Jurassic World: Rebirth

Πέντε χρόνια μετά τα τελευταία γεγονότα, η οικολογία του πλανήτη δεν ευνοεί τους δεινόσαυρους. Αυτοί που έχουν απομείνει βρίσκονται σε απομονωμένα περιβάλλοντα του ισημερινού με ίδιο κλίμα με εκείνο που κάποτε τους ευνόησε. Τα τρία μεγαλύτερα πλάσματα της ξηράς, της θάλασσας και του αέρα σε αυτή τη βιοσφαίρα κρατούν στο DNA τους το κλειδί για ένα φάρμακο με θαυματουργά οφέλη για την ανθρωπότητα. Η εξπέρ σε μυστικές επιχειρήσεις Zora Bennett (Scarlett Johansson) αναλαμβάνει να ηγηθεί μιας ειδικά εκπαιδευμένης ομάδας σε μια άκρως απόρρητη αποστολή με σκοπό την εξασφάλιση γενετικού υλικού. Όταν η επιχείρηση της Zora διασταυρώνεται με μία οικογένεια της οποίας το σκάφος καταστράφηκε ύστερα από επιδρομή υδρόβιων δεινόσαυρων, θα καταλήξουν όλοι εγκλωβισμένοι σε ένα απαγορευμένο νησί, που φιλοξενούσε κάποτε μια απόρρητη ερευνητική εγκατάσταση του Jurassic Park. Εκεί, όπου συνυπάρχουν δεινόσαυροι διαφόρων ειδών, έρχονται αντιμέτωποι με μια συγκλονιστική, σκοτεινή αποκάλυψη, ένα μυστικό κρυμμένο από τον κόσμο για δεκαετίες.

Φθάνοντας (απ)αισίως στην έβδομη ταινία του franchise, κι έχοντας αφήσει προ πολλού πίσω τις ένδοξες εποχές όπου ο Steven Spielberg καθόταν στην καρέκλα του σκηνοθέτη για λογαριασμό των δύο πρώτων (και μακράν καλύτερων) ταινιών, το «Jurassic World: Rebirth» αποπειράται να αναθερμάνει το ενδιαφέρον του κοινού για τους δεινοσαύρους, ύστερα από την αποτυχία του «Jurassic World: Dominion» (2022). Για το λόγο αυτό, και με μια μεταμοντέρνα οπτική στο σενάριό του, ο David Koepp τοποθετεί τη δράση σε μια πραγματικότητα όπου οι δεινόσαυροι έχουν πάψει να προσελκύουν το ενδιαφέρον του κόσμου και οδεύουν σταδιακά εκ νέου προς εξαφάνιση. Η μαγιά είναι εδώ για ένα πραγματικά ενδιαφέρον «Jurassic» κεφάλαιο, ειρωνικά όμως το «Rebirth» καταλήγει να αναπαράγει ιδέες των προηγούμενων ταινιών και να διαθέτει μια από τις πιο αδιάφορες πλοκές στην ιστορία του franchise.

Κι αν οι προσδοκίες μας ήταν εξαρχής χαμηλές, αφού η τελευταία πραγματικά καλή ταινία αυτής της μυθολογίας χρονολογείται στο 1997, το όνομα του σκηνοθέτη Gareth Edwards («Monsters», «Rogue One», «The Creator») μας είχε δημιουργήσει κάποιες ελπίδες για ένα ευπρεπές αποτέλεσμα. Ο Edwards βάζει στην τελευταία πράξη της ταινίας εν μέρει την προσωπική του πινελιά τονίζοντας τις horror καταβολές του franchise, όμως στο σύνολό της η ταινία είναι άνευρη και υποτονική, χωρίς ιδιαίτερα αξιόλογες σεκάνς δράσης. Οι δεινόσαυροι υπερεκτίθενται για άλλη μια φορά σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν προκαλούν πια το ίδιο δέος που ένιωσαν οι θεατές του 1993, όταν ο Spielberg αποκάλυψε για πρώτη φορά, αργά και μεθοδικά, τους δικούς του δεινοσαύρους, στην αξεπέραστη πρώτη ταινία.

Έτσι, ακόμη και το δυνητικά ενδιαφέρον καστ καταντά μάλλον ανεκμετάλλευτο. Η Scarlett Johansson κάνει αξιέπαινη προσπάθεια να ηγηθεί ως strong female character, όμως το σενάριο δεν της δίνει κάποιο ενδιαφέρον ή πρωτότυπο background, ούτε κανένα arc της προκοπής. Το ίδιο ισχύει και για τον Mahersala Ali («Moonlight»), ο οποίος θα διέπρεπε σε μια εκδοχή της ταινίας που θα τόνιζε την action διάσταση της υπόθεσης. Ο Rupert Friend καταλήγει καρικατούρα του John Hammond (Richard Attenborough) από τις πρώτες ταινίες, ενώ το υπόλοιπο καστ είναι από απλά κομπλέ έως αδιάφορο, με τους χαρακτήρες τους να μιλάνε και να συμπεριφέρονται σαν ηλίθιοι. Ειδικά η οικογένεια που βρίσκεται σε... διακοπές εκεί γύρω είναι τεράστιο φάουλ του σεναρίου, αφού πηγαίνουν από τη μια βολικά ανόητη επιλογή στην επόμενη.

Δυστυχώς, το «Jurassic World: Rebirth» μετά τη μέση μετατρέπεται σε μια ταινία εντελώς κλισέ, προβλέψιμη και ανιαρή. Κάθε σεναριακή επιλογή είναι τόσο βέβαιη εκ των προτέρων, ώστε δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο της έκπληξης. Η αποκάλυψη της τελευταίας πράξης επίσης είναι απογοητευτική και για αυτό ευθύνονται εξίσου σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Οι horror πινελιές καταντούν άθελά τους γελοίες, σχεδόν προσβάλλοντας την κληρονομιά των δύο πρώτων, πραγματικά σημαντικών ταινιών. Δε θα ήταν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε το «Rebirth» τη χειρότερη ταινία του franchise, ακόμα και αν δεν έχουμε ξεχάσει πόσο κακές ήταν οι ταινίες «Jurassic Park III» (2001) του Joe Johnston και «Jurassic World: Dominion». Ίσως αυτό το franchise πρέπει να μπει οριστικά και αμετάκλητα στον πάγο, αφού οι απαράδεκτες ταινίες του είναι πια περισσότερες από τις πραγματικά ωραίες.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 03-07-2025  |  Διανομή: Tanweer  |  Επίσημο Site