Kiss Of The Spider Woman

Ο Valentin (Diego Luna) και ο Molina (Tonatiuh) μοιράζονται το ίδιο κελί και δημιουργούν έναν απρόσμενο δεσμό, καθώς ο Molina αφηγείται την πλοκή ενός μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια την αγαπημένη του ντίβα (Jennifer Lopez). Αυτό που δε γνωρίζει ο Valentin, που είναι πολιτικός κρατούμενος, είναι ότι ο Molina, που έχει συλληφθεί επειδή είναι ομοφυλόφιλος, βρίσκεται στο ίδιο κελί επειδή έχει συμφωνήσει με τον διευθυντή της φυλακής να αποσπάσει πληροφορίες από τον συγκρατούμενό του με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Ωστόσο, η συναναστροφή θα φέρει κοντά τους δύο ανθρώπους και θα τους δέσει με τρόπο που δε φαντάζονταν.

Το μυθιστόρημα «The Kiss of the Spider Woman» του Manuel Puig μεταφέρθηκε πρώτη φορά στον κινηματογράφο λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το 1985, σε σκηνοθεσία του Βραζιλιάνου Hector Babenco και με πρωταγωνιστές τους William Hurt, Raul Julia και Sonia Braga. Η ταινία είχε εμπορική επιτυχία και ήταν υποψήφια για Oscar, αποτελώντας μέχρι σήμερα ένα έλασσον κλασικό και αγαπημένο του κοινού. Η μεταφορά του σε μιούζικαλ του Broadway σημείωσε επίσης τεράστια επιτυχία, και κάπως έτσι φτάσαμε σε αυτήν τη νέα κινηματογραφική εκδοχή, του μιούζικαλ αυτήν τη φορά, σε σκηνοθεσία του θεωρητικά αρμόδιου Bill Condon («Dreamgirls»). Δυστυχώς, το φιλμ που προέκυψε είναι αναπάντεχα άψυχο, μονότονο και, τελικά, ανιαρό και απογοητευτικό.

Το πρώτο βασικό πρόβλημα της ταινίας είναι ότι, αν και πρόκειται για μιούζικαλ, τα μουσικοχορευτικά της νούμερα είναι αδιάφορα και διεκπεραιωτικά. Δεν υπάρχει ούτε ένα που να εντυπώνεται στη μνήμη και να μένει κλασικό, όπως συμβαίνει με όλα τα φιλμ του είδους που σέβονται τον εαυτό τους. Επιπλέον, το σενάριο είναι τρομερά ρηχό, καθώς δεν εμβαθύνει ούτε στις πολιτικές παραμέτρους της πλοκής, ούτε και στο βασικό θέμα που φαίνεται να απασχολεί τον σεναριογράφο: τη δύναμη του κινηματογράφου και της τέχνης γενικότερα να παρηγορεί σε χαλεπούς καιρούς, προσφέροντας απόδραση. Ο διάλογος που ξεκινά στην αρχή της ταινίας, ανάμεσα στους δύο κεντρικούς χαρακτήρες, αναφορικά με το ρόλο της τέχνης, αν δηλαδή πρέπει να είναι εργαλείο αντίστασης ή μέσο ψυχαγωγίας, δεν αναπτύσσεται ποτέ.

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι το καστ του έργου, το οποίο επίσης αποδεικνύεται ανεπαρκές. Ο Diego Luna είναι ικανοποιητικός, και είναι ο μόνος που πείθει στο ρόλο που υποδύεται. Ο Tonatiuh δεν μπορεί να μπει στο πετσί του δικού του ρόλου και η ερμηνεία του είναι εντελώς επιφανειακή, ενώ η Jennifer Lopez δε χρησιμοποιείται επαρκώς και δεν καταφέρνει να εκπέμψει τη γοητεία και τη σαγήνη που απαιτεί ο χαρακτήρας της. Αν και κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο και άτοπο εξαρχής, η σύγκριση με το θίασο της ταινίας του 1985 θα αποβεί συντριπτική για την καινούργια εκδοχή, αφού τις σπαρακτικές ερμηνείες των Hurt, Julia και Braga δε θα μπορούσαν ποτέ να τις φτάσουν οι τωρινοί ερμηνευτές.

Όσο κι αν προσπαθεί ο Condon να καλογυαλίσει την παραγωγή του επιμελούμενος τα σκηνικά, τα κοστούμια και τις λεπτομέρειες της ανάπλασης της εποχής, το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι απογοητευτικό. Αγαπάμε πολύ τα μιούζικαλ, και ιδιαίτερα τα χολιγουντιανά φιλμ του είδους, όμως το συγκεκριμένο δεν μπορεί να διεκδικήσει θέση ανάμεσα στα κλασικά. Είναι μια αχρείαστη και ρηχή ταινία που σπαταλά πολύ χρήμα στο βωμό του εντυπωσιασμού, τον οποίο τελικά δεν επιτυγχάνει. Κρίμα για τον σκηνοθέτη, κρίμα για τον Diego Luna, κρίμα για το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα, που δε βρίσκει χώρο να εξερευνηθεί επαρκώς, κρίμα, ακόμη - ακόμη, και το θεατρικό που δεν μεταφράζεται ικανοποιητικά κινηματογραφικά.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 23-10-2025  |  Διανομή: Tanweer  |  Επίσημο Site