Vortex

Vortex

Σινεφίλ  |  Παραγωγή: 2021  |  Διάρκεια 142'

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Gaspar Noe

Πρωταγωνιστούν: Dario Argento, Francoise Lebrun, Alex Lutz, Kylian Dheret, Vuk Brankovic

Κείμενο: Βαγγέλης Βίτσικας

Εκείνος (Dario Argento) και Εκείνη (Francoise Lebrun) είναι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, παντρεμένοι εδώ και δεκαετίες. Εκείνος προσπαθεί να τελειώσει το βιβλίο του με θέμα τις ταινίες τρόμου, ενώ Εκείνη υποφέρει από άνοια και ξεχνά συνεχώς πράγματα. Αν και έχουν παιδιά που περιστασιακά τους φροντίζουν, μένουν μόνοι τους κι η καθημερινότητά τους είναι δύσκολη, ειδικά από τη στιγμή που κι Εκείνος έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα υγείας.

Το «Vortex» διαφέρει ελάχιστα από τις προηγούμενες ταινίες του Gaspar Noe («Irreversible», «Enter the Void», «Love», «Climax» κλπ). Είναι γεγονός ότι ο σκηνοθέτης έχει κατεβάσει τους τόνους, έχει εμπιστευτεί τους ηθοποιούς του σε σημαντικό βαθμό και έχει μια κάποια, στοιχειώδη, πλοκή, την οποία ξετυλίγει παρατακτικά, πολλές φορές επαναλαμβάνοντας κάποιες σκηνές από διαφορετική οπτική γωνία, πάντως κατανοητά και δίχως προβοκατόρικη διάθεση. Γνωρίζει ποιο είναι το θέμα του, εστιάζει σε αυτό και απογυμνώνει την όποια δραματουργία του από περιττές υποπλοκές.

Από εκεί και πέρα, έχουμε μια ακόμα ταινία του Gaspar Noe, όπερ σημαίνει ότι το στιλ κυριαρχεί απέναντι της όποιας ουσίας, η οποία, εδώ που τα λέμε, δεν είναι συνταρακτική στην πρωτοτυπία και την οξυδέρκειά της. Σαν γνήσιος απατεωνίσκος της σκηνοθεσίας που είναι, ο Noe παίρνει το «Amour» (2012) του Michael Haneke, το αντιγράφει πιο ξεδιάντροπα κι από αδιάβαστο υποψήφιο των Πανελλαδικών και προσθέτει το διαρκές split-screen, το εκνευριστικό μοντάζ και τα, υποτίθεται δεξιοτεχνικά, μονοπλάνα που είναι το σήμα - κατατεθέν του στιλ του.

Με άλλα λόγια, ο Noe για ακόμη μία φορά παίρνει τη φράση "Για να σκηνοθετήσεις μια καλή ταινία, πρέπει να είσαι ταπεινός" που ακούγεται στην ταινία «The Bad and the Beautiful» (1952) του Vincente Minnelli και την αποδεικνύει μέσω του αντίθετου παραδείγματος. Το «Vortex» δεν έχει κάτι καινούργιο να κομίσει στο ζήτημα της τρίτης ηλικίας, της άνοιας και του αναπόφευκτου του θανάτου. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Noe εμπνεύστηκε την ιδέα για την ταινία του μετά από ένα εγκεφαλικό που υπέστη και το οποίο κόντεψε να του στερήσει τη ζωή. Του ευχόμαστε προφανώς να είναι γερός, όμως το φιλμ που προέκυψε από αυτήν του την αναμέτρηση με το θάνατο δεν είναι, τελικά, τόσο ώριμο και οξυδερκές όσο ο δημιουργός του θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε.

Απλωμένο σε σχεδόν δυόμισι ώρες, το έργο δε δικαιολογεί την τόσο μεγάλη διάρκειά του. Είναι σεβαστή η επιθυμία του σκηνοθέτη να δείξει σχεδόν τα πάντα σε πραγματικό χρόνο, μιας και ουσιαστικά το θέμα σε μια τέτοια ταινία δεν μπορεί παρά να είναι ακριβώς αυτό: ο χρόνος και η αξία του, ειδικά σε μια ηλικιακή φάση όπου το τέλος φαίνεται να είναι κοντά. Ωστόσο, το προαναφερθέν παράδειγμα του Haneke έρχεται να αποδείξει την αδυναμία του Noe να μεταμορφώσει τις απλές, καθημερινές στιγμές του ζεύγους σε κινηματογραφική ποίηση, όπως έκανε ο σπουδαίος Αυστριακός δημιουργός στη δική του ταινία.

Αυτό που οπωσδήποτε αξίζει να εκτιμήσει κανείς στην ταινία του Noe, πάντως, είναι οι δύο πρωταγωνιστές της. Ο Ιταλός σκηνοθέτης Dario Argento, μετρ του σινεμά τρόμου και δημιουργός κλασικών ταινιών του είδους όπως το «Deep Red» (1975) και το «Suspiria» (1977), υποδύεται Εκείνον (οι πρωταγωνιστές δεν κατονομάζονται ποτέ) με αποστομωτικό τρόπο, και μάλιστα ο Noe φροντίζει να αποτίσει ένα φόρο τιμής στον πρωταγωνιστή του, κάνοντας το χαρακτήρα του μελετητή του σινεμά τρόμου. Δίπλα στον Argento, μια εξαιρετική Francoise Lebrun, η οποία μπορεί να έχει απειροελάχιστο διάλογο, παίζει όμως κυρίως όταν δε μιλά.

Το «Vortex» είναι ελαφρώς πιο υποφερτό από άλλες ταινίες του Gaspar Noe, κυρίως επειδή το να βλέπεις τον Dario Argento μπροστά από την κάμερα επί σχεδόν δυόμισι ώρες είναι μια απόλαυση που σπάνια πετυχαίνεις. Κατά τα άλλα, απευθύνεται αποκλειστικά στους λάτρεις του έργου του, που δεν είναι και λίγοι, κι οι οποίοι σίγουρα θα βρουν εδώ "σημάδια ωριμότητας" στον αγαπημένο τους δημιουργό. Για τους υπόλοιπους, το φιλμ είναι μια επώδυνη, εξαντλητική εμπειρία θέασης που δεν έχει να προσφέρει ιδιαίτερες συναισθηματικές ανταμοιβές, ούτε να προσθέσει κάτι σε όσα έχουν ήδη πει για το θέμα της παλαιότερες, πολύ καλύτερες ταινίες.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 03-11-2022  |  Διανομή: Cinobo

Παίζεται σε 1 αίθουσα. Δείτε αναλυτικά.
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ:

Σας Προτείνουμε Ακόμη

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Αναζήτηση με τον Πρωτότυπο Τίτλο

Αναζήτηση με τον Ελληνικό Τίτλο

Αναζήτηση με την Περιοχή

Αναζήτηση με τον Κινηματογράφο


© 2000-2022 | Θανάσης Γεντίμης

Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του CinemaNews.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.

Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναπαραγωγή ή αποθήκευση με κάθε τρόπο και μέσον των περιεχομένων του CinemaNews.gr χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του δημιουργού του.