Seven Veils

Η σκηνοθέτις θεάτρου Jeanine (Amanda Seyfried) έχει αναλάβει την αναβίωση του πιο διάσημου έργου του πρώην μέντορά της κι εραστή της, την όπερα "Salome". Ενώ εργάζεται στην παραγωγή του έργου, το οποίο αφορά στο τραύμα της πρωταγωνίστριας Σαλώμης, η Jeanine πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί αρκετές σχέσεις στη ζωή της. Ταυτόχρονα, το ταξίδι της διασταυρώνεται με αυτό αρκετών μελών του συνεργείου με απροσδόκητους τρόπους. Καθώς η βραδιά της πρεμιέρας πλησιάζει, οι διάφορες επιθυμίες και φιλοδοξίες αρχίζουν να συγκρούονται και η ιστορία της Σαλώμης αποκτά νέο νόημα για την Jeanine.

Πάλαι ποτέ αγαπημένο παιδί της κριτικής αλλά και ένας από τους σημαντικότερους νέους δημιουργούς των δεκαετιών του 1980 και του 1990, ο Καναδοαρμένιος Atom Egoyan βρίσκεται εδώ και καιρό σε παρατεταμένο ντεφορμάρισμα, από το οποίο βγήκε μόνο προσωρινά με το «Remember» του 2015. Πάντα ενδιαφέρων στα θέματα που επιλέγει και πιστός στις αισθητικές παραμέτρους που υπέδειξαν ήδη οι πρώτες ταινίες του, ο δημιουργός δείχνει, εντούτοις, να έχει χάσει την επαφή του με το κοινό και να επαναλαμβάνεται διαρκώς τόσο θεματολογικά όσο και υφολογικά. Αυτό, σε μεγάλο βαθμό, ευθύνεται και για τις αδυναμίες της νέας του ταινίας, «Seven Veils», η οποία έκανε την πρεμιέρα της στα τέλη του 2023, αλλά μόνο τώρα εξασφάλισε διανομή διεθνώς.

Το νέο φιλμ του Egoyan πραγματεύεται συγχρόνως δύο θέματα. Το ένα είναι η κακοποίηση και το άλλο η σχέση τέχνης και ζωής. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας, την οποία υποδύεται θαυμαστά η Amanda Seyfried στη δεύτερη συνεργασία της με τον σκηνοθέτη ύστερα από το «Chloe» (2009), ανακαλύπτουμε ότι έχει ένα προβληματικό οικογενειακό υπόβαθρο, το οποίο άθελά της ανακυκλώνει όταν φτιάχνει εκείνη τη δική της, ξανά προβληματική, οικογένεια. Αλλά και στο ενδιάμεσο έχει υπάρξει αφορμή να διαλυθεί μια άλλη οικογένεια, εκείνη του δασκάλου της, αφού ο παράνομος δεσμός της μαζί του πλήγωσε βαθύτατα τη γυναίκα του. Το τραύμα, κατά τον Egoyan, είναι κάτι που, όσο κουβαλάμε μέσα μας, είμαστε προορισμένοι να επαναλαμβάνουμε πληγώνοντας τους γύρω μας.

Όλα τα παραπάνω η Jeanine θα τα συνειδητοποιήσει μέσω της τριβής της με το θεατρικό έργο που καλείται να ανεβάσει. Στους χαρακτήρες και την αφήγησή του, θα εντοπίσει στοιχεία που μοιάζουν βγαλμένα από τη δική της ζωή και θα την φέρουν αντιμέτωπη με τα λάθη που έκανε και πρέπει επιτακτικά να διορθώσει, αλλά ταυτόχρονα θα την οδηγήσουν να συνειδητοποιήσει τι πάει στραβά με την ίδια. Οι δύο αυτές θεματικές δένουν στο φινάλε της ταινίας, το οποίο, χωρίς ιδιαίτερη ευρηματικότητα είναι η αλήθεια, αναδεικνύει τη θεραπευτική ιδιότητα της τέχνης και την ικανότητά της να μας κάνει, αν όχι καλύτερους ανθρώπους, τότε σίγουρα πιο συνειδητοποιημένους.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Δυστυχώς, όμως, τα παραπάνω οδηγούνται στο επιμύθιο που οδηγούνται μέσα από σκηνές εκτενούς, οριακά ανυπόφορης διαλογικής φλυαρίας, οι οποίες επαναλαμβάνονται χωρίς έμπνευση και με μια σκηνοθετική ακρίβεια που μπορεί να μην ενοχλεί, συγχρόνως όμως φαίνεται και εντελώς flat. Ο Egoyan, χάρη στην εμπειρία του, έχει τον έλεγχο του τόνου, όμως ο ρυθμός πολύ σύντομα πάει περίπατο, καθώς υποπλοκές που λειτουργούν μονάχα σε συμβολικό επίπεδο κάνουν την εμφάνισή τους - η υπεύθυνη για τα props που κρατά ημερολόγιο σε βίντεο - και οι περισσότεροι χαρακτήρες υφίστανται απλά για να εξυπηρετήσουν το συναισθηματικό ταξίδι της ηρωίδας. Το «Seven Veils» δε σηματοδοτεί το πολυπόθητο comeback του Atom Egoyan και είναι μια από τις πιο αδύναμες ταινίες της φιλμογραφίας του.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 27-03-2025  |  Διανομή: Σπέντζος