Happy Holidays

Τέσσερις χαρακτήρες που βιώνουν τις δικές τους ξεχωριστές πραγματικότητες, ενώ συνδέονται με άρρηκτους δεσμούς, ρίχνουν φως στις σύνθετες σχέσεις μεταξύ φύλων, γενεών και πολιτισμών σε μια πολύπαθη επικράτεια. Ο Rami (Toufic Danial), ένας Παλαιστίνιος που ζει στη Χάιφα, έρχεται αντιμέτωπος με την ξαφνική μεταστροφή της εβραίας συντρόφου του, η οποία επανεξετάζει την απόφασή της για άμβλωση. Η μητέρα του, η Hanan (Wafaa Aoun), βυθίζεται σε μια σοβαρή οικονομική κρίση και μπλέκει με έναν κυκεώνα προβλημάτων καθώς διεκδικεί αποζημίωση για το ατύχημα της κόρης της, της Fifi (Manar Shehab). Η Miri (Meirav Memoresky) πρέπει να διαχειριστεί την κατάθλιψη της δικής της κόρης, και ταυτόχρονα επιχειρεί να υπονομεύσει την εγκυμοσύνη της αδελφής της με τον Rami. Η Fifi, από την πλευρά της, κουβαλάει ένοχα ένα μυστικό που απειλεί να κλονίσει την οικογενειακή της υπόληψη, αλλά και τη νέα της σχέση με τον Δρ Walid (Raed Burbara).

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια αφότου έφτασε να διεκδικεί το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στο μεγάλο μήκος, «Ajami» (2009), κι έχοντας στο ενδιάμεσο αφιερώσει την καριέρα του αποκλειστικά στη δημιουργία μουσικών βίντεο, ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Scandar Copti επιστρέφει με τη δεύτερη κινηματογραφική δημιουργία του, ένα φιλμ το οποίο αντλεί έμπνευση για τη δομή του από ταινίες όπως το «Short Cuts» (1993) του Robert Altman: ιστορίες διαφόρων χαρακτήρων οι οποίες, με κάποιο τρόπο, συνδέονται. Επειδή, όμως, ο Copti δεν είναι Altman, το αποτέλεσμα προκύπτει μοιραία άνισο, σποραδικά ενδιαφέρον αλλά και ενοχλητικά μονότονο, λες και ο ίδιος του ο σκηνοθέτης το εμποδίζει να απογειωθεί.

Ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις ιστορίες είναι εδώ το κλειδί για την κατανόηση του στόχου που έχει στο μυαλό του ο Copti. Οι χαρακτήρες του είναι μέλη της ίδιας οικογένειας και στον εν λόγω θεσμό εστιάζει το ενδιαφέρον του ο Παλαιστινίος κινηματογραφιστής. Στο φιλμ, η οικογένεια απεικονίζεται ως μικρογραφία της κοινωνίας, με τους καυγάδες, τις διαφωνίες αλλά και την ενότητα να αντανακλούν τους διχασμούς, τις ανισότητες, τις παθογένειες της παλαιστινιακής κοινωνίας, αλλά και την ομοψυχία απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς. Οι καλές προθέσεις του σκηνοθέτη και σεναριογράφου υπονομεύονται, εντούτοις, από ένα σενάριο παραδομένο στη σχηματικότητα, το διδακτισμό και τη ρητορεία, που θίγει περισσότερα θέματα από όσα μπορεί πραγματικά να διαχειριστεί.

Για καλή του τύχη, ο Copti έχει στη διάθεσή του ένα επιτελείο ικανών ηθοποιών. Οι ερμηνείες είναι, ίσως όχι σπουδαίες, αλλά στο σύνολό τους λίαν εξυπηρετικές του σεναρίου και της σκηνοθεσίας. Αξίζει να χρεώσουμε στον σκηνοθέτη το γεγονός ότι πρόκειται για καλή ερμηνεία συνόλου, στοιχείο απαραίτητο σε μια ταινία όπου η αλληλεπίδραση μεταξύ των ηθοποιών, η χημεία ανάμεσά τους, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη του επιθυμητού ρεαλισμού. Αυτός είναι και ο μόνος τομέας που το «Happy Holidays» τα καταφέρνει άψογα, καθώς δεν σημειώνεται η παραμικρή παραφωνία. Τεχνικά επίσης δεν υπάρχει ακριβώς κάποιο ψεγάδι για το φιλμ, μολονότι η εντελώς μη στιλιζαρισμένη φωτογραφία, στο πλαίσιο του προαναφερθέντος ρεαλισμού βεβαίως, μοιάζει λίγο μονότονη.

Το «Happy Holidays» είναι, συνολικά, μια αξιοπρεπής ταινία, καλών προθέσεων. Οι αδυναμίες που εντοπίσαμε και αναφέραμε διεξοδικά δεν μας επιτρέπουν να τη χαρακτηρίσουμε απολύτως επιτυχημένη. Ωστόσο, τα προτερήματά της, που δεν είναι λίγα, την καθιστούν, αν μη τι άλλο, αξιοπρόσεκτη. Η βράβευσή της με Χρυσό Αλέξανδρο στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης φαντάζει υπερβολική, υπαγορευμένη σαφώς από πολιτικούς λόγους και όχι τόσο κινηματογραφικούς, εντούτοις δεν έχουμε να κάνουμε με μια κακή ταινία. Απλούστατα, ο Copti υπερεκτίμησε τον εαυτό του και τις δυνατότητές του, τοποθέτησε πολύ ψηλά τον πήχη των φιλοδοξιών του και, εν τέλει, δεν εκπλήρωσε τον στόχο του. Μακάρι την επόμενη φορά, ίσως όχι σε 15 χρόνια από τώρα, να έχει καλύτερη τύχη.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 16-10-2025  |  Διανομή: Ama Films