Keeper

Η Liz (Tatiana Maslany) και ο Malcolm (Rossif Sutherland) πηγαίνουν σε ένα απομονωμένη εξοχική καλύβα για το σαββατοκύριακο της επετείου τους. Η Liz όμως, μόνη μετά την ξαφνική επιστροφή του Malcolm στην πόλη, δέχεται την προσέγγιση μιας κακιάς οντότητας που αποκαλύπτει τα σκοτεινά μυστικά της καλύβας.

Μάλλον το «Longlegs», εξαιτίας της σαρωτικής παρουσίας του Nicolas Cage σε ρόλο κατά συρροή δολοφόνου, μας έκανε να πιστέψουμε πως ο Osgood Perkins ωρίμασε σαν δημιουργός και να ξεχάσουμε τις προηγούμενες, ανυπόφορες δουλειές του. Σύμφωνοι, το «The Blackcoat's Daughter» (2015) ήταν ένα ενδιαφέρον ντεμπούτο, όμως τα «I Am the Pretty Thing That Lives in the House» (2016) και «Gretel and Hansel» (2020) δοκίμασαν τις αντοχές μας. Κι αν το «Longlegs», ως πιο προσωπική δουλειά και ωφελημένο από την ερμηνεία του Cage, μας έκανε να παραβλέψουμε τα ελαττώματά του και το «The Monkey» ήρθε ως μια καλοδεχούμενη αλλαγή ύφους προς το πιο κωμικό, η νέα ταινία του σκηνοθέτη, «Keeper», τον επαναφέρει στον καθαρόαιμο τρόμο και στις αδυναμίες των πρώτων του ταινιών.

Η βασική αδυναμία της ταινίας είναι η απουσία ενός στιβαρού σεναρίου, ικανού να υποστηρίξει τη διάρκεια των 99 λεπτών. Η κεντρική ιδέα του φιλμ, για την οποία δε θα αποκαλύψουμε περισσότερα για να μη χαλάσουμε την εμπειρία της παρακολούθησης στους γενναίους που θα αποφασίσουν να τη δουν, είναι ενδιαφέρουσα, όμως ο Perkins δε φροντίζει να την αναπτύξει έτσι ώστε να κρατήσει το ρυθμό αμείωτα έντονο καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας. Έτσι, βάζει μέσα ένα σωρό αχρείαστα στοιχεία που εκβιάζουν την αηδία του θεατή, χωρίς να προσθέτουν πραγματικά κάτι στον κλιμακούμενο τρόμο που κάθε φιλμ του είδους οφείλει να προκαλεί.

Από εκεί και πέρα, το «Keeper» πάσχει από προβλήματα συχνά απαντώμενα στο λεγόμενο "σινεμά του αναβαθμισμένου τρόμου". Η θεματική της ταινίας καπελώνει την αφήγηση, ωθεί τον σκηνοθέτη να επαναπαυθεί θεωρώντας πως έχει στα χέρια του μια αυτόχρημα ενδιαφέρουσα δημιουργία και οδηγεί στη σοβαροφάνεια. Τίποτα από όσα βλέπουμε δεν είναι πραγματικά τρομακτικό, αντίθετα η ταινία όσο προχωράει γίνεται όλο και πιο ανιαρή, αυτάρεσκη, γελοία και ρηχή. Αν οι τοξικές σχέσεις και η πατριαρχία ήταν αυτά που απασχολούσαν τον Perkins στο συγκεκριμένο project, τότε το αποτέλεσμα που παρέδωσε είναι μια μεγαλοπρεπής τρύπα στο νερό, που μάλλον ξεπερνά ακόμη και τις προαναφερθείσες ταινίες σε ναρκισσιμό.

Τελικά, ο Osgood Perkins μάλλον είναι ένας σκηνοθέτης που δε θα μας απασχολήσει για καλούς λόγους στο μέλλον. Ναι, έχει ένα δικό του, απολύτως αναγνωρίσιμο πλέον, ύφος και συγκεκριμένη προσέγγιση στα θέματά του. Όμως, αυτό δε σημαίνει τίποτα, όταν οι ταινίες του χαρακτηρίζονται από ελαττώματα που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες δουλειές του σκηνοθέτη βασίζονται σε ιδέες που θα διέπρεπαν ως μικρού μήκους ταινίες, αλλά ξεχειλώνουν αλαζονικά ως μεγάλου μήκους. Το «Longlegs» δεν ήταν, τελικά, ωρίμανση, αλλά εξαίρεση σε μια φιλμογραφία που δύσκολα θα ξεπεράσει τα μέχρι τώρα προβλήματά της, μιας και μετρά ήδη έξι ταινίες. Μακάρι να διαψευστούμε.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 11-12-2025  |  Διανομή: Tanweer  |  Επίσημο Site