Die My Love

Η Grace (Jennifer Lawrence) και ο Jackson (Robert Pattinson), ένα νεαρό ζευγάρι που μετακομίζει από τη Νέα Υόρκη στο σπίτι που μεγάλωσε ο Jackson στην επαρχία της Μοντάνα, αναζητούν μια πιο ήσυχη ζωή. Καθώς προσαρμόζονται στο νέο τους περιβάλλον και γίνονται γονείς, η Grace αρχίζει να παλεύει με συναισθήματα απομόνωσης και ψυχολογικής δυσφορίας. Η επιδεινούμενη υγεία της οδηγεί σταδιακά τον γάμο τους σε ανησυχητικό και απρόβλεπτο έδαφος.

Οκτώ χρόνια μετά το «You Were Never Really Here» (2017), η Lynne Ramsay επιστρέφει με την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία της, έχοντας, μάλιστα, την υποστήριξη του Martin Scorsese στην παραγωγή. Το νέο φιλμ της Σκωτσέζας δημιουργού έχει πολύ ενδιαφέρουσα θεματική, αυτήν της επιλόχειας κατάθλιψης, την οποία, για όσους δε γνωρίζουν τον όρο, βιώνουν ορισμένες γυναίκες μετά τη γέννα. Βέβαια, στη συνέντευξη Τύπου για την ταινία της στο Φεστιβάλ Καννών η σκηνοθέτρια υποστήριξε πως το πραγματικό θέμα της ταινίας της είναι το λεγόμενο "writer's block", δηλαδή η κατάσταση στην οποία περιέρχεται ένας συγγραφέας όταν ξεμένει από έμπνευση, κάτι που μπορούμε να δεχθούμε εν μέρει καθώς η ηρωίδα της ταινίας είναι συγγραφέας, δε μας επιτρέπει όμως να εξηγήσουμε ορισμένα από τα πολλά αλλόκοτα που συμβαίνουν στο φιλμ και τα οποία εξηγούνται αν θεωρήσουμε την ταινία αλληγορία για την επιλόχεια κατάθλιψη.

Όπως και να 'χει το πράγμα, πάντως, γεγονός παραμένει ότι η αλληγορία της Ramsay είναι υπερβολικά πομπώδης και σοβαροφανής και η ταινία της πολύ φλύαρη για να λειτουργήσει. Μια ιντριγκαδόρικη κεντρική ιδέα που θα εξυπηρετούνταν θαυμάσια στη μορφή μιας μικρού μήκους ταινίας ξεχειλώνει διαρκώς, παραφορτώνεται με παιδαριώδη σύμβολα και αλληγορίες προκειμένου να φανεί ακόμα πιο ευφυής και εν τέλει εγκλωβίζεται σε λούπα. Την κατάσταση δε βοηθά το overacting του Robert Pattinson, ο οποίος, μάλλον δικαιολογημένα, δε φαίνεται να κατανοεί ακριβώς τι ρόλο παίζει σε και σε τι ακριβώς ταινία, και περιφέρει το κενό βλέμμα και τα γουρλωμένα μάτια του από σκηνή σε σκηνή.

Από το σχεδόν φιάσκο διασώζονται μόλις δύο ερμηνείες. Η μία είναι αυτή της Jennifer Lawrence, η οποία επιλέχθηκε από την Ramsay (καθ' υπόδειξη του Scorsese) επειδή έπαιξε τον ίδιο περίπου ρόλο στο (κατά πολύ ανώτερο) «Mother!» (2017) του Darren Aronofsky. Η Lawrence δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της, είναι αφοσιωμένη τρομερά στο ρόλο και σε κάνει να λυπάσαι που δε βρέθηκε μια καλύτερη ταινία να υποστηρίξει αυτό το δυναμό ερμηνείας που βγάζει από μέσα της και το οποίο μπορεί επάξια να παραλληλιστεί με την ερμηνεία της Gena Rowlands στο «A Woman Under the Influence» (1974) του John Cassavetes.

Η δεύτερη ερμηνεία που διασώζεται είναι η ολιγόλεπτη αλλά άκρως σημαντική της Sissy Spacek («Badlands», «Carrie»). Η έμπειρη ηθοποιός υποδύεται τη μητέρα του Jackson και μοιάζει τόσο άνετη στο ρόλο που ευχαρίστως θα βλέπαμε ολόκληρη την ταινία να αποτελείται από διαλογικές σκηνές ανάμεσα σε εκείνη και την Lawrence. Δυστυχώς, αυτές οι δύο ερμηνείες δεν αρκούν προκειμένου να καταστήσουν ανεκτή μια απολύτως εξοντωτική ταινία, η οποία παίρνει υπερβολικά στα σοβαρά τον εαυτό της, ξεχειλώνει μια ενδιαφέρουσα ιδέα, υπερφορτώνει με ιδέες και σύμβολα τη δραματουργία της και χαραμίζει μια από τις πιο εντυπωσιακές γυναικείες ερμηνείες της χρονιάς. Μεγάλο κρίμα, ειδικά για μια ικανή σκηνοθέτρια που είχε να μας παρουσιάσει νέα ταινία τόσο μεγάλο διάστημα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 27-11-2025  |  Διανομή: The Film Group