Sirat

Στην κάρδια των άγριων και απόκοσμων ορεινών τοπίων του νότιου Μαρόκου, ένας πατέρας (Sergi Lopez) και ο γιος του (Bruno Nunez Arjona) ξεκινούν μια απεγνωσμένη αναζήτηση. Πηγαίνουν σε ένα ρέιβ πάρτι για να βρουν την κόρη και αδελφή αντίστοιχα, η οποία έχει χαθεί μυστηριωδώς πριν από μήνες σε ένα παρόμοιο πάρτι. Ωθούμενοι από τη μοίρα, αποφασίζουν να ακολουθήσουν μια ομάδα ρέιβερς στην αναζήτηση ενός τελευταίου πάρτι που θα γίνει στην έρημο, με την ελπίδα να είναι εκεί.

«Sirat» στο Κοράνι είναι το μονοπάτι που συνδέει τον Παράδεισο με την Κόλαση, και το οποίο διαβαίνουν όλες οι ψυχές πριν καταλήξουν στον μεν ή τη δε. Τι σχέση έχει αυτό με την ταινία του Oliver Laxe; Στην πραγματικότητα, καμία, απλά ο Ισπανός σκηνοθέτης χρησιμοποιεί αυτόν τον τίτλο, όπως και πολλές ακόμα θεολογικές αναφορές, για να ψαρώσει τους κριτικούς πως έχει όντως κάτι να πει. Και φαίνεται ότι τα κατάφερε, αφού όχι μόνο συμπεριλήφθηκε σκανδαλωδώς στο επίσημο διαγωνιστικό των Καννών, κάτι που αποδίδουμε στο ωραίο και φωτογενές παρουσιαστικό του, αλλά και απέσπασε διθυραμβικές ως επί το πλείστον κριτικές, φθάνοντας μέχρι και τις υποψηφιότητες των Όσκαρ. Μην αφήσετε, εντούτοις, τίπ??τα από αυτά να σας ξεγελάσει: πρόκειται για μια από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς.

Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι εξαιρετικά ράθυμο, αν όχι εκνευριστικό στα σημεία που η άθλια μουσική υπόκρουση παίρνει το πάνω χέρι. Από ρέιβ πάρτι σε ρέιβ πάρτι, η πλοκή είναι ανύπαρκτη, ενώ και σε εικαστικό επίπεδο η ταινία δεν έχει απολύτως τίποτα να προσφέρει. Κάποια στιγμή, λίγο μετά τη μέση, ο Laxe παίρνει μια σεναριακή απόφαση που θα σοκάρει και θα διχάσει. Για κάποιους, απογειώνει την ταινία στη στρατόσφαιρα του αριστουργήματος. Για εμάς, είναι μια ανήθικη επιλογή, ανήθικα εκτελεσμένη, που καταδικάζει το φιλμ στα τάρταρα. Στο βωμό της κενής πρόκλησης και του φτηνού σοκ, ο σκηνοθέτης λησμονεί βασικές αρχές της τέχνης του και του σκοπού που αυτή υπηρετεί. Δε θέλουμε να αναλύσουμε περαιτέρω το σημείο για να μην κάνουμε spoiler, ήταν όμως το σημείο αυτό στο οποίο σκεφτήκαμε σοβαρά να μην ολοκληρώσουμε την προβολή.

Ορισμένοι κριτικοί έφθασαν στο σημείο να παρομοιάζουν το «Sirat» με το franchise του «Mad Max» που σκαρφίστηκε ο George Miller και με το σινεμά του Χιλιανού Alejandro Jodorowsky. Για εμάς, το φιλμ του Oliver Laxe περισσότερη σχέση έχει με τα μελοδράματα του Νίκου Κούρκουλου και της Μάρθας Βούρτση, παρά με οτιδήποτε προσομοιάζει στα προαναφερθέντα. Για την ακρίβεια, το συγκεκριμένο φιλμ πόρρω απέχει από οτιδήποτε μπορούμε να εννοήσουμε στα σοβαρά ως καλό κινηματογράφο, και αποτελεί ακόμα μια απόδειξη ότι οι πρώτες κριτικές των φεστιβάλ συχνά δημιουργούν εσφαλμένες εντυπώσεις για τις ταινίες που κάνουν παγκόσμια πρεμιέρα εκεί. Νομίζαμε ότι αυτό ισχύει μόνο για μπλοκμπάστερ όπως το «Indiana Jones and the Dial of Destiny» (2023) ή το «Mission: Impossible - The Final Reckoning» (2025), όμως φαίνεται πως ισχύει και για "arthouse" τίτλους σαν το «Sirat».

Η νέα ταινία του Oliver Laxe αποτελεί, χωρίς υπερβολή, τη φανφάρα της κινηματογραφικής χρονιάς. Το μόνο που οφείλουμε να πιστώσουμε στον Ισπανό σκηνοθέτη είναι ότι κατόρθωσε να πείσει ένα σωρό ανθρώπους, αρχής γενομένης από κατά τ' άλλα σοβαρούς κριτικούς του εξωτερικού, ότι η τρίτη ταινία του είναι ένα βαθύ, στοχαστικό, φιλοσοφικά πολυδιάστατο έργο, και όχι ένα πρώτης τάξεως τρολάρισμα. Αν, λοιπόν, θέλετε κι εσείς να κάνετε επιτυχία στα φεστιβάλ χωρίς να κοπιάσετε και πολύ, αξίζει πράγματι να δείτε το «Sirat» και να αντιγράψετε την απλή συνταγή του: δυνατή μουσική, θεολογικές αναφορές. Δύο στοιχεία που γοητεύουν την κριτική ιντελιγκέντσια. Ποτέ δεν ξέρετε, μπορεί να αποσπάσετε και κανένα βραβείο της FIPRESCI.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 29-01-2026  |  Διανομή: Feelgood Entertainment