The Strangers: Chapter 3

Οδεύοντας προς ένα τρομακτικό τέλος, η Maya (Madelaine Petsch) είναι η μοναδική που επέζησε. Έχοντας χάσει τον σύντροφό της και κάθε αίσθηση ασφάλειας, δεν αναζητά πια απαντήσεις, ούτε δικαίωση. Η βία έχει αφήσει πάνω της το αποτύπωμά της. Επιστρέφει στο επίκεντρο του εφιάλτη σε μια αναπόφευκτη πορεία σύγκρουσης με τους μασκοφόρους αγνώστους. Μια σύγκρουση που αποδεικνύει πως πλέον δεν είναι ξένοι.

Επιτέλους τίτλοι τέλους για την πιο αχρείαστη, εκνευριστική τριλογία στην ιστορία του σινεμά τρόμου! Η τριλογία «The Strangers» του Renny Harlin («Die Hard 2», «Cliffhanger»), θεωρητικά συνέχεια της αξιόλογης ταινίας «The Strangers» (2008) του Bryan Bertino για την οποία είχαμε ήδη λάβει το αδιάφορο σίκουελ «The Strangers: Prey at Night» (2018) σε σκηνοθεσία Johannes Roberts, κλείνει ύστερα από τρεις εξαντλητικές, απολύτως περιττές ταινίες, οι οποίες ούτε λόγο ύπαρξης είχαν, ούτε τρομακτικές αποδείχθηκαν. Αν η πρώτη από τις τρεις αυτές ταινίες ήταν ακόμα μια ανιαρή προσθήκη στο franchise και η δεύτερη το απόλυτο σκουπίδι, η τρίτη βρίσκεται κάπου ανάμεσα, μη έχοντας να προσθέσει τίποτα ουσιαστικό στη μυθολογία, αλλά τουλάχιστον αποφεύγοντας τις υπερβολές του προηγούμενου κεφαλαίου.

Η προσπάθεια της νέας ταινίας να εισάγει στην αφήγηση θεματικές είναι άτσαλη και γελοία. Μια εντελώς κλισέ και από το πουθενά πλοκή συγκάλυψης εγκλήματος από επαρχιακή κοινότητα, που έχουμε ξαναδεί πολύ καλύτερα εκτελεσμένη σε δεκάδες άλλες ταινίες, η διεφθαρμένη αστυνομία που έκανε "μπαμ" από την προηγούμενη ταινία ότι είναι τέτοια, η βία που γεννά βία ως βάση για ενδεχόμενο σίκουελ - αυτό είναι το μοναδικό αληθινά τρομακτικό στοιχείο της ταινίας, η υποψία έστω ότι μπορεί κάποτε να δούμε κι άλλο κεφάλαιο στο franchise. Τίποτα από τα παραπάνω δε μέλει πραγματικά τον Harlin, ούτε και εμάς τους θεατές για να είμαστε ειλικρινείς.

Έχοντας δει τις προηγούμενες ταινίες του franchise, δε ζητάμε τίποτα παραπάνω από μερικά μερακλίδικα φονικά. Όμως ο Harlin δεν καταφέρνει να μας δώσει έστω αυτό, καθώς δεν είναι ένας εικονοκλάστης σκηνοθέτης τύπου Dario Argento, ο οποίος, ακόμα κι όταν έχει στα χέρια του ένα ισχνό σενάριο, κατορθώνει να δώσει μια, στη χειρότερη περίπτωση, μακάβρια όμορφη οπτικά ταινία τρόμου. Εδώ, οι φόνοι είναι διεκπεραιωτικά φιλμαρισμένοι, τα jump scares φθηνά και στην πλειοψηφία τους όχι τρομακτικά (με εξαίρεση την αξιόλογη εναρκτήρια σκηνή) και η ατμόσφαιρα αδιάφορη. Διάολε, ο Harlin είναι ο άνθρωπος που υπέγραψε, με το «A Nightmare on Elm Street 4» (1988), μια από τις πιο αδιάφορες ταινίες του αγαπημένου εκείνου franchise τρόμου, για ποιον ακριβώς λόγο να περιμένουμε πως θα κάνει τρόμο της προκοπής έχοντας στα χέρια του ένα πολύ χειρότερο υλικό;

Αυτό που κρατάμε από την τριλογία «The Strangers» του Renny Harlin, εν τέλει, είναι πως πρόκειται για ακόμα μια προσπάθεια κάποιων χολιγουντιανών executives να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι, καθώς και ότι ο πάλαι ποτέ μερακλής σκηνοθέτης τίμιων ταινιών δράσης όπως το «Die Hard 2» (1990), το «Cliffhanger» (1993) ή το «The Long Kiss Goodnight» (1996), πλέον γυρίζει αδιακρίτως ό,τι ταινία του προτείνουν προκειμένου να παντελονιάζει τις επιταγές. Ελπίζουμε, τουλάχιστον, αυτό να είναι πράγματι το τελευταίο κεφάλαιο του αναπάντεχου και περιττού αυτού franchise, καθώς κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε πως όλα ξεκίνησαν από μια πραγματικά ωραία ταινία, πίσω στο 2008, η οποία σήμερα φαντάζει με καλλιτεχνικό αριστούργημα σε σύγκριση με τα αδιανόητα σκουπίδια που τη διαδέχτηκαν.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 05-02-2026  |  Διανομή: Σπέντζος