Love Life

Ένα ζευγάρι (Wim Morisaki, Kento Nagayama) διάγει έναν ευτυχισμένο και πλήρη, σε προσωπικό κι επαγγελματικό επίπεδο, βίο, ασχολούμενοι με τις δουλειές τους και μεγαλώνοντας το γιο τους. Ένα συνηθισμένο πάρτι γενεθλίων γίνεται ο καταλύτης που θα φέρει περιπλοκές, ωστόσο, καθώς το παρελθόν επιδρά στο παρόν. Τα μυστικά των μελών της οικογένειας και τα καταπιεσμένα συναισθήματά τους θα έρθουν στην επιφάνεια οδηγώντας προς αναπάντεχα μονοπάτια.

Από τη δεκαετία του 1930 μέχρι σήμερα, η Ιαπωνία έχει μάλλον την πιο ποικιλόμορφη και παραγωγική κινηματογραφική βιομηχανία του κόσμου μετά την αμερικανική και την ινδική, μολονότι τεράστιο μέρος των ταινιών που γυρίζονται και των δημιουργών που εργάζονται εκεί παραμένει δυστυχώς άγνωστο στη Δύση, με την εξαίρεση του μικρού, αλλά φανατικού κοινού που αναζητά το σινεμά της εν λόγω περιοχής. Όπως, λοιπόν, στη δεκαετία του 1950 για κάθε Kurosawa, Mizoguchi και Ozu που γίνονταν γνωστοί στη Δύση, βραβεύονταν στα φεστιβάλ και προβάλλονταν στο κύκλωμα διανομής, υπήρχαν δεκάδες άλλοι σημαντικοί που ανακαλύπτονταν στα καθ' ημάς εκ των υστέρων (Naruse, Kobayashi, Suzuki και πολλοί άλλοι), έτσι και σήμερα για κάθε Kore-eda και Miyazaki έχουμε πολυάριθμους δημιουργούς που κάνουν καλό, ενίοτε σπουδαίο σινεμά απρόβλητο στα μέρη μας. Τέτοια περίπτωση είναι ο Koji Fukada.

Ενεργός από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 με περίπου 15 μεγάλου μήκους ταινίες ήδη στο ενεργητικό του, ο παραγωγικότατος Ιάπωνας σκηνοθέτης έχει σαφείς επιρροές από τον Kore-eda τόσο στο σκηνοθετικό ύφος όσο και στη θεματολογία των φιλμ του. Τα περισσότερα περιστρέφονται γύρω από το θεσμό της οικογένειας και τις αναπάντεχες διαδρομές που ακολουθούν τα μέλη της μέσα στο χρόνο, θέμα με το οποίο καταπιάνεται και στην πιο πρόσφατη δουλειά του, «Love Life», που μυστηριωδώς φθάνει στις ελληνικές αίθουσες, έστω μετά από ένα χρόνο απ' την προβολή της στο Φεστιβάλ Βενετίας του 2022. Πρόκειται για ένα χαμηλότονο δράμα που περιλαμβάνει όλα τα χαρακτηριστικά του έργου του Fukada, όπως είναι η λιτή δραματουργία και οι πολυδιάστατοι χαρακτήρες, ενταγμένα σε μια μυθιστορηματική πλοκή.

Η βασική μας ένσταση για τη συγκεκριμένη ταινία, η οποία εντούτοις δεν είναι ικανή να αμαυρώσει την τελική εντύπωση που είναι απολύτως θετική, είναι οι μελοδραματικές σεναριακές διαδρομές με τις οποίες ο Fukada προωθεί την αφήγησή του. Ειδικά στην περίπτωση αυτού που συμβαίνει στη σκηνή του πάρτι, που δε θα προδώσουμε μολονότι βρίσκεται αρκετά νωρίς στην ταινία, και αποτελεί ουσιαστικά τη βάση της μυθοπλασίας, είναι όχι μόνο μια χοντροκομμένη σεναριακή επιλογή - ευτυχώς σκηνοθετημένη με μια κάποια διακριτικότητα - αλλά και μια ηθικά συζητήσιμη οπτικοποίηση ενός τραγικού συμβάντος. Για να απολαύσει κανείς την ταινία, πρέπει να ξεπεράσει τις όποιες αντιρρήσεις έχει πάνω στο σημείο αυτό.

Απαξ και το κάνει, θα παρακολουθήσει ένα χαμηλότονο δράμα που ναι μεν δεν απογειώνεται ποτέ, πλην όμως ακολουθεί με ενσυναίσθηση την πορεία μιας γυναίκας προς τη λύτρωση και την ανακάλυψη της εσωτερικής της ηρεμίας. Το «Love Life» δεν είναι μια ιδιαίτερα σημαντική ταινία, δεν είναι η καλύτερη ταινία του Koji Fukada, είναι όμως μια σπάνια ευκαιρία να απολαύσουμε έργο του Ιάπωνα σκηνοθέτη στη μεγάλη οθόνη. Μακάρι η προβολή αυτής της ταινίας να σταθεί αφορμή να προβληθούν στα μέρη μας κι οι επόμενες δουλειές του, ενώ δε θα λέγαμε όχι και σε ένα αφιέρωμα στις παλιότερες.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 07-12-2023  |  Διανομή: Weird Wave  |  Επίσημο Site