Dracula (2025)

Όταν ένας μιμητής του Δράκουλα (Adonis Tanta) φεύγει κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης, μια τρελή καταδίωξη ξεκινάει στα στενά σοκάκια ενός μικρού χωριού της Τρανσυλβανίας. Εν τω μεταξύ, ένας δημιουργικά μπλοκαρισμένος σκηνοθέτης (Gabriel Spahiu) παραδίδει το έργο του με τους βρικόλακες σε μια τεχνητή νοημοσύνη, η οποία αρχίζει να δημιουργεί μια σειρά από γκροτέσκες και αποπροσανατολιστικές παραλλαγές.

Ένας κλασικός, λατρεμένος μύθος που, ύστερα από πάμπολλες διασκευές, επιστρέφει στη χώρα προέλευσής του. Ένας σκηνοθέτης που δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, υπεύθυνος για μερικές από τις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες των τελευταίων ετών («Aferim», «Do Not Expect Too Much From the End of the World»), ίσως ο μόνος ικανός να δώσει μια νέα πνοή στην κορεσμένη μυθολογία του Κόμη Δράκουλα. Τι, αλήθεια, θα μπορούσε να πάει στραβά; Όπως αποδεικνύει περίτρανα η νέα ταινία του Radu Jude, κάθε λεπτό των τριών ωρών που διαρκεί, τα πάντα. Γιατί μπορεί ο Ρουμάνος σκηνοθέτης να απέδειξε, στις προηγούμενες ταινίες του, πόσο έξυπνο είναι το σινεμά του, η γραμμή εντούτοις που χωρίζει την εξυπνάδα από τον εξυπνακισμό είναι πολύ λεπτή.

Στο νέο του πόνημα, λοιπόν, ο Jude πέφτει στην παγίδα του εξυπνακισμού και της σοβαροφάνειας. Ναι, φαινομενικά κάνει μια ταινία - τρολάρισμα απέναντι στην κινηματογραφική βιομηχανία, τους σκηνοθέτες, την εκμετάλλευση του τοπικού λαογραφικού στοιχείου για κερδοσκοπικούς λόγους, τον καπιταλισμό, την τεχνητή νοημοσύνη, όμως η σάτιρά του δεν είναι στοχευμένη, ούτε πολυδιάστατη, όπως στις άλλες ταινίες του. Αντίθετα, είναι ρηχή, διδακτική και απλοϊκή, λες και πρόκειται για άλλον δημιουργό. Το σαρκαστικό μειδίαμα που προκαλούσαν παλαιότερα φιλμ του σκηνοθέτη εδώ απουσιάζει παντελώς, δίνοντας τη θέση του σε χαιρέκακα γέλια του ίδιου του Jude (και μόνο) απέναντι στο κοινό του, το οποίο φαίνεται να θεωρεί πνευματικά κατώτερο από τον ίδιο.

Σαν να μην έφτανε το παραπάνω, που θα μπορούσε να είναι ανεκτό αν η ταινία διαρκούσε 80-90 λεπτά, ο Jude έχει την αλαζονία και το ναρκισσισμό να απλώσει τη "δράση" του φιλμ του σε 180 σχεδόν, ανυπόφορα λεπτά. Μέσα σε αυτά, εντάσσει τα πάντα, λες και γυρίζει την τελευταία ή την πρώτη του ταινία, με την οποία αγχώνεται να προλάβει να σατιρίσει ό,τι κινείται. Το αποτέλεσμα είναι ένα υπερφορτωμένο, καθόλου αστείο, απωθητικό στο μάτι φιλμ, το οποίο δεν έχει κέντρο βάρους, πηγαινοέρχεται διαρκώς από θεματική σε θεματική και δεν πετυχαίνει, τελικά, σε κανέναν από τους στόχους που αρχικά θέτει. Αν με τις προηγούμενες ταινίες του ο Jude είχε κερδίσει με την αξία του παραλληλισμούς με το σινεμά του Dusan Makavejev και του Luis Bunuel, εδώ θυμίζει περισσότερο Λάκη Λαζόπουλο.

Δεν έχουμε δει την άλλη φετινή ταινία του σκηνοθέτη, «Kontinental '25», η οποία προβλήθηκε στο προηγούμενο Φεστιβάλ Βερολίνου, δηλαδή λίγους μήνες πριν το «Dracula», όμως το τελευταίο είναι μια μεγάλη απογοήτευση από έναν σκηνοθέτη που θεωρούσαμε ανίκανο να κάνει κακή ταινία. Έχουμε μεγάλη περιέργεια να δούμε τι έπεται για τον Radu Jude, καθώς το ευρωπαϊκό σινεμά έχει ανάγκη από δημιουργούς σαν αυτόν που γνωρίσαμε στο «Aferim». Μακάρι το «Dracula» να αποδειχθεί μια άτυχη στιγμή και όχι συνειδητή αισθητική κατεύθυνση για τον σκηνοθέτη από εδώ και στο εξής. Αν συμβεί το δεύτερο, η πραγματικά έξυπνη σατιρική ματιά του θα μας λείψει πολύ.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 12-02-2026  |  Διανομή: Cinobo