28 Years Later: The Bone Temple

Ο Δρ. Kelson (Ralph Fiennes) βρίσκεται σε μια συγκλονιστική νέα σχέση - με συνέπειες που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο όπως τον γνωρίζουμε - και η συνάντηση του Spike (Alfie Williams) με τον Jimmy Crystal (Jack O' Connell) γίνεται ένας εφιάλτης από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει. Οι μολυσμένοι δεν είναι πλέον η μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωση, η απάνθρωπη συμπεριφορά των επιζώντων μπορεί να είναι πιο παράξενη και πιο τρομακτική.

Συνεχίζοντας από εκεί όπου σταμάτησε το αμφιλεγόμενο (για εμάς μάλλον αποτυχημένο) προηγούμενο φιλμ του franchise, το «28 Years Later: The Bone Temple» έχει μερικές σημαντικές διαφορές από τον προκάτοχό του: η σκηνοθεσία περνά στα χέρια της Nia DaCosta («Candyman», «The Marvels»), το σενάριο του Alex Garland είναι σαφώς πιο στοχευμένο και ο Jack O' Connell έχει μεγαλύτερη συμμετοχή, αποτελώντας το ήμισυ του κέντρου βάρους της ταινίας - το άλλο μισό ανήκει, βέβαια, στον Ralph Fiennes. Και είναι αυτοί ακριβώς οι παράγοντες που καθιστούν τη νέα ταινία μια πολύ μεγαλύτερη καλλιτεχνική επιτυχία από το προηγούμενο φιλμ του Danny Boyle, η φλασάτη σκηνοθετική αισθητική του οποίου πλήγωνε ανεπανόρθωτα μια ταινία που, έτσι κι αλλιώς, δεν ήξερε τι ακριβώς ήθελε να κάνει.

Αυτήν τη φορά το θέμα της ταινίας είναι ξεκάθαρο: η πίστη ως αποτέλεσμα του φόβου που επιβάλλουν κάθε λογής επιτήδειοι, οι οποίοι φτάνουν στο σημείο να χειραγωγούν τους ακολούθους τους, να αλλοιώνουν την πραγματικότητα, να "σκηνοθετούν" το αφήγημά τους και να εκμεταλλεύονται την επιστήμη και την τέχνη με τρόπο που τους εξυπηρετεί, προκειμένου να επιβάλουν την εξουσία τους. Αυτό ακριβώς κάνει ο χαρακτήρας του Jimmy, μέχρι την στιγμή που η επιστήμη, την οποία συμβολίζει ο Kelson, έρχεται να αποδομήσει την περσόνα του, απηχώντας έτσι την μετα-πανδημική αντι-εμβολιαστική υστερία που κατέλαβε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού του πλανήτη ενισχυμένη από λογιών πολιτικάντηδες.

Η DaCosta υπηρετεί αυτό το σενάριο με ισορροπία ανάμεσα στα δραματικά στοιχεία, το φιλοσοφικό υπόβαθρο και το camp θέαμα. Η σκηνή όπου ο Ralph Fiennes χορεύει στο ρυθμό του "Number of the Beast" των Iron Maiden είναι ηθελημένα ξεκαρδιστική, αν και η σάτιρα που απευθύνει είναι κατάμαυρη και ζοφερή. Τα jump scares είναι λίγα και καλοδουλεμένα, το gore στοιχείο τοποθετείται σε αυστηρά μετρημένες δόσεις και σε επιλεγμένα σημεία μέσα στο φιλμ αλλά είναι άκρως αποτελεσματικό, ενώ η εξωτερική δράση, τα τοπία και η υποβολή του τρόμου μαρτυρούν σκηνοθέτρια με όραμα και ταλέντο, κάτι για το οποίο δε μας είχε προετοιμάσει η συγκεκριμένη δημιουργός, με αποτέλεσμα να εκπλαγούμε ευχάριστα.

Με τη βοήθεια των θαυμάσιων ερμηνειών από του Ralph Fiennes και Jack O' Connell, το «28 Years Later: The Bone Temple» καταφέρνει να μας κάνει να ξεχάσουμε την απογοήτευσή μας από την προηγούμενη ταινία του franchise, καθώς και να μας ανοίξει την όρεξη, χάρη και στον υποσχόμενο επίλογο, για το επόμενο (τελευταίο;) κεφάλαιο. Αν και, όπως όλα δείχνουν, ο Danny Boyle θα επιστρέψει στη σκηνοθετική καρέκλα της πέμπτης ταινίας, ελπίζουμε το σενάριο να είναι ξανά όσο στοχευμένο ήταν εδώ και ο σκηνοθέτης να αποδειχθεί για μια φορά εξίσου εγκρατής με τη συνάδελφό του, η οποία, προς έκπληξη όλων μας, τον ξεπέρασε με άνεση.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 15-01-2026  |  Διανομή: Feelgood Entertainment