Σπασμένη Φλέβα

Ο Θωμάς Αλεξόπουλος (Βασίλης Μπισμπίκης), ένας μεσήλικας επιχειρηματίας, τα 'χει κάνει όλα μαντάρα. Όταν η κόντρα του με τον τοκογλύφο της περιοχής πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις, ο Αλεξόπουλος θα βγει στους δρόμους αναζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του για να σώσει το πολύτιμο σπίτι του είναι λίγος και η πίεση της κατάστασης ασφυκτική. Τα πάντα εναντίον του, δύσκολοι καιροί... Λίγο πριν τον γκρεμό, ένα απλό σχέδιο της τελευταίας στιγμής φαίνεται να είναι η μοναδική σωτήρια λύση στο φλέγον πρόβλημα του επιχειρηματία.

Η «Σπασμένη Φλέβα» μας συστήνει έναν Γιάννη Οικονομίδη πιο ώριμο απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει. Αποδίδουμε το γεγονός στη συνεργασία του Βαγγέλη Μουρίκη στο σενάριο, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα μια πολυεπίπεδη δραματουργία με σύνθετους χαρακτήρες κι ενδιαφέρον υπόβαθρο, το οποίο επιχειρεί έναν σχολιασμό πάνω στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. Κεντρικός "ήρωας" ένας μεσήλικας άνδρας που χρωστάει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και, στην προσπάθειά του να αποπληρώσει το χρέος του, χάνει σταδιακά την αξιοπρέπειά του, τους φίλους του, την οικογένειά του, με τους αθώους να είναι εκείνοι που τελικά την πληρώνουν. Μια πλοκή που απηχεί την κατάσταση στην Ελλάδα των δύο τελευταίων δεκαετιών όταν, με υπαιτιότητα της γενιάς των σημερινών μεσηλίκων, η χώρα βυθίστηκε σε κρίση πολλών διαστάσεων, από την οποία η νεότερη γενιά βγήκε σημαδεμένη.

Από την ταινία δεν απουσιάζει το οικονομιδικό ιδίωμα: οι βωμολοχίες, οι επαναλήψεις φράσεων, οι αυτοκαταστροφικοί χαρακτήρες, ο υπόκοσμος, οι κουρασμένες και ταλαιπωρημένες γυναίκες είναι χαρακτηριστικά στοιχεία του έργου του Κύπριου σκηνοθέτη και δίνουν το "παρών" κι εδώ. Ωστόσο, τούτη τη φορά έχουν αφομοιωθεί καλύτερα στο σύνολο, και όλα μαζί μοιάζουν να έχουν κατεύθυνση και βάθος. Οι ερμηνείες είναι στην πλειοψηφία τους καλές, ο ΛΕΞ υπογράφει για δεύτερη φορά - μετά την «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» (2020) - το σάουντρακ ταινίας του Οικονομίδη και κάνει ακόμα καλύτερη δουλειά αυτήν τη φορά, ενώ σε τεχνικό επίπεδο το φιλμ είναι άρτιο, θυμίζοντας σύγχρονο ευρωπαϊκό νεονουάρ.

Δυστυχώς, στην τρίτη πράξη η σεναριακή βιασύνη παίρνει το πάνω χέρι και η έντιμη πρόθεση του Οικονομίδη να εξελίξει την ταινία του σε σύγχρονη τραγωδία διαστρεβλώνεται σε άτσαλη και εκβιαστική καφρίλα. Ο μη πειστικός τρόπος με τον οποίο λαμβάνει χώρα το καθοριστικό γεγονός της τελευταίας αυτής πράξης και η αχρείαστη βία που ακολουθεί προκαλούν μεν σοκ, η σκηνοθετική και σεναριακή προσέγγιση όμως είναι αδέξια και ευτελής. Αποδίδουμε την αδυναμία στην έλλειψη εμπειρίας όχι μόνο του Οικονομίδη αλλά και γενικότερα των συντελεστών αυτής (και κάθε ελληνικής) ταινίας στο σινεμά είδους, αφού δεκαετίες τώρα κάθε απόπειρα σχετική αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό από κριτική και ομότεχνους, ενώ και για το κοινό δεν είναι παρά αδέξιες προσπάθειες μίμησης των αντίστοιχων αμερικανικών εγχειρημάτων.

Πάντως, παρά την αδύναμη τρίτη πράξη, η «Σπασμένη Φλέβα» παραμένει η καλύτερη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Ένα φιλμ με κατεβασμένους τους τόνους, αλλά και με την ταυτότητα του δημιουργού του πεντακάθαρη σε κάθε σκηνή του, ενδέχεται να ξενίσει τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του «Σπιρτόκουτου» (2003) ή του «Το Μικρό Ψάρι» (2014) - και ακόμα περισσότερο όσους περιμένουν κάτι ανάλογο με την «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» - ταυτόχρονα όμως μπορεί να κερδίσει όσους δεν έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση εκείνες τις ταινίες. Το βέβαιο είναι πως με αυτήν την ταινία ο Οικονομίδης δείχνει πως δεν επαναπαύεται στην επιτυχία των προηγούμενων ταινιών του και δοκιμάζει νέα πράγματα χωρίς ωστόσο να χάνει την ταυτότητά του.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 27-11-2025  |  Διανομή: Tanweer