On Swift Horses

Δεκαετία του 1950. Οι νεόνυμφοι Muriel (Daisy Edgar - Jones) και Lee (Will Poulter) ξεκινούν μια λαμπερή νέα ζωή, όταν εκείνος επιστρέφει από τον πόλεμο της Κορέας. Αυτή η σταθερότητα ανατρέπεται με τον ερχομό του χαρισματικού μικρότερου αδελφού του Lee, του Julius (Jacob Elordi), ενός παράξενου τζογαδόρου με ένα μυστικό. Ένα επικίνδυνο ερωτικό τρίγωνο σχηματίζεται, καθώς οι τρεις μαζί ορκίζονται να ξεκινήσουν μια νέα ζωή στην Καλιφόρνια και το Αμερικανικό Όνειρο αρχίζει να καταρρέει σταδιακά.

Το 2001 ο Daniel Minahan είχε πραγματοποιήσει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία «Series 7: The Contenders», μια ευρηματική σάτιρα που δυστυχώς έχει πλέον ξεχαστεί, τότε όμως έκανε ορισμένους κριτικούς και θεατές να προσέξουν το ταλέντο του πρωτοεμφανιζόμενου κινηματογραφιστή. Έκτοτε ο σκηνοθέτης αφοσιώθηκε πλήρως στην τηλεόραση, γυρίζοντας επεισόδια για μερικές από τις καλύτερες σειρές των τελευταίων 20 ετών, καθώς και κάποιες τηλεταινίες, χρειάστηκε, εντούτοις, 23 ολόκληρα χρόνια για να επιστρέψει στον κινηματογράφο με το ρομαντικό - κοινωνικό δράμα εποχής «On Swift Horses». Η δεύτερη ταινία του δεν εισέπραξε ιδιαίτερα ένθερμες κριτικές, γι' αυτό και απουσίασε από την περσινή οσκαρική συζήτηση παρά τους τρεις περιζήτητους πρωταγωνιστές της.

Το «On Swift Horses» είναι ένα φιλμ εμπνευσμένο από τα μελοδράματα του Douglas Sirk της δεκαετίας του 1950, τα οποία επιχειρεί να μιμηθεί. Η διεύθυνση φωτογραφίας, η σκηνογραφία και τα κοστούμια πετυχαίνουν να αναπλάσουν στην εντέλεια την εποχή που διαδραματίζεται η ταινία. Οι ερμηνείες είναι υποδειγματικές, με τους Edgar - Jones («Normal People») και Elordi («Priscilla») να προσδίδουν νεανικό star quality και τον Will Poulter («Detroit») να αποτελεί την ήρεμη δύναμη του cast. Μοναδική παραφωνία είναι ο υποτονικός Diego Calva («Babylon). Η ταινία αντιμετωπίζει όλους τους χαρακτήρες της με ευαισθησία και τρυφερότητα, ακόμα και τον Lee, ο οποίος, στις εποχές που ζούμε, εύκολα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε απλοϊκό σύμβολο της τοξικής πατριαρχίας.

Δυστυχώς, το σενάριο της ταινίας είναι το αδύναμο σημείο της, καθώς ο Minahan δε φαίνεται να έχει κατασταλάξει τι ακριβώς θέλει να πει. Η αφήγησή του δεν έχει κέντρο βάρους και μεταπηδά από υποπλοκή σε υποπλοκή κι από θεματική σε θεματική αδέξια και βιαστικά. Η επίπλαστη ευημερία των προαστίων, η αποδόμηση του αμερικανικού ονείρου, η καταπιεσμένη (straight ή queer) σεξουαλικότητα, υπάρχουν στο έργο περισσότερο σαν ιδέες παρά σαν δραματουργικές οντότητες, και καμία από αυτές τις θεματικές δεν αναπτύσσεται επαρκώς. Τα κίνητρα των χαρακτήρων μένουν πολλές φορές ανεξήγητα, σαν να τα κατανοεί μονάχα ο δημιουργός τους και να αρνείται να μοιραστεί τις ιδέες του μαζί μας.

Περισσότερο χαμένη ευκαιρία παρά ολοκληρωμένη κατάθεση πάνω στην queer θεματολογία του σύγχρονου κινηματογράφου, το «On Swift Horses» σπαταλά το ταλέντο τριών εξαιρετικών ηθοποιών και αναλώνεται, τελικά, στην αντιγραφή της αισθητικής παλαιότερων δημιουργών με τους οποίους δεν μπορεί ούτε καν να συγκριθεί. Το φιλμ είναι ακόμα μια απόδειξη πως το μοντέρνο Χόλιγουντ εξακολουθεί να αναδεικνύει ταλαντούχους ηθοποιούς, μόνο που δε διαθέτει όσο συχνά θα έπρεπε πρωταγωνιστικά οχήματα για εκείνους, ώστε να τους δώσει τις ευκαιρίες που είχαν συνάδελφοί τους σε παλαιότερες εποχές. Δεν είναι κακή ταινία, αλλά είναι πολύ "λίγη" για το θέμα της, για τα σημεία αναφοράς της, για τους συντελεστές που αφιέρωσαν σε αυτή το ταλέντο τους.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 10-07-2025  |  Διανομή: Σπέντζος