Rosario

Η Rosario Fuentes (Emeraude Toubia), μια επιτυχημένη χρηματίστρια της Wall Street, επιστρέφει στο διαμέρισμα της αποξενωμένης γιαγιάς της, Griselda, μετά τον αιφνίδιο θάνατό της. Καθώς περιμένει το ασθενοφόρο και τον πατέρα της (Jose Zuniga), μια σφοδρή χιονοθύελλα την παγιδεύει στο διαμέρισμα. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ανακαλύπτει ένα κρυφό δωμάτιο γεμάτο αποκρυφιστικά αντικείμενα, αποκαλύπτοντας σκοτεινά οικογενειακά μυστικά και τελετουργίες. Σύντομα, υπερφυσικές δυνάμεις καταλαμβάνουν το σώμα της γιαγιάς της, επιτιθέμενες στη Rosario, η οποία πρέπει να αντιμετωπίσει το παρελθόν της οικογένειάς της και τις συνέπειες των επιλογών της.

Το «Rosario» μας συστήνει σε μια νέα γυναίκα μεξικανικής καταγωγής, την οποία στην πρώτη σκηνή παρακολουθούμε να γιορτάζει με τη φτωχή οικογένειά της την πρώτη της μετάληψη. Κάνοντας ένα χρονικό άλμα, το φιλμ μας επανασυστήνει απότομα στην ενήλικη πια ηρωίδα, η οποία έχει πετύχει στη ζωή της, απολαμβάνει προνόμια που παραπέμπουν σε λευκό Αμερικανό, πλην όμως δείχνει να έχει ξεχάσει τις ρίζες της και από πού προήλθε - όταν ένας συμπατριώτης της, λιγότερο τυχερός, ζητήσει τη βοήθειά της, εκείνη θα αρνηθεί. Ιδού μια ευκαιρία για ένα σκεπτόμενο φιλμ τρόμου πάνω στις ταξικές ανισότητες, τη σημασία της επίγνωσης του από πού προέρχεται κανείς, αλλά και πάνω στην επιστροφή στις ρίζες με αφορμή ένα δυσάρεστο γεγονός όπως είναι η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.

Δυστυχώς η ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Felipe Vargas, χαραμίζει από νωρίς αυτή την ευκαιρία και λησμονεί οποιαδήποτε θεματολογία και βάθος θα μπορούσε να διαθέτει. Αντίθετα, προτιμά την εύκολη οδό μιας (ακόμα) ταινίας υπερφυσικού τρόμου όπου τα φτηνά και προβλέψιμα jump scares γίνονται αυτοσκοπός, η πρόκληση αηδίας μαρτυρά τη σκηνοθετική ανωριμότητα και αταλαντοσύνη του δημιουργού και τα αισχρά ψηφιακά εφέ προδίδουν τη φτήνια, αλλά και, κυρίως, την έλλειψη όρεξης και μαστοριάς από μεριάς του σκηνοθέτη. Ναι, το «Rosario» είναι ακόμα μια κινηματογραφική horror αρπαχτή που εκμεταλλεύεται τις δοξασίες και τις δεισιδαιμονίες που κυριαρχούν στο λατινοαμερικανικής καταγωγής κοινό, προκειμένου να στήσει άλλη μια αδιάφορη αντιγραφή του αριστουργηματικού «The Exorcist» (1973) του William Friedkin.

Οι περισσότερες ερμηνείες στην ταινία, όπως είναι αναμενόμενο, είναι από το κάτω ράφι. Η πρωταγωνίστρια δεν πείθει σε καμία περίπτωση. Μπορεί να είναι όμορφη και ελκυστική σαν παρουσία, δε διαθέτει όμως το δυναμισμό που απαιτεί ο ρόλος και επιδίδεται σε μια σειρά από μούτες προκειμένου να αποδώσει τη συναισθηματική τρικυμία που υφίσταται ο χαρακτήρας της. Το υποστηρικτικό cast παίζει στον αυτόματο πιλότο, μιας και δεν υπάρχει κάποιος ρόλος της προκοπής με υποψία δραματικού βάθους. Εξαίρεση αποτελεί ο, όπως πάντα απολαυστικός, David Dastmalchian, ο οποίος μετατρέπει με άνεση το χαρακτήρα του στο πιο ενδιαφέρον στοιχείο του φιλμ.

Δυστυχώς, το «Rosario» δεν είναι καν μια ταινία που θα ευχαριστηθούν οι λάτρεις του τρόμου. Αν και μανιώδης λάτρης του είδους ο ίδιος, ο γράφων, που σε άλλες περιστάσεις καταναλώνει αδιακρίτως μέχρι και horror σκουπίδια χωρίς τύψεις, στην περίπτωση του φιλμ του Vargas δε χωρά αμφιβολία πως έχουμε να κάνουμε με ένα έργο εξαιρετικά δύσκολο στην παρακολούθησή του. Κι όχι λόγω της φρίκης που απεικονίζει ή της ικανότητας του σκηνοθέτη να μας υποβάλει τον τρόμο, αλλά λόγω της παντελούς έλλειψης πρωτοτυπίας, της προχειρότητας και της απουσίας φαντασίας που χαρακτηρίζουν αυτό το φιλμ.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 29-05-2025  |  Διανομή: Σπέντζος  |  Επίσημο Site