Caught Stealing

Δεκαετία του 1990. Ο Hank Thompson (Austin Butler) ήταν φαινόμενο του μπέιζμπολ στο λύκειο. Παρότι πλέον δεν μπορεί να παίξει, όλα τα υπόλοιπα στη ζωή του πάνε καλά. Έχει ένα υπέροχο κορίτσι (Zoe Kravitz), είναι σερβιτόρος σε ένα παλιομοδίτικο μπαρ της Νέας Υόρκης, και η αγαπημένη του ομάδα κάνει μια προσπάθεια για το πρωτάθλημα ως αουτσάιντερ. Όταν ο punk-rock γείτονάς του, Russ (Matt Smith), του ζητάει να φροντίσει τη γάτα του για λίγες μέρες, ο Hank βρίσκεται ξαφνικά στη μέση μιας ετερόκλητης συμμορίας απειλητικών γκάνγκστερ. Όλοι τον κυνηγούν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει ιδέα γιατί. Καθώς ο Hank προσπαθεί να τους ξεφύγει, πρέπει να χρησιμοποιήσει όλο του το τσαγανό για να μείνει ζωντανός και να μάθει.

Μετά από δύο από τις πιο φιλόδοξες ταινίες ολόκληρης της φιλμογραφίας του, το θρησκευτικά φορτισμένο «Mother!» (2017) και το σπαρακτικό «The Whale» (2022), ο Darren Aronofsky («Requiem for a Dream», «Black Swan») επιστρέφει με την πιο ανάλαφρη ταινία του από την εποχή του υποτιμημένου «Noah» (2014). Το «Caught Stealing» είναι μια ταινία δράσης και παρεξηγήσεων, με έντονο το κωμικό στοιχείο που θυμίζει το σινεμά των αδελφών Joel και Ethan Coen, η οποία δεν ενδιαφέρεται τόσο για την πρωτοτυπία ή το βάθος, όσο για το χαβαλέ της όλης υπόθεσης. Σε αρμονία με αυτό, και ο ίδιος ο Aronofsky φαίνεται να διασκεδάζει περισσότερο από ποτέ πίσω από την κάμερα, δοκιμάζοντας πράγματα που δεν έχει ξανακάνει στην καριέρα του.

Φυσικά, επειδή, πέραν προσωπικών προτιμήσεων του καθενός, ο Aronofsky ανήκει στους σημαντικούς δημιουργούς της εποχής μας, μοτίβα που συναντάμε σε όλο το έργο του είναι παρόντα και εδώ: η εβραϊκή ταυτότητα του δημιουργού εκφράζεται μέσα από την ενοχή που αισθάνεται ο ήρωας ακόμα και στο κομμάτι της ταινίας όπου αγνοεί εντελώς γιατί του συμβαίνει ό,τι του συμβαίνει. Μολονότι η εξήγηση έρχεται μετά τη μέση της ταινίας, ο Hank συμπεριφέρεται σαν ένοχος ήδη από το πρώτο λεπτό, κάτι που συνδέει την ταινία με τις δημιουργίες του Alfred Hitchcock, αλλά και του Woody Allen. Μόνο που, όπως είπαμε, ο Aronofsky αυτήν τη φορά έχει διάθεση για χαβαλέ, και όλη η ταινία μοιάζει να σαρκάζει τον εαυτό της και, έμμεσα, το σύνολο του έργου του Αμερικανού σκηνοθέτη.

Στους κεντρικούς ρόλους, ο Aronofsky συγκέντρωσε και πάλι ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών. Ο σταθερά ανερχόμενος Austin Butler («Elvis», «The Bikeriders», «Dune: Part Two») δίνει μια χαλαρή, cool ερμηνεία που αποπνέει τον αέρα των σταρ άλλων εποχών, όπως του Brad Pitt ή ακόμα και του Robert Redford. Ο Matt Smith είναι απολαυστικός σε ρόλο cockney Βρετανού που λειτουργεί και ως ένα από τα πολλά comic relief στοιχεία της ταινίας. Η Zoe Kravitz αποτινάσσει τους μανιερισμούς της και είναι αξιολάτρευτη στον μοναδικό όχι ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ρόλο της ταινίας. Το καστ συμπληρώνεται από την πάντα αξιόπιστη Regina King, τους ξεκαρδιστικούς Vincent D' Onofrio και Live Schreiber σε περάσματα, αλλά και τον πανέμορφο γατούλη Tonic που κλέβει, αναμενόμενα, την παράσταση.

Το «Caught Stealing» είναι έλασσων Aronofsky, φαίνεται όμως πως είναι μια ταινία που ο σκηνοθέτης είχε ανάγκη να κάνει, και ίσως είχαμε κι εμείς ανάγκη να δούμε από εκείνον. Ακόμα και σε μια πιο ανώδυνη στιγμή του, ο δημιουργός αυτός αποδεικνύει ότι δεν αποτυγχάνει κι ότι παραμένει πιο ενδιαφέρων από την πλειοψηφία των συναδέλφων του στις μείζονες στιγμές τους. Διαφορετική από κάθε άλλη δουλειά του, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλες τις ταινίες του, το «Caught Stealing» μπορεί να γοητεύσει ακόμη και θεατές που έχουν μπουχτίσει με τις θεματολογικές εμμονές του Aronofsky, ενώ, χάρη και στην υπέροχη διεύθυνση φωτογραφίας του σταθερού του συνεργάτη Matthew Libatique, η ταινία έχει την οπτική ταυτότητα του δημιουργού κι έτσι δε θα αφήσει παραπονεμένους τους λάτρεις του και θιασώτες της auteur theory.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 04-09-2025  |  Διανομή: Feelgood Entertainment  |  Επίσημο Site