Καποδίστριας

Ο Ιωάννης Καποδίστριας (Αντώνης Μυριαγκός) υπερασπίζεται με σθένος, καλοσύνη και αξιοπρέπεια την ελευθερία του κάθε ανθρώπου, θυσιάζοντας ακόμη και τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, και δεν διστάζει να συγκρουστεί με τις δυνάμεις του κακού, θυσιάζοντας πλούτη, δόξα και διεθνή αναγνώριση. Όταν η Ελλάδα αποκτά την ελευθερία της, ο Καποδίστριας καλείται να αναλάβει πρώτος κυβερνήτης. Παρότι διαισθάνεται ότι θα δολοφονηθεί, αποδέχεται αγόγγυστα τη μοίρα του και θυσιάζεται, υπηρετώντας με πίστη και αφοσίωση την πατρίδα του. Αυτή η θυσία τον οδηγεί στην αληθινή ελευθερία.

Ο Γιάννης Σμαραγδής («Ελ Γκρέκο», «Καζαντζάκης») επιδιώκει, με τη νέα του ταινία, να σκιαγραφήσει τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτο κυβερνήτη του νέου ελληνικού κράτους, ως ενός είδους Μεσσία, ο οποίος, όντας πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, μάχεται μέχρι τέλους εναντίον ανώτερων δυνάμεων για τα ιδανικά στα οποία πιστεύει. Δεν θέλουμε (και δεν είναι αυτή η αρμοδιότητά μας) να αμφισβητήσουμε την ιστορική αλήθεια αυτής της σκιαγράφησης. Στην τέχνη, όμως, οι απόλυτα θετικοί ή οι απόλυτα αρνητικοί χαρακτήρες δε λειτουργούν. Πάντα είναι αναγκαίες οι γκρίζες ζώνες, πάντα ένας χαρακτήρας, πόσο μάλλον ο πρωταγωνιστής μιας βιογραφικής ταινίας, οφείλει να είναι πάνω απ' όλα άνθρωπος με αδυναμίες, διλήμματα και δοκιμασίες.

Ο Καποδίστριας του αξιοπρεπέστατου υποκριτικά Αντώνη Μυριαγκού δεν είναι, ωστόσο, τίποτα από τα παραπάνω. Τόσο το σενάριο όσο και η σκηνοθεσία επιμένουν να τον παρουσιάζουν ως απόλυτα βέβαιο για την ορθότητα του σκοπού του, δίχως κανένα ηθικό δίλημμα. Όμως τα προβλήματα δεν σταματούν εκεί: η αποσπασματικότητα μιας αφήγησης που προσπαθεί να χωρέσει όλη τη ζωή και την πολιτική δράση του ήρωα σε δύο ώρες φιλμικού χρόνου, γελοία ευρήματα σαν αυτό της επανερχόμενης εικόνας μιας ηθοποιού που υποδύεται την Παναγία, προχειρογραμμένοι διάλογοι και δευτερεύοντες χαρακτήρες - καρικατούρες (όπως ο καγκελάριος Metternich, του οποίου το ανεξήγητο μένος εις βάρος των Ελλήνων τον κάνουν να φαντάζει πιο ρηχός κι από τον Lex Luthor στο «Superman» του James Gunn) οδηγούν την ταινία στα χωράφια της αθέλητης αυτο-παρωδίας.

Επιπλέον, σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, η φτήνια της ταινίας και η προχειρότητα της κατασκευής της αναδύονται από κάθε σχεδόν σκηνή. Το αστείο μακιγιάζ του Μάξιμου Μουμούρη, ο οποίος υποδύεται τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον κάνει να μοιάζει με κλόουν παιδικού πάρτι γενεθλίων, το φούμο δεν αρκεί ώστε να μετατρέψει τους κομπάρσους σε μπαρουτοκαπνισμένο πλήθος και ο διαρκώς... κίτρινος Καποδίστριας προδίδει την τεμπέλικη δουλειά στη φωτογραφία και τους φωτισμούς. Οι... γουέστερν πινελιές στις σκηνές συνδιαλλαγής του κυβερνήτη με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη (ένας κωμικά μη πειστικός Μιχάλης Ιατρόπουλος, με ανύπαρκτο χαρακτήρα να ερμηνεύσει και ελλιπή σκηνοθετική καθοδήγηση) δεν πετυχαίνουν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις.

Ξεκινήσαμε την προβολή του «Καποδίστρια» με διάθεση, όχι απαραίτητα θετική (κάτι αδύνατο, εφόσον έχουμε δει κι άλλες ταινίες του Γιάννη Σμαραγδή), αλλά τουλάχιστον όχι κανιβαλιστική. Δε θεωρούμε τον Σμαραγδή τον μοναδικό δημιουργό που κάνει κακό σ??νεμά στο σύγχρονο ελληνικό τοπίο, και σίγουρα όχι χειρότερο από πολλούς ομοτέχνους που του επιτίθενται με κάθε ευκαιρία με αφορμή τα μεγάλα ποσά που εξασφαλίζει ως χρηματοδότηση για τα σχέδιά του ή με αφορμή τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Όμως η ίδια η ταινία μας κατέστησε προοδευτικά όλο και πιο δύσκολο να της βρούμε έστω και το παραμικρό θετικό στοιχείο. Στη μακρά λίστα με τις αποτυχημένες βιογραφικές ταινίες του Σμαραγδή, ο «Καποδίστριας» διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο της χειρότερης.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 25-12-2025  |  Διανομή: Tanweer