Pacifiction

Στην Ταϊτή, ένα νησί της Γαλλικής Πολυνησίας, ο ύπατος αρμοστής της δημοκρατίας και στέλεχος της γαλλικής κυβέρνησης De Roller (Benoit Magimel), ένας ευφυής άνδρας με άψογους τρόπους, ο οποίος κινείται στα υψηλότερα κλιμάκια της πολιτικής ενώ παράλληλα συναναστρέφεται και με συμπολίτες του από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Αυτός θα είναι εκείνος που θα πρέπει να διαχειριστεί την εξάπλωση μιας είδησης που φημολογείται έντονα. Ακούγεται πως στην περιοχή εθεάθη ένα υποβρύχιο, του οποίου η απόκοσμη παρουσία θα μπορούσε να προαναγγέλλει την επιστροφή των γαλλικών πυρηνικών δοκιμών.

Ο Albert Serra είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους σκηνοθέτες των τελευταίων είκοσι ετών στο ευρωπαϊκό σινεμά, κι αυτό ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως επιθυμεί αφού δει τις ταινίες του. Για κάποιους είναι ένας άξιος διάδοχος των μεγάλων Ευρωπαίων δημιουργών του παρελθόντος, ενώ για άλλους δεν του αξίζει παρά ο τίτλος του "κενού" προβοκάτορα. Ο γράφων δεν έχει εμπεριστατωμένη άποψη καθώς δεν έχει παρακολουθήσει έργο του πέραν του «Pacifiction», της ταινίας του που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες του 2022 και καταφθάνει επιτέλους στις εγχώριες αίθουσες, επομένως δεν μπορεί να πάρει θέση στο παραπάνω δίλημμα. Οπωσδήποτε, όμως, η συγκεκριμένη ταινία ανήκει στα πιο ενδιαφέροντα επιτεύγματα του arthouse κινηματογράφου των τελευταίων χρόνων, ακόμη κι αν η θέασή της απαιτεί υπομονή.

Θέλοντας να μιλήσει σε ένα πρώτο επίπεδο για την κατάρρευση της αποικιοκρατίας και τις προσπάθειες της Δύσης να αγκιστρωθεί σε περασμένα μεγαλεία, ο Ισπανός σκηνοθέτης φτιάχνει μια ταινία αργών, υποβλητικών ρυθμών, ικανή να σε παρασύρει στο τέμπο της αλλά και να σε πετάξει έξω από το πρώτο δεκάλεπτο. Ο Serra παίρνει το χρόνο του κατασκευάζοντας το μυθοπλαστικό σύμπαν του έργου, χτίζοντας ομαλά και σκηνή τη σκηνή τον πρωταγωνιστή του, θέτοντας τα θεμέλια ενός βραδυφλεγούς θρίλερ που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί στην οθόνη. Μέσα από παύσεις που αποκαλύπτουν περισσότερα απ' όσα επουσιώδη ανταλλάσσουν λεκτικά οι χαρακτήρες της ταινίας, κάδρα καθηλωτικής ομορφιάς και με τη βοήθεια μιας εξαιρετικής ερμηνείας από τον Benoit Magimel, το «Pacifiction» είναι πρωτίστως μια ταινία που βιώνεις, και δευτερευόντως μία που καταλαβαίνεις.

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η αντίστιξη ανάμεσα στην ομορφιά των εικόνων του φιλμ, των τοπίων που αυτό αποτυπώνει, του διαρκούς ηλιοβασιλέματος που φαίνεται να κυριαρχεί στις σκηνές, και στη ζοφερή διάσταση του θέματος, αφού, στην πραγματικότητα, το «Pacifiction» βουτά στην καρδιά του σκότους για να αναδείξει τη σήψη και τη διαφθορά ενός ολόκληρου πολιτισμικού συστήματος που βαίνει προς το τέλος του, δίχως να το έχει αντιληφθεί. Νωχελικά, σχεδόν υπνωτιστικά, η ταινία του Serra αποκρυσταλλώνει στα πλάνα της ακριβώς αυτό: την επανάπαυση του δυτικού ανθρώπου στα κεκτημένα του, τα οποία θεωρεί δεδομένα, ενώ μπορεί ανά πάσα στιγμή να τα απωλέσει.

Δεν είναι εύκολη ταινία το «Pacifiction», δε μοιάζει με τίποτα που έχετε ξαναδεί και οπωσδήποτε δεν είναι αυτό που προσδοκεί κανείς να παρακολουθήσει όταν επισκέπτεται έναν θερινό κινηματογράφο. Αφού, όμως, δεν προβλέπεται να έχουμε αλλιώς την ευκαιρία να δούμε αυτό το πολύ καλό φιλμ στη μεγάλη οθόνη, αξίζει να αφιερώσουμε ένα καλοκαιρινό βράδυ προκειμένου να παρακολουθήσουμε μια ταινία που θα μας ξεβολέψει, θα μας προβληματίσει, θα μας παιδέψει αλλά θα μας ανταμείψει. Τη λάτρεψε, άλλωστε, και ο "δύσκολος" David Fincher, ο οποίος τη χαρακτήρισε την καλύτερη ταινία που έχει δει τα τελευταία πέντε χρόνια, επομένως μπορεί να έχει τον ίδιο αντίκτυπο και σε εσάς.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 15-08-2024  |  Διανομή: Weird Wave