Κιούκα, Πριν Το Τέλος Του Καλοκαιριού

Ένας πατέρας (Συμεών Τσακίρης) με τα δίδυμα ενήλικα παιδιά του, την Έλσα (Έλσα Λεκάκου) και τον Κωνσταντίνο (Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος) ταξιδεύουν στον Πόρο για τις καλοκαιρινές τους διακοπές με το οικογενειακό ιστιοφόρο. Χωρίς να το γνωρίζουν, τα αδέλφια συναντούν τη βιολογική τους μητέρα (Έλενα Τοπαλίδου), η οποία τα εγκατέλειψε όταν ήταν μωρά.

Το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κωστή Χαραμουντάνη έχει σαν (υπερβολικά προφανές) σημείο αναφοράς το πρόσφατο - και θαυμάσιο - «Aftersun» (2022) της Charlotte Wells: χρονικό ενός καθοριστικού για δύο εφήβους καλοκαιριού, όπου ελάχιστα πράγματα συμβαίνουν στην επιφάνεια, η εσωτερική δράση όμως (υποτίθεται πως) είναι κατακλυσμιαία. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Χαραμουντάνη περιστασιακή σκηνοθετική και μονταζιακή ευρηματικότητα, όπως στην πρώτη σκηνή της Τοπαλίδου ή στη σκηνή του καυγά στο ιστιοφόρο, όπου μέσω ενός αντισυμβατικού και "λάθος" μοντάζ το νόημα της σκηνής απορρέει χωρίς πολλά λόγια. Πρόκειται για ένδειξη ενός δημιουργού με δυνατότητες, αν μη τι άλλο, που καθιστούν ακόμα μεγαλύτερο κρίμα το υπόλοιπο φιλμ.

Βλέπετε, μια ταινία σαν το «Aftersun» μπορεί να μην έχει σχεδόν καθόλου εξωτερική δράση, σε κάθε σκηνή, ωστόσο, οι χαρακτήρες εξελίσσονται, το συναισθηματικό δέσιμο ανάμεσά τους πυκνώνει, μια αφήγηση χτίζεται αργά και γνωστικά. Στο «Κιούκα, Πριν Το Τέλος Του Καλοκαιριού», οι περισσότερες σκηνές λειτουργούν ως fillers ανάμεσα στην υποτυπώδη ανάπτυξη χαρακτήρων και δραματουργίας, όπου τίποτα πραγματικά σημαντικό δεν λαμβάνει χώρα, κανένας χαρακτήρας δεν αλλάζει από την αρχή της σκηνής ως το τέλος της, καμία αιτιοκρατία δε συναντάται ανάμεσα στη διαδοχή των στιγμιοτύπων. Μπορεί πίσω από όλα αυτά να κρύβεται κάτι ιδιαίτερα προσωπικό για τον δημιουργό, εφόσον όμως αυτό δε μετατρέπεται σε μια στιβαρή αφήγηση πανανθρώπινου ενδιαφέροντος, δε μας αφορά.

Και καταλήγουμε στις ερμηνείες, οι οποίες είναι μια χρόνια παθογένεια του ελληνικού κινηματογράφου. Στην προσπάθειά τους να μην είναι θεατρικοί, όπως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συνάδελφοί τους, οι νεότεροι εγχώριοι ηθοποιοί καταλήγουν συχνά τηλεοπτικοί στο παίξιμό τους, και αυτό ισχύει και εδώ. Μηδενός εξαιρουμένου, όλα τα μέλη του cast παίζουν σαν σε τηλεοπτική σαπουνόπερα, μη βοηθούμενοι από σενάριο οι χαρακτήρες του οποίου είναι πιο ρηχοί κι από τα νερά της θάλασσας όπου κολυμπούν τα πρόσωπα της ταινίας, αλλά και από έναν σκηνοθέτη που δεν τους παρέχει τη σωστή καθοδήγηση, προκειμένου να αποσπάσει από εκείνους μια δυνατή ερμηνεία συνόλου.

Το αποτέλεσμα είναι μια περιστασιακά ενδιαφέρουσα, αλλά στο σύνολό της εκνευριστική και άνιση ταινία, η οποία μοιάζει φτιαγμένη αποκλειστικά ώστε ατάκες και εικόνες της να φιγουράρουν για καιρό σε ανάλογου περιεχομένου προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όσοι θεατές αρέσκονται σε ταινίες με μηδαμινή αφηγηματικότητα και άφθονα vibes, πιθανότατα θα λατρέψουν το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Χαραμουντάνη. Για τους υπόλοιπους, η παρακολούθηση του «Κιούκα: Πριν το Τέλος του Καλοκαιριού» συνιστά μια επώδυνη εμπειρία, μονοδιάστατη και κενή πραγματικού περιεχομένου, αφού αναλώνεται σε θέματα πολυφορεμένα, παρωχημένα και ανιαρά. Μακάρι τα μελλοντικά πονήματα του δημιουργού να προκύψουν απαλλαγμένα τούτων των αδυναμιών, γιατί οι ιδέες σε οπτικό επίπεδο δεν λείπουν.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 15-05-2025  |  Διανομή: Cinobo