Primate

Όταν η Lucy Pinborough (Johnny Sequoyah) επιστρέφει στο σπίτι της στη Χαβάη μετά το πρώτο της έτος στο κολέγιο, ανυπομονεί να περάσει ανέμελες διακοπές με τους φίλους της, την αδελφή της και το αγαπημένο κατοικίδιο της οικογένειας, τον χιμπατζή Ben. Με τον πατέρα της Adam (Troy Kotsur) να έχει φύγει για επαγγελματικούς λόγους, η Lucy και η παρέα της ανυπομονούν να χαλαρώσουν στην πισίνα του οικογενειακού σπιτιού, ένα πολυτελές καταφύγιο κρυμμένο σε έναν απομονωμένο βράχο. Όμως ο φιλικός και υπάκουος Ben, που μεγάλωσε ως αγαπημένο "αδελφάκι" των κοριτσιών Pinborough, που αρχικά χαίρεται που βλέπει επιτέλους τη Lucy στο σπίτι, σύντομα γίνεται ασυνήθιστα επιθετικός.

Υπάρχουν οι σπουδαίες ταινίες τρόμου, για παράδειγμα το «Psycho» (1960) του Alfred Hitchcock, το «The Shining» (1980) του Stanley Kubrick ή το «Halloween» (1978) του John Carpenter, μεταξύ πολλών άλλων, οι οποίες έχουν γράψει ιστορία και θεωρούνται κλασικές, όχι μόνο για το είδος τους, αλλά για ολόκληρη την ιστορία του κινηματογράφου. Υπάρχουν καλές ταινίες του είδους, που έχουν κάτι παραπάνω να πουν πέρα από τις τρομάρες, καθώς και ορισμένες μέτριες ή και κακές ταινίες, που όμως βλέπονται ευχάριστα ειδικά από εμάς τους λάτρεις του είδους, ως ψυχαγωγικές καφρίλες, ως απολαυστικά b-movies που δεν αποζητούν καλλιτεχνικό άλλοθι αλλά υπηρετούν τον σκοπό της πρόκλησης τρόμου με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Και υπάρχουν και ταινίες σαν το «Primate» του Johannes Roberts.

To «Primate» είναι μια εντελώς ηλίθια και κακοφτιαγμένη ταινία. Ένα φιλμ τρόμου δίχως την παραμικρή πραγματικά τρομακτική σκηνή, το σενάριο του οποίου είναι γεμάτο τρύπες και ελαττώματα. Όλοι του οι χαρακτήρες μιλάνε και φέρονται σαν βλαμμένοι έφηβοι, κάνοντας τη μια λάθος επιλογή μετά την άλλη και ανταλλάσσοντας κακογραμμένες στιχομυθίες. Για κάποιο λόγο, η ταινία ξεκινά δείχνοντάς μας μια σκηνή "τρόμου" που επαναλαμβάνεται λίγο μετά το εικοσάλεπτο, με αποτέλεσμα ούτε νόημα να βγαίνει στην αρχή, και να μειώνεται και ο αντίκτυπος της σκηνής όταν την ξαναβλέπουμε. Ο παράφρων πίθηκος βρίσκεται διαρκώς στην οθόνη χάνοντας κάθε ίχνος υποβολής και φρίκης από πάνω του, ενώ οι χαρακτήρες είναι εξώφθαλμα αναλώσιμοι.

Θεματολογικά, η ταινία είναι πιο ρηχή κι από το νερό της πισίνας όπου βρίσκονται εγκλωβισμένοι για μεγάλο μέρος της διάρκειας οι χαρακτήρες. Θα μπορούσαμε να έχουμε ένα αλληγορικό σχόλιο πάνω στις διαλυμένες οικογένειες, καθώς υπάρχουν νύξεις ότι ο πατέρας δεν είναι σε ικανοποιητικό βαθμό παρών για τις κόρες του με αποτέλεσμα εκείνες να βρεθούν σε ευάλωτη θέση όταν συμβαίνει το κακό, όμως η θεματική αυτή αφενός δεν αρκεί για να υποστηρίξει μια μεγάλου μήκους ταινία αν δεν αναπτυχθεί, αφετέρου δεν εξερευνάται ποτέ σε βάθος. Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, τον Roberts δεν τον ενδιαφέρει καθόλου να προσδώσει ουσία στην ταινία του, τον μέλει μονάχα να στήσει σκηνές φτηνών jump scares και άφθονου gore.

Δυστυχώς, ακόμη και σε αυτό το κομμάτι η ταινία φαντάζει «λίγη». Ναι, υπάρχουν σκηνές μακελειού και φονικού, όμως η κατάχρηση CGI καθιστά το θέαμα αισθητικά αδιάφορο. Μια πιο "πρακτική" προσέγγιση θα είχε σαφώς μεγαλύτερο οπτικό ενδιαφέρον, ενώ θα έφερνε στο νου και καλές "μαϊμουδοταινίες" τρόμου του παρελθόντος, όπως το παραγνωρισμένο «Monkey Shines» (1988) του George Romero. Όμως ο Roberts διεκπεραιώνει εδώ ακόμη μια στουντιακή αρπαχτή, η οποία μοιάζει παράξενο που βρήκε το δρόμο της προς τις σκοτεινές αίθουσες σε μια εποχή που κλάσεις ανώτερα φιλμ προβάλλονται αποκλειστικά σε πλατφόρμες. Μακάρι τουλάχιστον να τραβήξει την πιτσιρικαρία στα multiplex, ώστε να συμβάλει με αυτόν τον τρόπο στη διατήρηση της συνήθειας της αίθουσας.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 08-01-2026  |  Διανομή: Feelgood Entertainment