Fly Me To The Moon

Έχοντας προσληφθεί από την κυβέρνηση ώστε να βελτιώσει τη δημόσια εικόνα της NASA, καθώς ο συνεχιζόμενος Πόλεμος στο Βιετνάμ, οι αποτυχίες των πρώτων αποστολών στο φεγγάρι και το τεράστιο κόστος της επιχείρησης έχουν πλήξει την εντύπωση του κόσμου γι' αυτήν, η Kelly Jones (Scarlett Johansson), επιτυχημένη διευθύντρια marketing, καταφθάνει στα κεντρικά της υπηρεσίας και γνωρίζει αμέσως τον Cole Davis (Channing Tatum), τον υπεύθυνο συντονισμού της εκτόξευσης. Οι παρεμβάσεις της θα κάνουν τη ζωή και τη δουλειά του Cole δυσκολότερη από ό,τι είναι ήδη, ενώ ταυτόχρονα η Kelly θα πρέπει να δουλέψει κρυφά από τον Cole πάνω σε μια σκηνοθετημένη, ψεύτικη προσελήνωση, σε περίπτωση που η πραγματική δε δουλέψει.

Το «Fly Me to the Moon» μοιάζει με χαμένη ευκαιρία. Κι αυτό γιατί έχει όλα όσα χρειάζονται για να γίνει μια πραγματικά καλή ρομαντική κομεντί: έξυπνη σεναριακή ιδέα - ένα ρομάντζο με φόντο την προσελήνωση του Armstrong το 1969 -, δύο φωτογενείς και ικανούς πρωταγωνιστές, άρτια ανασύσταση της εποχής. Στην αρχή, μάλιστα, η ταινία δίνει την εντύπωση πως θα σατιρίσει επιτυχώς την πλήρη παράδοση του δυτικού πολιτισμού στις δημόσιες σχέσεις, τη διατήρηση της εικόνας και του φαίνεσθαι. Η τελευταία προβληματική υπηρετείται σκηνοθετικά από ένα ευρηματικό παράλληλο μοντάζ, στην τελευταία πράξη, με την πραγματική και τη σκηνοθετημένη προσελήνωση. Δυστυχώς, αυτό είναι το μόνο πραγματικά αξιομνημόνευτο εύρημα της ταινίας.

Από εκεί και πέρα, το σενάριο είναι γεμάτο κλισέ του είδους, αδυνατεί να εκμεταλλευτεί την όποια χημεία ανάμεσα στους Johansson και Tatum (καλή η πρώτη, απλά επαρκής ο δεύτερος, εντούτοις κανένας από τους δύο κατάλληλος για το ρόλο του) και η εποχή λειτουργεί απλά ως φόντο και αφορμή για επίδειξη ικανοτήτων από πλευράς του σκηνογράφου και του ενδυματολόγου. Ο τόνος, δε, της ταινίας παλινδρομεί ανάμεσα στη ρομαντική κωμωδία, όπου το φιλμ αποδεικνύεται πιο επιτυχημένο, και στο δράμα με θέμα την προσελήνωση, όπου η ταινία ασθμαίνει και γίνεται ανιαρή. Είναι λες και το «First Man» (2018) του Damien Chazelle καταφθάνει απρόσκλητο σε μια ιστορία αγάπης από αυτές που στη δεκαετία του 1990 θα είχαν ως πρωταγωνιστές τους Meg Ryan και Tom Hanks.

Αυτοί που διασώζονται είναι, όπως πολύ συχνά συμβαίνει σε αυτές τις ταινίες, οι υποστηρικτικοί ρόλοι. Ξεχωρίζει με άνεση ο Woody Harrelson, ο οποίος υποδύεται τον κυβερνητικό πράκτορα. Ο γλοιώδης και ανερυθρίαστα κυνικός τύπος που πλάθει ο Harrelson είναι ίσως το καλύτερο στοιχείο της ταινίας και οι σκηνές όπου εμφανίζεται είναι σίγουρα οι πιο αστείες και οι πιο καλοπαιγμένες. Πολύ καλός είναι κι ο Ray Romano στο ρόλο του δεξιού χεριού του χαρακτήρα που παίζει ο Tatum, πρόκειται για έναν ηθοποιό γεννημένο για να παίζει τέτοιους ρόλους. Δυστυχώς, όλα ??υτά δεν αρκούν ώστε να δώσουν στην ταινία τη ρετρό γοητεία που μοιάζει να έχει ανάγκη και να αποζητά.

Το είδος της ρομαντικής κομεντί είναι κορεσμένο εδώ και καιρό και, δυστυχώς, το «Fly Me to the Moon» δεν έχει κάτι νέο να προσφέρει, εκτός από το background της αληθινής ιστορίας της προσελήνωσης, κάτι που ωστόσο παρεισφρέει στην ταινία άτσαλα και αχρείαστα. Γιατί, στην τελική, τίποτα δε θα άλλαζε αν το φόντο του φιλμ ήταν μια οποιαδήποτε άλλη ιστορική περίοδος. Η ταινία του Greg Berlanti έχει την πλάκα της, ενδεχομένως θα ικανοποιήσει τους φίλους του είδους που θέλουν να δουν μια ανώδυνη ταινία στα θερινά σινεμά, αποτυγχάνει όμως να καυτηριάσει όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, αφού στο φινάλε φαίνεται να δικαιώνει τον αρχικό τρόπο σκέψης του χαρακτήρα της Johansson.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 11-07-2024  |  Διανομή: Feelgood Entertainment