GOAT

Ο Will, μια νεαρή κατσίκα με μεγάλα όνειρα, έχει μια μοναδική ευκαιρία να ενταχθεί στους επαγγελματίες και να παίξει roarball - ένα άθλημα υψηλής έντασης, μικτό, με πλήρη επαφή, στο οποίο κυριαρχούν τα γρηγορότερα και πιο άγρια ζώα του κόσμου. Οι νέοι συμπαίκτες του Will δεν είναι ενθουσιασμένοι που έχουν μια μικρή κατσίκα στην ομάδα τους, αλλά ο Will είναι αποφασισμένος να φέρει επανάσταση στο άθλημα και να αποδείξει μια για πάντα ότι "και τα μικρά ζώα μπορούν να παίξουν μπάλα!".

Μια αθλητική ταινία, για να είναι καλή, πρέπει να χρησιμοποιεί το άθλημα μόνο ως πρόσχημα για να πει ο δημιουργός όσα θέλει να πει. Στα «Rocky», ο Sylvester Stallone χρησιμοποιεί το μποξ ως αλληγορία για τη ζωή και τα χτυπήματα που δίνει, ο Martin Scorsese στο «Raging Bull» μετέτρεψε το ίδιο άθλημα σε καθρέφτη ενώπιον του οποίου αναμετρήθηκε με τους προσωπικούς του δαίμονες, το «White Men Can't Jump» του Ron Shelton χρησιμοποίησε το μπάσκετ για να αναδείξει όσα χωρίζουν και όσα ενώνουν τους λευκούς με τους μαύρους στην Αμερική της δεκαετίας του 1990. Δυστυχώς, πέρα από ένα επιδερμικό μήνυμα περί υψηλών στόχων, το «GOAT» δεν έχει κάτι να πει πέρα από ένα κλισέ, προβλέψιμο success story.

Όπως συνέβη και με το πρόσφατο «Karate Kid: Legends», σίκουελ του γνωστού και κοσμαγάπητου franchise, έτσι και στο «Goat» έχουμε να κάνουμε με μια αθλητική ταινία που ακολουθεί πιστά τη συνταγή του είδους, χωρίς την παραμικρή διάθεση για πειραματισμό και πρωτοτυπία. Μπορεί οι στιγμές που το φιλμ επενδύει στο "dream big" μήνυμα και στο φτηνό οικογενειακό μελόδραμα να λειτουργούν κάπως, είναι όμως πολύ λίγες για μια ταινία 100 λεπτών η οποία, σε όλη την υπόλοιπη διάρκειά της, είναι απελπιστικά προβλέψιμη. Το σενάριο μοιάζει με εύκολη, στεγνή, ανέμπνευστη αναπαραγωγή στοιχείων από κλασικές ταινίες του είδους, η μοναδική πρωτοτυπία του οποίου είναι ότι, για άγνωστο λόγο, μετονομάζει το μπάσκετ σε... roarball.

Σκηνοθετικά η ταινία είναι εντελώς αδιάφορη από κάθε άποψη. Το ψηφιακό animation είναι κομπλέ, αλλά ο σχεδιασμός των χαρακτήρων και του σύμπαντος του φιλμ δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Οι ταινίες εμψύχωσης που αγαπάμε είναι υπέροχες επειδή έχουν την ικανότητα να τέρπουν τη φαντασία μας και να κατασκευάζουν πραγματικότητες διαφορετικές από τη δική μας, στις οποίες, εντούτοις, θα θέλαμε να κατοικήσουμε. Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να ειπωθεί για το «GOAT», το οποίο μοιάζει φτιαγμένο βιαστικά και στον αυτόματο πιλότο - ή, ακόμα χειρότερα, στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Τουλάχιστον οι φωνητικές ερμηνείες είναι αρκετά καλές, ενώ έχουμε και "Stranger Things" επανένωση, ανάμεσα στον Caleb McLaughlin και τον David Harbour.

Για τους λάτρεις του μπάσκετ, το «GOAT» ενδέχεται να είναι μια ευχάριστη εμπειρία, καθώς δεν είναι πολλές οι ταινίες κινουμένων σχεδίων για το άθλημα. Δεν εγγυόμαστε, πάντως, ότι ακόμα και αυτοί οι θεατές θα περάσουν καλά με την ταινία. Αυτό που μπορούμε να εγγυηθούμε είναι ότι όλοι οι υπόλοιποι θεατές θα αισθανθούν αφόρητη βαρεμάρα παρακολουθώντας το φιλμ. Κρίμα, γιατί οι underdog ιστορίες είναι πάντα πρόσφορο έδαφος για ενδιαφέρουσες ιστορίες και ταινίες, το οποίο το «GOAT» δεν κατορθώνει να διαβεί και να αξιοποιήσει. Ποιοτικά, η ταινία βρίσκεται εγγύτερα στο «Champions» (2023) με τον Woody Harrelson, παρά σε αξιόλογα δείγματα μπασκετικών ταινιών, όπως το «Hoosiers» (1986) με τον Gene Hackman.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 12-02-2026  |  Διανομή: Feelgood Entertainment