Retribution

Ο Matt Turner (Liam Neeson) είναι υψηλόβαθμο στέλεχος του διοικητικού συμβουλίου μιας τράπεζας στο Βερολίνο, καθώς και οικογενειάρχης με σύζυγο και δύο παιδιά. Ενώ, όμως, στη δουλειά του είναι άκρως επιτυχημένος, καθώς εκείνος και ο συνεργάτης του, Anders (Matthew Modine), κλείνουν τη μία επικερδή συμφωνία μετά την άλλη, στο σπίτι του τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Ο Matt παραμελεί τη γυναίκα και τα παιδιά του. Ένα πρωί που αναλαμβάνει απρόθυμα να τα πάει στο σχολείο με το αυτοκίνητο, λαμβάνει τηλεφώνημα από έναν άγνωστο αριθμό και η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής τον ενημερώνει πως μέσα στο όχημα βρίσκεται μια βόμβα, η οποία θα εκραγεί αν κάποιος από τους επιβαίνοντες βγει από το αμάξι ή αν ο Matt δεν ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες του δράστη.

Από το 2008, όταν ο Liam Neeson εισήλθε στη δεύτερη περίοδο της καριέρας του καθιερώνοντας την εικόνα του action hero που, σε προχωρημένη για τα δεδομένα του είδους ηλικία, δέρνει αβέρτα όσους τολμούν να θέσουν σε κίνδυνο την οικογένειά του, έχει γυρίσει έναν πολύ μεγάλο αριθμό ταινιών που, λίγο - πολύ, παραλλάσσουν αυτό το αφηγηματικό μοτίβο. Δυστυχώς, η ποιότητα των ταινιών αυτών δεν ακολουθεί ανοδική πορεία και, αν κάποιες από τις πρώτες εξ αυτών ήταν αξιοπρεπέστατες, μοντέρνες περιπέτειες δράσης («Taken», «Non-Stop», «The Commuter»), τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια ο ηθοποιός παίζει στη μία μετριότητα μετά την άλλη. Από τον κανόνα αυτόν δεν ξεφεύγει ούτε το τελευταίο φιλμ του, με τίτλο «Retribution», έστω κι αν κατά τα δύο τρίτα της διάρκειάς του δείχνει να είναι μια στιβαρή περιπέτεια αρκετά καλύτερη από τις πρόσφατες δουλειές του πρωταγωνιστή.

Στα 70 από τα 90 λεπτά που διαρκεί η ταινία, ο σκηνοθέτης Nimrod Antal κατορθώνει να διατηρήσει έναν ικανοποιητικό ρυθμό, κρατώντας το κοινό σε αγωνία και σκιαγραφώντας έναν χαρακτήρα με τον οποίο μπορεί κανείς να ταυτιστεί, έστω κι αν δεν διαθέτει κάποια πρωτοτυπία. Είναι ένας απλός κινηματογραφικός ήρωας, με γνωστά προβλήματα, ανάγκες κι επιθυμίες, συνταγή εντούτοις που μέχρι ένα σημείο εκτελείται ορθά. Ο Antal δεν είναι Hitchcock, δεν είναι καν Jan De Bont ώστε να μας προσφέρει μια εμπειρία ανάλογη του «Speed» (1994), όμως έχει την ικανότητα να προσδώσει ένταση σε μια ατόφια ταινία δράσης που δε φιλοδοξεί να προσφέρει τίποτα περισσότερο από ποιοτική ψυχαγωγία.

Δυστυχώς, το τελευταίο εικοσάλεπτο της ταινίας προσπαθεί να προκαλέσει έκπληξη με μια γελοία σεναριακή ανατροπή, η οποία ωστόσο είναι προβλέψιμη από τη δεύτερη κιόλας σκηνή του φιλμ. Ακόμα χειρότερα, η ανατροπή αυτή δημιουργεί τρύπες και στο τμήμα της πλοκής που έχει προηγηθεί, και τότε καταλαβαίνεις γιατί ο Liam Neeson δείχνει και πάλι να βαριέται από την αρχή κιόλας του έργου: παίζει για μία ακόμη φορά σε ένα μέτριο, τυπικό, διεκπεραιωτικό φιλμ του σωρού, που δεν καταφέρνει να διαφοροποιηθεί ούτε στο ελάχιστο από οποιαδήποτε άλλη ταινία έχει κάνει ο ηθοποιός τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Σε σύγκριση, πάντως, με πρόσφατα φιλμ όπως το κάκιστο «Blacklight» (2022) ή το σεναριακά ανεκδιήγητο «Honest Thief» (2020), το «Retribution» μπορεί να χαρακτηριστεί έως και ανεκτό. Αν κανείς το παρακολουθήσει με χαμηλές προσδοκίες και με αποκλειστικό σκοπό το ανώδυνο χάζεμα, πιθανότατα δε θα απογοητευθεί. Σαν κινηματογραφική εμπειρία, όμως, είναι τελικά χάσιμο χρόνου, αλλά και μία ακόμα ταινία που σπαταλά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του πρωταγωνιστή της.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 24-08-2023  |  Διανομή: Σπέντζος