The Strangers: Chapter 2

Η Maya (Madelaine Petsch) έχει γλιτώσει από τους μασκοφορεμένους δολοφόνους που σκότωσαν εν ψυχρώ τον αρραβωνιαστικό της και οδηγείται στο νοσοκομείο. Το ίδιο βράδυ, οι άγνωστοι που επιτέθηκαν στην εξοχική κατοικία όπου επρόκειτο να περάσει μερικές ξέγνοιαστες μέρες με τον αγαπημένο της εισβάλλουν στο νοσοκομείο και σπέρνουν ξανά τον τρόμο και το θάνατο. Η Maya πρέπει, για μια ακόμη φορά, να επιστρατεύσει όλη της την εξυπνάδα προκειμένου να βρει τρόπο να διαφύγει και να βρει βοήθεια. Πόσο εύκολο, όμως, είναι να εξασφαλίσει χείρα βοηθείας, την στιγμή που η κοινότητα δείχνει να κρύβει μυστικά;

Το «The Strangers» (2008) του Bryan Bertino ήταν μια πραγματικά καλή ταινία τρόμου, η οποία, χάρη σε μια πρωτοκλασάτη σκηνοθεσία, ανάγκαζε το θεατή να σκανάρει διαρκώς το κάδρο, προκειμένου να εντοπίσει από πού μπορεί να προέλθει η επόμενη επίθεση του Κακού. Από εκεί και πέρα, κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτό αρκούσε για να στηθεί ένα ολόκληρο franchise κι έτσι, ύστερα από ένα αδιάφορο σίκουελ με τίτλο «The Strangers: Prey at Night» (2018), ήρθε η τριλογία (!) του πάλαι ποτέ αξιόλογου action σκηνοθέτη Renny Harlin («Die Hard 2», «Cliffhanger», «The Long Kiss Goodnight»), το πρώτο μέρος της οποίας "απολαύσαμε" πέρυσι και το τρίτο έρχεται να μας αποτελειώσει σύντομα.

Το «Chapter 2» πιάνει το νήμα της αφήγησης από εκεί όπου σταμάτησε η πρώτη ταινία - η οποία δεν ήταν κακή, ήταν απλώς εγκληματικά αδιάφορη. Στην πρώτη πράξη του νέου φιλμ, έχουμε μια στυγνή αντιγραφή του «Halloween II» (1981) του Rick Rosenthal, με τον Harlin να επιδεικνύει όχι ακριβώς μαστοριά, αλλά σίγουρα επαγγελματισμό στο χτίσιμο απειλητικής ατμόσφαιρας μέσα στον κλειστό χώρο ενός νοσοκομείου. Δυστυχώς, από την στιγμή που η δράση μεταφέρεται έξω από το συγκεκριμένο χώρο, τα κλισέ του σλάσερ υπο-είδους διαδέχονται το ένα το άλλο, τα φτηνά και προβλέψιμα jump scares το ίδιο, ενώ μερικές σεναριακές πινελιές (γκουχ γκουχ αγριογούρουνο γκουχ), πέρα από το ότι φωνάζουν "αντιγραφή καλύτερων ταινιών του παρελθόντος", κάνουν το φιλμ να φλερτάρει με τη γελοιότητα.

Επιπλέον, η απόπειρα του σεναρίου να χτίσει μυθολογία για τους "κακούς" του franchise είναι επιεικώς γελοία. Ό,τι παρακολουθούμε ως τότε είναι τόσο αδιάφορο και χιλιοειδωμένο, ώστε το backstory των δολοφόνων είναι στομφώδες και αχρείαστο. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ταινία δεν έχει τέλος, αλλά καταλήγει σε cliffhanger το οποίο υποτίθεται μας αφήνει να αγωνιούμε για το τρίτο, τελευταίο ας ελπίσουμε, κεφάλαιο. Έτσι, το έργο έρχετ??ι να προστεθεί στον κατάλογο εκείνων των ταινιών (κάποιες κατά τ' άλλα καλές ανάμεσά τους) που αναπαράγουν στο σινεμά την τηλεοπτική λογική, όπου οι ταινίες ενός franchise δεν έχουν αυτονομία, αλλά λειτουργούν ως "επεισόδια" που στόχο έχουν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον του κοινού για τα επόμενα.

Μέχρι τώρα, τα αχρείαστα σίκουελ του «The Strangers» ήταν απλά αδιάφορες ταινίες. Το «The Strangers: Chapter 2» είναι η πρώτη ατόφια κακή ταινία του franchise, και τα στιγμιότυπα από την τρίτη ταινία που βλέπουμε μετά τους τίτλους τέλους δεν αρκούν για να γεννήσουν προσδοκίες. Δεν υπάρχει τίποτα να εκτιμήσει κανείς στο «Chapter 2», καθώς το φιλμ δεν είναι καν τρομακτικό - τα jump scares του περισσότερο ενοχλούν λόγω του θορύβου που παράγουν, παρά τρομοκρατούν πραγματικά. Το μόνο αληθινά τρομακτικό στοιχείο αυτής της ταινίας είναι η υπόσχεση πως το βασανιστήριο δεν τελείωσε, αλλά θα χρειαστεί ακόμη μια ταινία για να ολοκληρωθεί. Μα πόσο άχρηστοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι δολοφόνοι, που δύο ταινίες τώρα δεν μπορούν να "καθαρίσουν" μια ανυπεράσπιστη κοπέλα να ξεμπερδεύουμε;

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 25-09-2025  |  Διανομή: Σπέντζος