Pillion

Ο Colin (Harry Melling), ένας ντροπαλός νεαρός, ζει στη βρετανική επαρχία μια σχεδόν ασήμαντη ζωή, μέχρι την στιγμή που γνωρίζει τον Ray (Alexander Skarsgard), έναν μυστηριώδη μηχανόβιο που τον εισάγει σε μια σχέση υποταγής και κυριαρχίας.

Το «Pillion», σκηνοθετικό ντεμπούτο του Βρετανού Harry Lighton, είναι μια αναπάντεχα τρυφερή ταινία. Μπορεί το προωθητικό της υλικό, το θέμα και η εικονογραφία της πρώτης ώρας να ξεγελούν προδιαθέτοντας για μια light γκέι τσόντα, όμως η πραγματικότητα απέχει μακράν από αυτόν το χαρακτηρισμό. Πίσω από τις ρεαλιστικές σκηνές σεξ που περιλαμβάνει η ταινία, πίσω από τα bdsm παιχνίδια των πρωταγωνιστών, έχουμε την ιστορία ενός νέου άνδρα που ψάχνει τη θέση του στον κόσμο και έναν τρόπο να εξωτερικεύει τις επιθυμίες και τις ανάγκες του, συμβιβαζόμενος με το γεγονός ότι η αγάπη δεν συμβαδίζει πάντα με τον ερωτικό πόθο. Μόνο που όλα αυτά η ταινία τα διατυπώνει στο τελευταίο της μισάωρο, γι' αυτό και απευθύνεται πρώτιστα στους υπομονετικούς θεατές, που δεν κρίνουν τις ταινίες που βλέπουν αποκλειστικά από τα πρώτα δέκα λεπτά.

Το «Pillion» ξεκινά με διάθεση ανατρεπτική και γαργαλιστική, καθιστώντας από νωρίς ξεκάθαρο πως δε θα είναι μια ταινία σαν όλες τις άλλες. Ξεχάστε τις ντροπές όσον αφορά στην απεικόνιση του σεξ, την κάμερα που απομακρύνεται διακριτικά όταν οι πρωταγωνιστές επιδίδονται στην ερωτική πράξη, τις ερωτικές περιπτύξεις υπό τη συνοδεία γλυκανάλατου μουσικού χαλιού. Εδώ έχουμε τον έρωτα στην πιο ωμή, σαρκική έκφανσή του, με τον σκηνοθέτη να αφήνει όλα τα υπόλοιπα στους δύο εξαιρετικούς πρωταγωνιστές του, τον ταχύτατα εξελισσόμενο Harry Melling («The Ballad of Buster Scruggs», «The Pale Blue Eye») και τον όλο και πιο θαρραλέο με τους ρόλους που επιλέγει Alexander Skarsgard («The Northman»).

Μπορεί μια τέτοια ταινία, που απεικονίζει ρεαλιστικά το σεξ και τις γύρω από αυτό σχέσεις και δυναμικές, να είναι μια τρυφερή ταινία, μια ταινία για την αγάπη, και όχι μια πορνογραφική ταινία; Η απάντηση που δίνει το «Pillion» είναι ένα εμφατικό "ναι". Ο έμπειρος θεατής θα το αντιληφθεί ευθύς εξαρχής, μιας και τα εναρκτήρια πλάνα στο μπαρ έχουν κάτι από τον απαλό ρεαλισμό του Terence Davies. Αλλά και ο λιγότερο έμπειρος, εφόσον φθάσει στο συναισθηματικά τρικυμιώδες τελικό μισάωρο, θα το διαπιστώσει με ευκολία, καθώς ο Lighton οδηγεί την ταινία του σε μια ώριμη, συγκινητική κατακλείδα, χαρίζοντας στον πρωταγωνιστή του όχι ακριβώς το happy end που ήθελε σε όλη τη διάρκεια του φιλμ, οπωσδήποτε όμως το happy end που χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί σαν χαρακτήρας.

Το «Pillion» εγγράφεται ως μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς, αλλά και ως ένα θαρραλέο, πολλά υποσχόμενο σκηνοθετικό ντεμπούτο. Είμαστε βέβαιοι πως ο John Waters θα εκτιμήσει τη συγκεκριμένη ταινία, όπως κι ο Pedro Almodovar. Αλλά πιστεύουμε ειλικρινά πως, παρά το ιδιαίτερο περιεχόμενό της, είναι και μια ταινία που μπορεί (και αξίζει) να αγγίξει κοινό αρκετά μεγαλύτερο από εκείνο των περισσότερων ταινιών που φέρουν (λιγάκι μαρκετίστικα) την ταμπέλα του "queer". Ανυπομονούμε να δούμε τι θα κάνει στη συνέχεια ο Harry Lighton, τον οποίο ήδη σημειώσαμε στα κιτάπια μας για μελλοντική παρακολούθηση. Το πρώτο του φιλμ, αν μη τι άλλο, είναι μια ένεση αναζωογόνησης στον αγγλικό κινηματογράφο.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 19-02-2026  |  Διανομή: Cinobo  |  Επίσημο Site