The Captive (El Cautivo)

Το 1575, ο νεαρός Miguel De Cervantes (Julio Pena) πιάνεται αιχμάλωτος και πωλείται στον τρομερό Hasan Barja (Alessandro Borghi) του Αλγερίου. Ενώ περιμένει τα σωτήρια λύτρα, ανακαλύπτει ένα απροσδόκητο καταφύγιο στην τέχνη της αφήγησης ιστοριών και καταστρώνει ένα τολμηρό σχέδιο απόδρασης, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του Barja.

Ο Alejandro Amenabar, πάλαι ποτέ υποσχόμενο όνομα του ισπανικού κινηματογράφου χάρη στις πρώτες ταινίες του, το ωραίο «Tesis» (1996) και το λαβυρινθώδες «Open Your Eyes» (1997), μάλλον εξάντλησε τους δημιουργικούς χυμούς του με το αγγλόφωνο ντεμπούτο του, «The Others» (2001), ένα ατμοσφαιρικό γοτθικό θρίλερ με τη Nicole Kidman κι ένα από τα διασημότερα τελικά twist. Έκτοτε, πηγαίνει από μετριότητα σε μετριότητα, υιοθετώντας ένα όλο και πιο ακαδημαϊκό ύφος, με αποκορύφωμα αυτού το «The Captive», την πιο πρόσφατη ταινία του, η οποία, άνευ ίχνους υπερβολής, προσομοιάζει σε ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Και είναι κρίμα, γιατί το θέμα με το οποίο διάλεξε να καταπιαστεί αυτήν τη φορά ο Ισπανός σκηνοθέτης έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Το «The Captive» είναι μια ταινία για την τέχνη ως καταφύγιο σε δύσκολους καιρούς, για την πολιτική της διάσταση, για τη σημασία αυτού που αποκαλούμε συχνά "αποδραστική τέχνη". Η αφήγηση παραμυθιών, ακόμα και των πιο ευφάνταστων και εξωφρενικών, βασίζεται στα προσωπικά βιώματα του εκάστοτε αφηγητή, ο οποίος τα μεταπλάθει προσθέτοντάς τους φανταστικά στοιχεία που λειτουργούν σαν αλληγορίες. Όταν αυτό το θέμα "παντρεύεται" με μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα από τη ζωή του Ισπανού συγγραφέα Miguel De Cervantes (Δον Κιχώτης), η πρώτη ύλη είναι έτοιμη για μια πρώτης τάξεως ιστορική βιογραφία, με ουσία και λόγο ύπαρξης. Δυστυχώς, το φιλμ του Amenabar δε συνιστά τέτοια περίπτωση έργου.

Αφενός, η σκηνοθεσία του Ισπανού είναι πιο flat και μονότονη από ποτέ. Η αισθητική του φιλμ θυμίζει την αντίστοιχη τουριστικού διαφημιστικού σποτ που αποσκοπεί να μας πλασάρει τις ομορφιές της πόλης του Αλγερίου, ενώ οι μουσικές επιλογές του σκηνοθέτη ενισχύουν το εξωτερικό στοιχείο οδηγώντας την ταινία στα επικίνδυνα όρια του κιτς, τα οποία το φιλμ διασχίζει περισσότερες της μιας φορές. Ο ρυθμός της ταινίας είναι αναίτια βραδύς, και τονικά δεν έχουμε την παραμικρή μεταβολή. Είναι λες και ο σκηνοθέτης τηρεί πεισματικά αποστάσεις από την ιστορία του, παρατηρώντας τη με ντοκιμαντερίστικη ψυχρότητα, κάτι που, όμως, σε μια τέτοια ταινία, δε λειτουργεί.

Αφετέρου, το «The Captive» για κάποιον άγνωστο λόγο επενδύει μεγάλο μέρος του χρόνου του στην υποπλοκή της ομοφυλοφιλικής έλξης ανάμεσα σε Miguel De Cervantes και Hasan Barja, που δεν ξέρουμε αν είναι πραγματική αλλά δεν έχει σημασία κιόλας. Δε μας ενοχλεί καθαυτή η queer διάσταση της ταινίας, ασφαλώς, αλλά μας φαίνεται εντελώς αταίριαστη και άσχετη με το θέμα και τη βασική υπόθεση του φιλμ. Πρόκειται μάλλον για αδέξια απόπειρα του Amenabar να συμβαδίσει με τις επιταγές της εποχής και τις επίκαιρες ατζέντες, η οποία όμως, ταυτόχρονα, κάνει την ταινία του να φλερτάρει με τη γελοιότητα. Δυστυχώς, φαίνεται πως ο κάποτε πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης έχει χάσει εδώ και δεκαετίες την ικανότητά του να αφηγείται ιστορίες που μας αφορούν, όντας έγκλειστος πλέον σε δημιουργική φυλακή με ανώτατη ποινή την έλλειψη έμπνευσης.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 19-02-2026  |  Διανομή: Tanweer