September Says

Οι δύο αδελφές July (Mia Tharia) και September (Pascale Kann) είναι αχώριστες, παρόλο που είναι πολύ διαφορετικές. Η September είναι προστατευτική κι επιφυλακτική απέναντι στους άλλους, ενώ η July είναι ανοιχτή και γεμάτη περιέργεια. Η δυναμική μεταξύ τους είναι πηγή ανησυχίας για τη μητέρα τους, η οποία τις μεγαλώνει μόνη της και δεν ξέρει πώς να τις διαχειριστεί. Όταν η September παίρνει αποβολή από το σχολείο, η July πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνη της κι αρχίζει να διεκδικεί την ανεξαρτησία της - κάτι που δεν περνά απαρατήρητο από τη September. Η ένταση μεταξύ των τριών γυναικών κλιμακώνεται όταν αυτές βρίσκουν καταφύγιο σε ένα απομονωμένο σπίτι στην Ιρλανδία. Εκεί, η July αντιλαμβάνεται ότι η σχέση της με την αδελφή της αλλάζει με τρόπους που δεν αντιλαμβάνεται ή δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως. Μια σειρά από σουρεαλιστικές συναντήσεις δοκιμάζουν τα όρια της οικογένειας.

Το «September Says» είναι το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο της Ariane Labed, την οποία γνωρίσαμε ως ηθοποιό στο «Attenberg» (2010) της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη και σε κάποιες ταινίες του συντρόφου της, Γιώργου Λάνθιμου. Η αναφορά στους δύο συναδέλφους της δεν είναι τυχαία καθώς μπορεί η Labed να μην είναι Ελληνίδα και η ταινία της να μην έχει καμία απολύτως σχέση με την Ελλάδα γεωγραφικά, όμως ανήκει αισθητικά στο λεγόμενο "Weird Wave" και φέρει όλα τα στραβά του. Κοντολογίς, υπάρχουν οι ιδέες, οι προθέσεις, όμως η ταινία υπολείπεται στην εκτέλεση και στα ευρήματα που θα κάνουν όλες τις ιδέες να δουλέψουν σαν σύνολο και να δώσουν μια πραγματικά αξιομνημόνευτη ταινία.

Το φιλμ της Labed μιλά για την ενηλικίωση, το τραύμα, την απώλεια, τις τοξικές οικογένειες και τη χειραφέτηση. Πρόκειται για την ιστορία δύο κοριτσιών που μεγάλωσαν μαζί κι έμαθαν να μοιράζονται τα πάντα, τώρα όμως, στην εφηβεία τους, καλούνται να αποκτήσουν η καθεμιά τη δική της, ξεχωριστή ταυτότητα, μια μεταβατική διαδικασία δύσκολη και πολλές φορές οδυνηρή. Επί μέρους στοιχεία παρουσιάζουν ενδιαφέρον, όπως οι καταπιεσμένες σεξουαλικές επιθυμίες της μητέρας, οι οποίες εκδηλώνονται σε ακόμα μία άβολη, κακόγουστη και μη ρεαλιστική ερωτική σκηνή του Weird Wave που φυτεύει σοβαρές αμφιβολίες για τη σεξουαλική ζωή των συντελεστών, ή το σκηνικό του απομονωμένου εξοχικού κτίσματος στην ιρλανδική επαρχία.

Το πρόβλημα είναι πως η Labed αφενός δε βρίσκει έναν τρόπο να τα δέσει όλα αυτά μεταξύ τους δραματουργικά, αφετέρου δε φαίνεται να κατέχει την τέχνη της αφηγηματικότητας, προκειμένου όλες οι ιδέες της να τεθούν στην υπηρεσία μιας ιστορίας και όλα τα μηνύματα να βγουν αρμονικά υπό τη μορφή συμπεράσματος από την πλοκή. Ξεμένοντας από ιδέες πολύ νωρίς, η σκηνοθέτρια γεμίζει την ταινία της με σκηνές που δεν προσφέρουν τίποτα πέρα από την πρόκληση αηδίας, αμηχανίας ή απορίας στο θεατή, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να διατυπώσει ένα φεμινιστικό σχόλιο το οποίο ξεφυτρώνει όποτε η δημιουργός το θυμάται και μετά ξαναχώνεται στο λαγούμι της αρούκατης δραματουργίας.

Εκεί, βέβαια, που το φιλμ φλερτάρει με τη γελοιότητα είναι στα τελευταία 10-20 λεπτά, όταν και η Labed αποφασίζει ξαφνικά πως με το ψυχόδραμα δεν το 'χει (σωστά μέχρι εδώ) και είναι καλύτερα να κάνει ταινία τρόμου - αλλά μάλλον δεν το 'χει ούτε με αυτό. Έτσι, η ταινία έχει μια ανατροπή που οδηγεί την "πλοκή" στα μονοπάτια του θρίλερ, ταυτόχρονα όμως δε φαντάζει καθόλου πειστική. Αν η Ariane Labed σκοπεύει να ασχοληθεί περαιτέρω με τη δημιουργία ταινιών και το «September Says» δεν ήταν απλά η εκδήλωση ενός απωθημένου, έχει πολλή δουλειά ακόμη μπροστά της, τόσο για να βρει τη δική της φωνή, όσο και για να την αρθρώσει με τρόπο κινηματογραφικά ενδιαφέροντα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 20-03-2025  |  Διανομή: Feelgood Entertainment