After The Hunt

Μια καθηγήτρια πανεπιστημίου (Julia Roberts) βρίσκεται σε ένα προσωπικό κι επαγγελματικό σταυροδρόμι, όταν μια δημοφιλής φοιτήτρια (Ayo Edebiri) καταγγέλλει έναν από τους συναδέλφους της (Andrew Garfield), και ένα σκοτεινό μυστικό από το δικό της παρελθόν απειλεί να έρθει στο φως. Παράλληλα, η ίδια επιδιώκει να πάρει μόνιμη θέση στο πανεπιστήμιο που διδάσκει, και η στάση της στην υπόθεση της καταγγελίας θα επηρεάσει την απόφαση των ιθυνόντων.

Με κάθε ταινία του πλέον, ο Luca Guadagnino («Call Me By Your Name») εμπλουτίζει εντυπωσιακά τον καμβά του, διευρύνει τα όρια της φιλμογραφίας του, δοκιμάζει νέα πράγματα και "παίζει" με ορισμένα από τα πιο καυτά ζητήματα της εποχής μας. Έτσι, μετά το περιπαικτικό σχόλιο για τη μάχη των φύλων υπό τη μορφή μιας ρομαντικής κωμωδίας με το «Challengers» (2024) και το ελαττωματικό αλλά συναρπαστικό «Queer» (2024) βασισμένο σε βιβλίο του William Burroughs, ο Ιταλός σκηνοθέτης φτιάχνει με το «After the Hunt» μια εξαιρετική, καυστική και παιχνιδιάρικη ταινία πάνω στο MeToo και τα απόνερά του, που θα διχάσει, θα ενοχλήσει, θα πυροδοτήσει συζητήσεις και θα διαχωρίσει το κοινό ανάμεσα σε αυτούς που θα την καταλάβουν και σε εκείνους που θα την εκλάβουν εντελώς ρηχά - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα αρέσει στους μεν και δε θα αρέσει στους δε.

Για τον Guadagnino, η αλήθεια στον κόσμο μας είναι σχετική και αποτελεί μονάχα την αφορμή, ή καλύτερα το πρόσχημα, ώστε να οδηγηθούμε για ακόμα μια φορά στην πόλωση. Δεν έχει, τελικά, καμία σημασία αν ο Andrew Garfield επιτέθηκε σεξουαλικά στην Ayo Edebiri, αφού για τον μεν δεν έγινε τίποτα μεμπτό, για τη δε το περιστατικό μπορεί να υπήρξε, αποτέλεσε όμως τη βάση ώστε να διευρύνει τη δημοφιλία της, να χτίσει ??ο δικό της μύθο. Ο χαρακτήρας της Roberts, που εκπροσωπεί τη μερίδα των διανοούμενων, δεν ξέρει πώς να αντιδράσει απέναντι σε αυτό και τάσσεται εναλλάξ με τη μεριά που εξυπηρετεί καλύτερα τις προσωπικές της φιλοδοξίες, γνωρίζοντας πολύ καλά πως ούτε η ίδια είναι αθώα.

Γιατί κανείς μας, λέει ο Guadagnino, δεν είναι αθώος. Σημασία δεν έχει να κουνάμε το δάχτυλο σε παραβατικές συμπεριφορές με βλέμμα ανωτερότητας, γιατί κάποια στιγμή κι η δική μας αδυναμία θα αποκαλυφθεί - είτε είναι κάτι σημαντικό, είτε κάτι ασήμαντο που θα λάβει διαστάσεις σκανδάλου. Αυτό που μετράει είναι να θέσουμε, με ψυχραιμία, όπως ο χαρακτήρας του Michael Stuhlbarg στην ταινία, ένα πλαίσιο περί του τι είναι ανεκτό και τι όχι, πού διαχωρίζονται ο δημόσιος από τον ιδιωτικό βίο. Γι' αυτό και ο Stuhlbarg δεν είναι απλά ο πιο συμπαθής χαρακτήρας στην ταινία, αλλά και ο μόνος που βγαίνει απόλυτα κερδισμένος στο τέλος.

Και, βέβαια, ο Guadagnino δε χάνει την ευκαιρία να μας θυμίσει, με μια μεταμοντέρνα πινελιά στην τελευταία σκηνή, πως η αλήθεια είναι πάντα θέμα οπτικής γωνίας. Ο αφηγητής μπορεί να αρχίσει και να τελειώσει το αφήγημά του όπου επιθυμεί. Ακόμα κι η ταινία που είδαμε υπογράφεται ως "Luca Guadagnino's After The Hunt", κάτι που υπαινίσσεται πως, αν ένας άλλος σκηνοθέτης τη γύριζε, η οπτική του θα ήταν εντελώς διαφορετική. Ένα ιδιοφυές φιλμ, από τα ωραιότερα της χρονιάς, έξυπνο, ουσιωδώς προκλητικό, σαρκαστικό, τολμηρό. Σινεμά υψηλού επιπέδου για απαιτητικούς θεατές, που είναι πρόθυμοι να καθίσουν να σκεφτούν αυτά που βλέπουν και δεν αρκούνται σε οπαδικού τύπου αφορισμούς οι οποίοι ταιριάζουν στα social media και όχι στην τέχνη.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 16-10-2025  |  Διανομή: Feelgood Entertainment