Ο Νόμος Του Μέρφυ

Η Μαρία Αλίκη (Κάτια Γκουλιώνη), μια αποτυχημένη ηθοποιός σε αναζήτηση μεγάλων ρόλων, μετά από ένα μοιραίο ατύχημα, ρίχνεται σε μια πραγματικότητα όπου καλείται να παίξει όλους τους ρόλους που θα τους είχε δώσει η ζωή αν είχε κάνει διαφορετικές επιλογές. Έχει λιποθυμήσει, πεθάνει ή ονειρευεται; Προσπαθώντας να καταλάβει τι της συμβαίνει και να επιστρέψει στην πραγματική ζωή της, η Μαρία Αλίκη βρίσκεται να προσπαθεί να ταιριάξει σε ρόλους που άλλοι σχεδίασαν για εκείνη. Σε ένα ταξίδι αυτό-ανακάλυψης, με πολλές ανατροπές, η Μαρία Αλίκη θα αντιμετωπίσει τον εαυτό της και θα κληθεί να απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα: να ζει κανείς ή να μη ζει;

Η νέα ταινία του Αγγελου Φραντζή («Το Όνειρο του Σκύλου», «Ευτυχία») μοιάζει να γεφυρώνει το πρώιμο έργο του Έλληνα σκηνοθέτη, που εμπνέεται από τις ταινίες του David Lynch και την ονειρική υφή τους, με τον εμπορικό εαυτό του που εκφράστηκε μέσα από την τελευταία του δουλειά, τη μουσική βιογραφία της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Ο συνδυασμός δεν είναι πρωτότυπος, αντιθέτως δίνει μια ταινία που μοιάζει να συνομιλεί με το σινεμά του Rene Clair, του Frank Capra και του Preston Sturges, έτσι όπως σκαρώνει μια κωμωδία που ξεφεύγει μεν από το ρεαλισμό, με σκοπό δε να μιλήσει για άκρως ρεαλιστικές καταστάσεις που όλοι, λίγο-πολύ, βιώνουμε.

Η ιδέα είναι πράγματι ενδιαφέρουσα και υπάρχουν πράγματα να εκτιμήσει κανείς στην ταινία. Μέλη του καστ δίνουν πράγματι αξιόλογες ερμηνείες, όπως ο Θάνος Τοκάκης σε ένα ρόλο του οποίου ο συμβολισμός είναι υπερβολικά προφανής μεν, γίνεται ενδιαφέρων χάρη στην ερμηνεία του ηθοποιού δε. Επίσης, το εύρημα του μουσικοχορευτικού νούμερου προς το φινάλε της ταινίας είναι έξυπνο και ταιριαστό με το ύφος του έργου, και πιθανότατα αποτελεί το καλύτερο σημείο μιας ταινίας που απογειώνεται πραγματικά μονάχα εκεί. Αν ολόκληρη η ταινία τολμούσε να είναι τόσο πειραματική και ριψοκίνδυνη, πιθανώς να μιλούσαμε για ένα πιο ενδιαφέρον και κινηματογραφικά συναρπαστικό συνολικό αποτέλεσμα.

Δυστυχώς, τα ελαττώματα της ταινίας είναι αυτά που τελικά κυριαρχούν και υπερτερούν των όποιων προτερημάτων. Το ύφος της ταινίας, από τη σκηνοθεσία και τη διεύθυνση φωτογραφίας έως το σενάριο, τους διαλόγους και τις ερμηνείες της πλειοψηφίας των ηθοποιών, θυμίζει εν τέλει περισσότερο τηλεοπτική σειρά της εγχώριας παραγωγής, παρά τις ταινίες των προαναφερθέντων δημιουργών. Η κωμωδία δεν λειτουργεί σχεδόν ποτέ, καθώς αποτελείται κατά κύριο λόγο από εσωτερικής κατανάλωσης λεκτικά αστεία που δεν μπορούν να προκαλέσουν το γέλιο αν ο θεατής δεν έχει ταυτιστεί με τους χαρακτήρες. Και αυτό το τελευταίο είναι ιδιαίτερα δύσκολο από τη στιγμή που το σενάριο μας συστήνει εξαιρετικά σχηματικούς χαρακτήρες και η πλειοψηφία των ηθοποιών δεν μπορεί να τους καταστήσει πραγματικά ενδιαφέροντες.

Ο «Νόμος του Μέρφυ» είναι μια ενδιαφέρουσα απόπειρα γεφύρωσης του εμπορικού με το προσωπικό σινεμά, που αξίζει να επαναληφθεί σε ένα ελληνικό σινεμά διχασμένο βαθιά ανάμεσα στα δύο. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα δεν ξεφεύγει από τη μετριότητα. Οι επιμέρους αρετές του φιλμ επισκιάζονται από τα μειονεκτήματα και τις αδυναμίες της σκηνοθεσίας, του σεναρίου και των ερμηνειών, με αποτέλεσμα μια αίσθηση ότι αυτό που παρακολουθούμε ανήκει περισσότερο στη μικρή οθόνη. Μακάρι, ωστόσο, οι εμπορικές επιδόσεις της ταινίας να είναι ενθαρρυντικές, ώστε ανάλογα εγχειρήματα να δώσουν ακόμα καλύτερα αποτελέσματα στο μέλλον.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 21-11-2024  |  Διανομή: Tanweer