Silent Night

Ο Brian (Joel Kinnaman) έχασε με τραγικό τρόπο το γιο του, όταν εκείνος χτυπήθηκε από αδέσποτη σφαίρα στη διάρκεια πιστολιδιού ανάμεσα στα μέλη αντίπαλων συμμοριών του δρόμου, συμπλοκή στη διάρκεια της οποίας ο ίδιος ο Brian τραυματίστηκε σοβαρά, με αποτέλεσμα να χάσει τη φωνή του. Βγαίνοντας από το νοσοκομείο, βάζει σκοπό της ζωής του να εκδικηθεί, παρά τις εκκλήσεις της γυναίκας του (Catalina Sandino Moreno) να τα αφήσουν όλα πίσω τους. Εκπαιδεύεται υπομονετικά και ετοιμάζει το μεγάλο του χτύπημα για την παραμονή των Χριστουγέννων, έναν ακριβώς χρόνο μετά το τραγικό συμβάν.

Εύκολα μπορεί κανείς να κατηγορήσει το «Silent Night», τη νέα ταινία του John Woo («Hard Boiled», «Face/Off»), για τις σεναριακές της υπερβολές, αμελώντας εντούτοις ότι αυτές οι υπερβολές υπήρχαν πάντοτε στο έργο του, και ενδεχομένως ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για την απόλαυση που πρόσφεραν οι ταινίες του. Διάολε, αυτός ο τύπος σκηνοθέτησε το «Face/Off» (1997), όπου ένας κακοποιός, μετά από πλαστική επέμβαση, παίρνει το πρόσωπο και την ταυτότητα ενός πράκτορα, ο οποίος μετά τον καταδιώκει έχοντας πάρει, με την ίδια διαδικασία, το πρόσωπο και την ταυτότητα του κακοποιού. Κι όλα αυτά, σε μια ταινία που και εμπορική επιτυχία έγινε και θετικές κριτικές απέσπασε και έμεινε κλασική στα μάτια των οπαδών του κινηματογράφου δράσης. Αυτό, λοιπόν, που χρειάζεται μια ταινία προκειμένου η αναληθοφάνεια του σεναρίου της να μην ενοχλεί είναι ο χαβαλές, το αγκάλιασμα κι η απενοχοποίηση αυτής της υπερβολής, να μην παίρνει κοντολογίς η ταινία το εαυτό της στα σοβαρά. Κι αυτό είναι που, δυστυχώς, απουσιάζει από το νέο φιλμ του Woo.

Έτσι, στοιχεία της πλοκής όπως το γεγονός ότι ο ήρωας μετατρέπεται από απλό πολίτη σε εκδικητή ικανό να ξεκληρίσει τη μαφία απλώς και μόνο βλέποντας video στο YouTube, ή ότι αγκαλιάζει ένα ξένο παιδάκι στο super market επειδή του θυμίζει το νεκρό γιο του χωρίς να τον μαζέψει η αστυνομία, ενοχλούν όχι μόνο επειδή είναι αναληθοφανή, αλλά επειδή ο σκηνοθέτης δε φαίνεται να κάνει πλάκα με αυτές τις καταστάσεις. Ο Woo επιλέγει μια σοβαροφανή προσέγγιση, βυθίζοντας τη φωτογραφία της ταινίας του στη σκοταδίλα και σκηνοθετώντας διεκπεραιωτικά τις σκηνές δράσης, που άλλοτε θα αποτελούσαν το highlight του έργου και μια πλατφόρμα επίδειξης των ικανοτήτων του.

Ένα άλλο στοιχείο που πλήττει την ταινία είναι το αδιάφορο cast της - προσοχή, όχι κακό, αδιάφορο, που ίσως είναι ακόμα χειρότερο. Ο Joel Kinnaman είναι ο μόνος που προσπαθεί φιλότιμα να προσδώσει μια κάποια τραγικότητα στο χαρακτήρα του, είναι όμως τόσο προχειρογραμμένος ο τελευταίος που απλά δεν καταφέρνει ποτέ να μας κάνει κοινωνούς του δράματός του. Από την άλλη, τόσο η γυναίκα του ήρωα όσο και οι "κακοί" είναι εντελώς ρηχοί χαρακτήρες, η μεν αποτελεί απλά διακοσμητικό στοιχείο, οι δε είναι αναλώσιμοι, προκειμένου να "απολαύσουμε" τα ανέμπνευστα πιστολίδια στα οποία επιδίδονται πριν σκοτωθούν.

Έτσι, ούτε το εύρημα της σχεδόν παντελούς απουσίας διαλόγου αξιοποιείται, ούτε οι αρετές που υπήρχαν ακόμα και στις πιο αδύναμες ταινίες του Woo, όπως το άψογα χορογραφημένο μοντάζ και οι αστείες ατάκες, συναντώνται εδώ. Μπορεί το «Silent Night» να βρίσκεται ένα επίπεδο πιο πάνω από τη μέση πρόσφατη ταινία δράσης με πρωταγωνιστή τον Liam Neeson, σεναριακά εντούτοις μοιάζει με ένα απλό rip-off του «Taken» (2008). Ο John Woo απουσιάζει εντελώς σαν δημιουργός από αυτήν την άνευρη και προβλέψιμη ταινία δράσης, που δε θυμίζει σε τίποτα το ένδοξο παρελθόν του σκηνοθέτη.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 30-11-2023  |  Διανομή: The Film Group