Eternity

Σε μια μετά θάνατον ζωή όπου οι ψυχές έχουν μία εβδομάδα για να αποφασίσουν πού θα περάσουν την αιωνιότητά τους, η Joan (Elizabeth Olsen) βρίσκεται αντιμέτωπη με την αδύνατη επιλογή ανάμεσα στον άνδρα με τον οποίο πέρασε ολόκληρη τη ζωή της (Miles Teller) και τον πρώτο της έρωτα (Callum Turner), ο οποίος πέθανε νέος και την περίμενε δεκαετίες να φτάσει εκεί.

Μια πολύ γλυκιά, τρυφερή κομεντί, σαν αυτές που βλέπουμε Κυριακή μεσημέρι στην τηλεόραση, είναι το «Eternity» του David Freyne. Μια ταινία που ξεκινά από μια πολύ ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα και εξελίσσεται συγκινητικά, όχι χωρίς αδυναμίες που θα αναφέρουμε παρακάτω, αλλά με ευφάνταστα ευρήματα και έξυπνες ανατροπές. Υποδειγματικά κλιμακούμενη σε ένα φινάλε που σίγουρα θα φέρει δάκρυα στα μάτια μεγάλης μερίδας θεατών, διαθέτει ορισμένα set-pieces άξια αναφοράς, με κορυφαίο εκείνο όπου η Joan περνάει μέσα από όλες τις αναμνήσεις της, ευχάριστες και δυσάρεστες, με τον άνδρα που πέρασε τη ζωή της μαζί του - μια υπόμνηση ότι για να καταλάβεις πως ένας άνθρωπος σου ταιριάζει οφείλεις να τον ζήσεις στα εύκολα και στα δύσκολα.

Οι δύο από τους τρεις πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί. Η Elizabeth Olsen και ο Miles Teller αποδεικνύουν ότι μπορούν να υποστηρίξουν ταινία του είδους και θα θέλαμε να τους δούμε σε περισσότερες ρομαντικές κομεντί. Η μεν Olsen διαθέτει το τσαγανό αλλά και τη γοητεία των κλασικών ερμηνευτριών του είδους, ενώ ο Teller, μετά το επίσης βαθιά ρομαντικό «The Gorge» του Scott Derrickson, διεκδικεί επάξια τον τίτλο ενός από τους πλέον σαγηνευτικούς ζεν πρεμιέ της σύγχρονης οθόνης, ένας ηθοποιός που διατηρεί τον ανδρισμό του ενώ αποκαλύπτει τις ευάλωτες πλευρές του και "τσαλακώνεται" τόσο όσο. Εκείνος που είναι κάπως εκτός κλίματος είναι ο Callum Turner, μη καταφέρνοντας να σταθεί επάξια δίπλα στους δύο συμπρωταγωνιστές του.

Το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας, ωστόσο, είναι σεναριακό και έχει να κάνει με την αυτοκατάργηση της εσωτερικής λογικής της δραματουργίας. Εξαρχής η ταινία θέτει ορισμένους κανόνες με βάση τους οποίους λειτουργεί ο κόσμος της μετά θάνατον ζωής. Όμως, στην τελευταία πράξη, προκειμένου να έρθουν τα πράγματα όπως τα θέλουν οι σεναριογράφοι, οι κανόνες αυτοί καταργούνται με βιαστικό και μη πειστικό τρόπο. Έτσι, μειώνεται ελαφρώς ο συγκινησιακός αντίκτυπος της ταινίας, τουλάχιστον για μερίδα θεατών, οι οποίοι θα εντοπίσουν την ευκολία με την οποία οδηγείται η ιστορία στο επιθυμητό φινάλε.

Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, ο θεατής θα φύγει από την αίθουσα με ένα συγκαταβατικό, γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη. Το «Eternity» δεν είναι ταινία που σου αλλάζει τη ζωή, αλλά αξιοποιεί αρκετά καλά το υπέροχο premise του και πετυχαίνει να προσφέρει δύο ώρες συγκίνησης και παλιομοδίτικης ρομαντζάδας. Είναι από εκείνες τις ταινίες που γνωρίζουν άριστα τι προσδοκεί το κοινό τους από αυτές και πώς να τους το δώσουν. Όσοι τη λατρέψουν θα την επισκεφθούν αρκετές φορές στο μέλλον. Ένοχα (ή και όχι), το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς, που μπορεί να το παίζουμε επικριτικοί, αλλά δε βλέπουμε την ώρα να ξαναδούμε την Elizabeth Olsen και τον Miles Teller σε αυτό το όμορφο φιλμικό ειδύλλιο.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 27-11-2025  |  Διανομή: Σπέντζος  |  Επίσημο Site