Oddity

Σε μια απομονωμένη έπαυλη της ιρλανδικής επαρχίας, μια γυναίκα (Carolyn Bracken) βρίσκεται μυστηριωδώς δολοφονημένη. Τη νύχτα που συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον ανεξιχνίαστο θάνατό της, η δίδυμη αδερφή της (Carolyn Bracken), ένα τυφλό μέντιουμ που ισχυρίζεται πως ξέρει ποιος είναι ο δολοφόνος, επισκέπτεται την έπαυλη. Παρέα της έχει μια ανατριχιαστική τελετουργική ξύλινη κούκλα.

Τα τελευταία χρόνια, ο ιρλανδικός κινηματογράφος έχει αρχίσει να αξιοποιεί την πλούσια τοπική μυθολογία και τα λογής πλάσματα που αυτή προσφέρει, ως πρώτη ύλη για μερικές ευρηματικές, ενδιαφέρουσες ταινίες τρόμου. Από το τρυφερό «The Eclipse» (2009) με τον Ciaran Hinds ως το χαβαλεδιάρικο «Grabbers» (2012) που μοιάζει με ταινία του Edgar Wright, κι από το μυσταγωγικό «A Dark Song» (2016) έως το «The Hole in the Ground» (2019), ντεμπούτο του Lee Cronin που πρόπερσι μας έδωσε το ωραίο «Evil Dead Rise», πολλά είναι τα δείγματα πως στην Ιρλανδία δημιουργείται σταδιακά μια αξιόλογη σχολή στο είδος του κινηματογραφικού τρόμου. Το «Oddity», η δεύτερη ταινία του Damian McCarthy, έρχεται να προστεθεί στον κατάλογο των υποσχόμενων αυτών δειγμάτων γραφής.

Η ταινία είναι, πάνω απ' όλα, μια άσκηση ύφους που δίνει στον σκηνοθέτη της την ευκαιρία να αποδείξει το ταλέντο του στο χτίσιμο σκηνών ανατριχίλας με τα ελάχιστα υλικά. Μέσω της πλανοθεσίας, του μοντάζ και του εσωτερικού ρυθμού, προκύπτουν μερικές από τις πιο τρομακτικές σκηνές που θα βιώσετε φέτος σε σκοτεινή αίθουσα - ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι, στην προβολή του έργου στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας, οι κραυγές του κοινού ακούγονταν μέχρι τους διαδρόμους του κινηματογράφου. Ο McCarthy χρησιμοποιεί τεχνικές γνώριμες στους φίλους του είδους, όπως τα jump scares, το κάνει όμως πάντα με ευρηματικό τρόπο, δίχως ποτέ να γίνεται προβλέψιμος ή φθηνός.

Αυτό που μένει τώρα στον Ιρλανδό σκηνοθέτη είναι να βελτιώσει λίγο τα σενάριά του. Γιατί, αν κάτι λείπει από το «Oddity», είναι το δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης που διαθέτουν όλες οι μεγάλες ταινίες του είδους. Πίσω από την οφθαλμοφανή σκηνοθετική βιρτουοζιτέ, τις αποτελεσματικές ανατριχίλες, την ατμόσφαιρα υποβολής και τα εξαίρετα πρακτικά εφέ, δεν υπάρχει κάτι που να πυροδοτεί συζητήσεις, θεωρίες κι αναλύσεις. Αυτό που βλέπουμε είναι συναρπαστικό, δεν υπάρχει όμως τίποτα άλλο στην ταινία που να την καθιστά αυτομάτως κλασική στον κανόνα του τρόμου. Κάτι που, όσοι το έχουν δει, εντόπισαν και στο ντεμπούτο του McCarthy, το «Caveat» (2020), για το οποίο, ωστόσο, δεν έχουμε γνώμη.

Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, το «Oddity» καταφέρνει να ξεχωρίσει ως μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου που κυκλοφόρησαν πρόσφατα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Η οικονομημένη της διάρκεια, η απλή αλλά λειτουργική ιστορία, η δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη στο στήσιμο ατμόσφαιρας και στην τρομοκράτηση του θεατή, αρκούν για να ικανοποιήσουν τους φίλους του τρόμου που αποζητούν κάτι διαφορετικό από τις ταινίες του σωρού. Τα σεναριακά προβλήματα της ταινίας μπορούν να επιλυθούν μέσα από την ωρίμανση του McCarthy ως δημιουργού, κάτι που πιστεύουμε πως θα επέλθει όσο συνεχίζει να κάνει ταινίες. Οπωσδήποτε είναι ένας σκηνοθέτης που έχουμε στο ραντάρ μας και θα παρακολουθούμε με ενδιαφέρον ό,τι κάνει από εδώ και στο εξής.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 27-03-2025  |  Διανομή: Rosebud.21