Superman

Ο Superman (David Corenswet) ζει στον κόσμο μας υπό την περσόνα του Clark Kent, ενός δημοσιογράφου της εφημερίδας Daily Planet. Η μόνη που γνωρίζει την αληθινή του ταυτότητα είναι η κοπέλα του, Lois Lane (Rachel Brosnahan), η οποία δουλεύει στην ίδια εφημερίδα. Όταν ο πανούργος μεγιστάνας Lex Luthor (Nicholas Hoult) κατασκευάζει στοιχεία με σκοπό να κατευθύνει την κοινή γνώμη εναντίον του Superman, προκειμένου να τον βγάλει εκτός μάχης κι έτσι να προωθήσει ανενόχλητος τα σχέδιά του για παγκόσμια κυριαρχία μέσω του εμπορίου όπλων σε ξένους δικτάτορες, ο ήρωας της Metropolis θα επιστρατεύσει την Justice Gang για να τον αντιμετωπίσει. Ακολουθεί μια μάχη μέχρις εσχάτων που θα κρίνει το μέλλον της ανθρωπότητας.

Χρειαζόμαστε ακόμα μια ταινία «Superman»; Από τη μια, ο χαρακτήρας μετρά πλέον τόσες ταινίες και ενσαρκωτές στη μεγάλη οθόνη που καθιστά ένα εγχείρημα αναβίωσης λιγάκι ύποπτο για αρπαχτή. Από την άλλη, είναι αναπόσπαστο στοιχείο των χαρακτήρων των κόμικς να επανέρχονται διαρκώς με νέες περιπέτειες, επομένως γιατί να μη συμβεί το ίδιο και με τις κινηματογραφικές διασκευές τους; Ο James Gunn, στην ταινία που εκκινεί το δικό του όραμα για το κινηματογραφικό σύμπαν της DC, λαμβάνει όλα τα παραπάνω υπόψη του και ξεκινά την ταινία του από τη μέση: αρνείται να σπαταλήσει χρόνο προσφέροντάς μας ακόμα ένα origin story του χαρακτήρα, μιας και όλοι το γνωρίζουμε, και μπαίνει κατευθείαν στο ψητό. Γλιτώνει, έτσι, πολύτιμο χρόνο και κεντρίζει μεμιάς το ενδιαφέρον μας.

Το στοίχημα είναι κυρίως εμπορικό, και αφορά στο κατά πόσον οι φαν θα προσέλθουν μαζικά στις αίθουσες. Αυτό το στοίχημα θα φανεί στο προσεχές διάστημα αν θα το κερδίσει η ταινία. Το καθαρά καλλιτεχνικό στοίχημα, που οφείλει να είναι και το αντικείμενο ενός κριτικού κειμένου, είναι μόνο εν μέρει κερδισμένο. Η ταινία είναι ψυχαγωγική, έχει ορισμένες καλοστημένες σκηνές δράσης, διαθέτει ελκυστικούς πρωταγωνιστές στα πρόσωπα των Corenswet και Brosnahan, είναι στο μεγαλύτερο μέρος της ευπρεπής οπτικά. Ο Gunn αποφεύγει την ποζεριά του προκατόχου του, Zack Snyder, καθώς και τη μεγαλομανία του, και δίνει έμφαση στο fun στοιχείο που πρέπει να διαθέτει μια τέτοια ταινία. Στο κομμάτι της σκηνογραφίας, των κοστουμιών και του μακιγιάζ η δουλειά που έχει γίνει είναι εξαιρετική.

Από την άλλη, υπάρχουν και ελαττώματα. Το χιούμορ ποτέ δεν ήταν το δυνατό σημείο του James Gunn, και σε πολλές περιπτώσεις τα αστειάκια της ταινίας σε πετούν εκτός πλοκής. Στην τρίτη πράξη το φιλμ υποκύπτει στην ανάγκη να συμπεριλάβει μια CGI κακοφωνία, η οποία αμαυρώνει το προσεγμένο κατά τ' άλλα εικαστικό σκέλος. Υπάρχει ακόμα μία άσχημη οπτικά σκηνή δράσης στη μέση της ταινίας, που είναι αυτή της απόδρασης του Superman από το μικροσύμπαν του Luthor, ενώ και τα μηνύματα προκύπτουν μέσα από μονολόγους συνοδεία μελοδραματικής μουσικής. Ο Nicholas Hoult ως Lex Luthor μπορεί να μην είναι εκνευριστικός όπως ο Jesse Eisenberg στις ταινίες του Snyder, δε διαθέτει όμως και την ικανότητα για μια πολυδιάστατη ερμηνεία όπως εκείνες του Gene Hackman και του Kevin Spacey στα «Superman» (1978) και «Superman Returns» (2006) αντίστοιχα.

Πάντως, αν πάει κανείς με χαμηλές προσδοκίες, το νέο «Superman» δε θα τον απογοητεύσει. Είναι μια αρκετά χαβαλεδιάρικη ταινία, με περιστασιακές στιγμές έμπνευσης και, ευτυχώς, όχι υπερβολικό fan service. Σε σύγκριση με το πρώτο «Superman» φιλμ του Snyder, το «Man of Steel» (2013), η ταινία του James Gunn είναι ανώτερη. Όχι πολύ, τουλάχιστον όμως δε μας αναγκάζει να υποστούμε τον ορυμαγδό κακών οπτικών εφέ που μας πέταξε στη μούρη ο συνάδελφός του. Μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας και χωρίς αυτό το «Superman», δεν θα ισχυριστούμε, όμως, ότι περάσαμε άσχημα στη διάρκεια της προβολής. Το λόγο έχει τώρα η fandom κοινότητα και γενικά το κοινό, στους οποίους πρωτίστως απευθύνονται αυτές οι ταινίες. Το αν σε εκείνους / εκείνες αρέσει ή δεν αρέσει η ταινία θα κρίνει το μέλλον του franchise όπως το οραματίζεται ο Gunn, καθώς και το αν θα ξαναδούμε τον David Corenswet με το κοστούμι του Superman.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 10-07-2025  |  Διανομή: Tanweer  |  Επίσημο Site