουν το ενδιαφέρον.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 19-02-2026  |  Διανομή: Feelgood Entertainment