28 Years Later

Έχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες από τότε που ο ιός ξέφυγε από ένα εργαστήριο βιολογικών όπλων, και τώρα, κατά τη διάρκεια μιας επιβεβλημένης καραντίνας, κάποιοι έχουν βρει τρόπους να ζουν ανάμεσα στους μολυσμένους. Μια τέτοια ομάδα επιζώντων ζει σε ένα μικρό νησί που συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με μια μοναδική, ισχυρά φυλασσόμενη γέφυρα. Όταν ένας (Alfie Williams) από την ομάδα φεύγει από το νησί για μια αποστολή στην καρδιά της ηπειρωτικής χώρας, ανακαλύπτει μυστικά, θαύματα και φρικαλεότητες που έχουν μεταλλάξει όχι μόνο τους μολυσμένους αλλά και τους άλλους επιζώντες.

Το 2002, ένα αγγλικό φιλμ γυρισμένο με ψηφιακή κάμερα έκανε την εμφάνισή του, φέρνοντας πολύτιμη πνοή ανανέωσης στο υπο-είδος της ταινίας με ζόμπι. Ο λόγος για το «28 Days Later», στο οποίο ο σκηνοθέτης Danny Boyle («Trainspotting», «Yesterday») και ο σεναριογράφος Alex Garland («Dredd», «Ex Machina, «Annihilation», «Civil War») εμπλούτιζαν τη μυθολογία των ζωντανών νεκρών με στοιχεία όπως η γρήγορη ταχύτητα και η εξυπνάδα. Πέντε χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε ένα αξιόλογο σίκουελ, με τίτλο «28 Weeks Later» και τον Ισπανό Juan Carlos Fresnadillo («Intacto») στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Έκτοτε, οι φήμες για ένα τρίτο μέρος έδιναν κι έπαιρναν, μέχρι που φτάσαμε στην ανακοίνωση όχι μίας, αλλά τριών νέων ταινιών, με τον Garland να εκτελεί ξανά χρέη σεναριογράφου και τον Boyle να επιστρέφει για τη σκηνοθεσία των δύο από αυτές.

Δυστυχώς, το «28 Years Later», όπως είναι ο τίτλος της πρώτης ταινίας της νέας τριλογίας, είναι μια ταινία χωρίς θέμα και χωρίς αισθητική. Κάθε σημαντική ταινία με ζόμπι χρησιμοποιεί τους απέθαντους ως πρόσχημα προκειμένου να ασκήσει κοινωνικοπολιτική κριτική, να στοχαστεί πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση ή να διακωμωδήσει το σύγχρονο τρόπο ζωής, όπως έχουν κάνει στο παρελθόν φιλμ σαν εκείνα του George Romero, του "πατέρα των ζόμπι", το «Shaun of the Dead» (2004) του Edgar Wright ή ακόμα και το ίδιο το «28 Days Later». Αντίθετα, το «28 Years Later», ενώ θέτει τις βάσεις για ένα οικογενειακό δράμα μασκαρεμένο ως ταινία τρόμου / επιβίωσης στα πρότυπα του τηλεοπτικού "The Last of Us", τελικά χαραμίζει αυτή τη θεματολογία για χάρη μιας σχηματικής, κλισέ και, τελικά, αδιάφορης πλοκής.

Εξίσου ρηχή είναι και η σκηνοθεσία του Danny Boyle, ενός κινηματογραφιστή που κάποτε πρέπει να συζητήσουμε πόσο σοβαρά υπερεκτιμημένος είναι ήδη από την εποχή του «Trainspotting» (1996). Σε αυτήν την ταινία, ο Αγγλος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί ένα χαοτικό μοντάζ, ένα σωρό οπτικά τρικ και θορυβώδη μουσική υπόκρουση στις (κακογυρισμένες) σκηνές δράσης, προκειμένου να καλύψει την αδυναμία του να συνθέσει μια χορογραφία της προκοπής. Ακόμα και τα jump scares δεν είναι ιδιαίτερα πετυχημένα, ούτε και τρομακτικά, ενώ κάποιες ιδέες του Garland και του Boyle, όπως η γέννηση ενός μωρού από γυναίκα - ζόμπι που δεν είναι το ίδιο μολυσμένο, δεν έχουν την παραμικρή χρησιμότητα.

Τουλάχιστον, το φιλμ διαθέτει ωραίο καστ, το οποίο παραδίδει στιβαρές ερμηνείες. Ο Aaron Taylor-Johnson προσθέτει ακόμα μια αξιέπαινη ερμηνεία στο βιογραφικό του των τελευταίων ετών, η Jodie Comer ενσαρκώνει άψογα τον ρηχό ρόλο που της δόθηκε και τον καθιστά κάπως ενδιαφέροντα, ενώ ο Ralph Fiennes, στο σχετικά σύντομο αλλά αξιομνημόνευτο πέρασμά του, είναι όπως πάντα καθηλωτικός. Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για την ταινία, η οποία τελικά δεν έχει λόγο ύπαρξης, δε μας ανοίγει πραγματικά την όρεξη για μια νέα τριλογία σε αυτό το μυθοπλαστικό σύμπαν και αποτελεί την πιο αδύναμη προσθήκη στο franchise έως τώρα, μακράν. Είθε η Nia Da Costa, που θα σκηνοθετήσει τη δεύτερη ταινία, να φέρει μια νέα πνοή, αν και μια σύντομη ματιά στο έως τώρα βιογραφικό της («Candyman» το remake, «The Marvels») δε μας προϊδεάζει θετικά.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 19-06-2025  |  Διανομή: Feelgood Entertainment  |  Επίσημο Site