The Penguin Lessons

Ο Tom Michell (Steve Coogan), ένας απογοητευμένος ιδεαλιστής με τραυματικό παρελθόν, καταφθάνει σε ένα σχολείο της Αργεντινής, εν έτει 1976, ως καθηγητής αγγλικών. Στη διάρκεια μιας νυχτερινής βόλτας στην παραλία, θα βρει και θα περιμαζέψει έναν ετοιμοθάνατο πιγκουίνο, τον οποίο αρχικά σκοπεύει να παραδώσει σε ζωολογικό κήπο. Για μια σειρά από λόγους καταλήγει να τον υιοθετήσει κρυφά από τον διευθυντή του σχολείου (Jonathan Pryce). Με φόντο μια Αργεντινή σε πολιτικό αναβρασμό εξαιτίας του πραξικοπήματος εκείνης της χρονιάς και των συνεπακόλουθων αγριοτήτων της κυβέρνησης εις βάρος αντιφρονούντων, η ζωή του Tom αλλάζει χάρη στην παρουσία του πιγκουίνου.

Το «The Penguin Lessons» ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ταινιών που, χωρίς να είναι ακριβώς καλές, μιας και δεν πρωτοτυπούν σε τίποτα, δεν ξεφεύγουν από την πεπατημένη κι επιστρατεύουν κάθε πιθανό κι απίθανο κλισέ, είναι αξιαγάπητες εξαιτίας της εντιμότητας των προθέσεών τους, του ταλέντου ορισμένων συντελεστών τους και της συγκινησιακής (ενίοτε εκβιαστικά) δύναμής τους. Η ταινία του Peter Cattaneo («The Full Monty») διαθέτει όλα τα παραπάνω και, ενώ σε καμία περίπτωση δεν είναι σημαντική, είναι αγαπησιάρικη και θα βρει ένα αξιόλογο κοινό στα θερινά σινεμά, όπου έτσι κι αλλιώς η πλειοψηφία των θεατών αποζητά ένα θέαμα πιο ανώδυνο κι ανάλαφρο.

Το φιλμ αφηγείται την αρχετυπική ιστορία ενός ανθρώπου απογοητευμένου από τη ζωή, ο οποίος βρίσκει με αναπάντεχο τρόπο την όρεξή του για ζωή, δουλειά και δημιουργία. Εν προκειμένω, ένας πιγκουίνος λειτουργεί ως καταλύτης προκειμένου ο χαρακτήρας του για άλλη μια φορά εξαιρετικού Steve Coogan να ξεπεράσει μια τραγική απώλεια από το παρελθόν και να ξαναβρεί τη διάθεση να αγωνίζεται, να ορθώνει το ανάστημά του απέναντι στην αδικία, να εμπνέει τους μαθητές του να διεκδικούν το καλύτερο δυνατό μέλλον. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το «The Penguin Lessons» είναι μια πολιτική ταινία, έστω κι αν το βάθος της δε φτάνει εκείνο των κορυφαίων στιγμών του είδους.

Από την άλλη, η έλλειψη πρωτοτυπίας, το προβλέψιμο φινάλε, οι σεναριακές ευκολίες με σκοπό την πρόκληση συγκίνησης και η συζητήσιμη επιλογή για την τελική μοίρα του γλυκύτατου ζωντανού που χρησιμοποιείται προκειμένου να λυθούν οι δακρυγόνοι αδένες του ευσυγκίνητου κοινού συνιστούν αδυναμίες όχι εύκολα προσπεράσιμες. Οι χαρακτήρες της ταινίας είναι εντελώς σχηματικοί, και από την πρώτη στιγμή που κάνουν την εμφάνισή τους στην οθόνη ο έμπειρος θεατής μπορεί να καταλάβει το ρόλο που θα διαδραματίσουν στην αφήγηση, ενώ και πολλοί διάλογοι χαρακτηρίζονται από βαρύ exposition, όπου χαρακτήρες ξεστομίζουν επακριβώς αυτό που αισθάνονται, καθιστώντας τα μηνύματα του έργου περισσότερο στρογγυλεμένα κι εύληπτα.

Συνολικά, το «The Penguin Lessons» είναι ό,τι πρέπει για τους θεατές του θερινού σινεμά, που αποζητούν μια καινούργια ταινία η οποία θα πατά σε γνώριμες συνταγές, δε θα ξεφεύγει από αυτές, θα είναι κατανοητή, θα περιέχει ορθά και κοινώς αποδεκτά νοήματα και θα βασίζεται στην όλο και πιο συνηθισμένη (και λίγο τεμπέλικη) λογική του "based on a true story". Μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα, συγκινεί, αλλά και ξεχνιέται εύκολα. Αν κάτι πραγματικά αξίζει να κρατήσουμε από το φιλμ, εκτός βέβαια του υπέροχου πιγκουίνου που κλέβει τις εντυπώσεις, είναι ο ερμηνευτικός θησαυρός που λέγεται Steve Coogan κι ο οποίος είναι ικανός να ενσαρκώσει στην οθόνη όλες τις εκδοχές της αγγλικότητας.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 05-06-2025  |  Διανομή: The Film Group