The Housemaid

Προσπαθώντας να ξεφύγει από το παρελθόν της, η Millie (Sydney Sweeney) δέχεται μια δουλειά ως οικιακή βοηθός για τους πλούσιους Nina (Amanda Seyfried) και Andrew Winchester (Brandon Sklenar). Αλλά αυτό που ξεκινά ως μια ονειρεμένη δουλειά, γρήγορα ξετυλίγεται σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο - ένα σέξι, σαγηνευτικό παιχνίδι μυστικών, σκανδάλων και εξουσίας.

Η νέα ταινία του Paul Feig («Bridesmaids», «Spy»), βασισμένη στο ομότιτλο best-seller της Frieda McFadden, είναι ένα παλιομοδίτικο ψυχολογικό θρίλερ γεμάτο ανατροπές, εκπλήξεις και αγωνία, το οποίο θεματολογικά περιστρέφεται γύρω από τη γυναικεία κακοποίηση, την τοξική πατριαρχία και τη χειραφέτηση. Αν και οι χαρακτήρες του είναι καρικατούρες, η ατζέντα του απλοϊκή και κάποιες ανατροπές προβλέψιμες, τουλάχιστον για τον έμπειρο θεατή, η αποτελεσματική δομή και η απουσία σοβαροφάνειας καθιστούν το «The Housemaid» απολαυστικό και ενδιαφέρον στην παρακολούθησή του, παρά τη διάρκεια των 131 λεπτών. Κάποια σεναριακά κενά, επίσης, παραβλέπονται εύκολα, χάρη στο γενικότερο campy χαρακτήρα του θεάματος, που δε μας επιτρέπει να το πάρουμε υπερβολικά στα σοβαρά.

Αλλωστε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχουμε υψηλές απαιτήσεις από μια ταινία του Feig. Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης είναι υπεύθυνος για μερικά από τα αντιπαθητικότερα μπλοκμπάστερ των τελευταίων ετών, όπως το αποτυχημένο θηλυκό reboot των «Ghostbusters» (2016) ή το «A Simple Favor» και το φετινό του σίκουελ. Παραδόξως, στο «The Housemaid» κάνει τίμια δουλειά, χωρίς φυσικά να αγγίζει τα επίπεδα των σκηνοθετών στους οποίους περιλαμβάνει αναφορές η ταινία του, όπως ο Alfred Hitchcock ή ο Paul Verhoeven. Τουλάχιστον ο Feig δείχνει να κατανοεί πως έχει στα χέρια του ένα σενάριο για τα σκουπίδια, σε επίπεδο θεματολογίας, και γι' αυτό εστιάζει στο κομμάτι του μυστηρίου, αφήνοντας στην άκρη το όποιο "μήνυμα".

Αυτή του η επιλογή δίνει την ευκαιρία στους πρωταγωνιστές του να αγκαλιάσουν τις υπερβολές του σεναρίου, να καταφύγουν στο απαραίτητο overacting και να αποδώσουν τα δέοντα. Η Sydney Sweeney εξακολουθεί να ψάχνεται με τους ρόλους και τις ταινίες της, έστω κι αν, μέχρι στιγμής, οι πραγματικά καλές ταινίες της είναι η εξαίρεση. Η Amanda Seyfried ωριμάζει ερμηνευτικά και βαδίζει στο μονοπάτι που χάραξε η Nicole Kidman. Ο Brandon Sklenar προσθέτει ακόμα μια καλή ερμηνεία σε μέτρια ταινία στο βιογραφικό του, μετά το περυσινό, απείρως χειρότερο βέβαια «It Ends With Us» του Justin Baldoni. Οι τρεις τους δένουν με καλή χημεία και εμφανώς διασκέδασαν πολύ με την υπερβολή της όλης κατάστασης.

Με όλα αυτά στο νου και τις προσδοκίες χαμηλά, το «The Housemaid» μπορεί να προκύψει μια χαβαλεδιάρικη εμπειρία. Καλή ταινία δεν είναι σε καμία περίπτωση, όμως όλοι οι συντελεστές μοιάζουν να το γνωρίζουν. Κανείς τους δεν ξεφεύγει από την ατμόσφαιρα υπερβολής και camp που χαρακτηρίζει εξαρχής το σενάριο, γι' αυτό και η ταινία είναι έως και αστεία - και όχι με την κακή έννοια. Απαξ και αποδεχθείς ότι τα πάντα σε αυτό το φιλμ λειτουργούν μόνο αν αναστείλεις πλήρως τη δυσπιστία σου, θα απολαύσεις ένα ερωτικό θρίλερ παλαιάς κοπής, όπως δεν τα κάνουν πια. Ή, κι αν τα κάνουν, τα στέλνουν απευθείας να «πεθάνουν» σε κάποια πλατφόρμα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 18-12-2025  |  Διανομή: Σπέντζος  |  Επίσημο Site