The Lost King

Ο Χαμένος Βασιλιάς

Δραματική  |  Παραγωγή: 2022  |  Διάρκεια 108'

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Stephen Frears

Πρωταγωνιστούν: Sally Hawkins, Steve Coogan, Harry Lloyd, Mark Addy, Lee Ingleby

Κείμενο: Βαγγέλης Βίτσικας

Το 2012, κι ενώ θεωρούνται χαμένα για περισσότερα από 500 χρόνια, τα λείψανα του Βασιλιά Ριχάρδου του Τρίτου ανακαλύφθηκαν κάτω από ένα πάρκινγκ στο Λέστερ. Η έρευνα αποτέλεσε πρωτοβουλία της ερασιτέχνη αρχαιολόγου και λάτρη του συγκεκριμένου βασιλιά, Philippa Langley (Sally Hawkins), της οποίας το πάθος έγινε δεκτό με δισταγμό από τους φίλους και την οικογένειά της και με σκεπτικισμό από τους ειδικούς και τους ακαδημαϊκούς. Το «The Lost King» είναι η αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που έπεισε τους πιο επιφανείς ιστορικούς της Αγγλίας να αναθεωρήσουν τις απόψεις για έναν από τους διασημότερους βασιλιάδες στην ιστορία της χώρας.

Ντεφορμέ εδώ και πάρα πολύ καιρό, ο Αγγλος σκηνοθέτης Stephen Frears έχει να παραδώσει αληθινά σημαντική ταινία ακριβώς είκοσι χρόνια, από τότε που γύρισε το ωραίο «Dirty Pretty Things» (2002). Οι πιο πρόσφατες ταινίες του, όπως το ανεκδιήγητο «The Program» (2015) ή το ανιαρό «Victoria and Abdul» (2017) είναι καλογυαλισμένες και επιφανειακές παραγωγές, εντελώς άδειες οποιουδήποτε ρίσκου, που σε τίποτα δε θυμίζουν εντούτοις τον πάλαι ποτέ ρηξικέλευθο δημιουργό ταινιών που σημάδεψαν τα βρετανικά '80s και '90s, από το ορισμικό του αγγλικού νεο-νουάρ «The Hit» (1984) μέχρι το σημαδιακό «My Beautiful Laundrette» (1985) κι από το «Dangerous Liaisons» (1988) μέχρι το αγαπησιάρικο «High Fidelity» (2000). Αφού κατέφυγε, για λίγα χρόνια, στην τηλεόραση όπου γνώρισε μια σχετική επιτυχία (οι μίνι - σειρές "A Very English Scandal" του 2018 και "Quiz" του 2020 είναι μακράν ό,τι καλύτερο έχει σκηνοθετήσει ο Frears την τελευταία 20ετία), επιστρέφει τώρα στον κινηματογράφο με το νέο του φιλμ, «The Lost King».

Δυστυχώς, η νέα του ταινία δε μας φέρνει πίσω τον ριζοσπαστικό σκηνοθέτη του πρώτου μέρους της καριέρας του, έχει όμως σίγουρα περισσότερο ενδιαφέρον από τις πρόσφατες δουλειές του. Έχει ορισμένα ενδιαφέροντα πράγματα να πει γύρω από την ιστορική μνήμη και τη σημασία της, καθώς και γύρω από τον τρόπο με τον οποίο οι επίσημοι φορείς (ακαδημαϊκοί, ιστορικοί, πανεπιστήμια, μουσεία) καρπώνονται τις δάφνες για τα επιτεύγματα απλών ανθρώπων με ανιδιοτελές, αμόλυντο πάθος. Σίγουρα πρόκειται για πράγματα που έχουμε ξανακούσει σε πολύ καλύτερες ταινίες, τουλάχιστον όμως το ακαταμάχητο βρετανικό φλέγμα, η κομψότητα των διαλόγων κι οι ερμηνείες δεν επιτρέπουν στο φιλμ να γίνει ανιαρό.

Παρ' όλα αυτά, οι ενστάσεις είναι πολύ περισσότερες. Δεν μπορείς να μην "κλωτσήσεις" μπροστά στην τάση του Frears να καλλωπίζει κάθε πλάνο του, δίχως όμως η σκηνοθεσία του να έχει τη δύναμη να αναδείξει τα σημαντικά. Το αποτέλεσμα είναι μια τηλεοπτικής αισθητικής ταινία που εικαστικά θυμίζει φροντισμένο δελτίο ειδήσεων, της λείπει όμως εντελώς η ψυχή, ο παλμός και η μεγαλοπρέπεια που θα κάνουν το θέαμα κινηματογραφικό. Ο Frears ξέρει να επιλέγει καλές γωνίες λήψης, αλλά δεν ξέρει, ή μάλλον έχει ξεχάσει, να επιλέγει τις καλύτερες. Η σκηνοθεσία είναι επίπεδη, σίγουρη για τον εαυτό της κι εντελώς άψυχη.

Από την άλλη, το σενάριο είναι τόσο εύκολα βολεμένο στη σιγουριά ότι αφηγείται μια αληθινή ιστορία, που αμελεί ότι αυτό δεν αρκεί για να δώσεις στο θεατή την αίσθηση ότι αυτή η ιστορία άξιζε την επίσκεψή του στη σκοτεινή αίθουσα. Όταν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί η αμέσως επόμενη σκηνή κάθε φορά, όταν η κλιμάκωση είναι προδιαγεγραμμένη επειδή "έτσι γίνεται σε όλες αυτές τις ταινίες", τότε το θέαμα είναι παντελώς αδιάφορο. Η ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι ανύπαρκτη, ενώ το εύρημα της εμφάνισης του βασιλιά στην ηρωίδα είναι τόσο κλισέ που καταντά βλακώδες.

Αυτό που διασώζεται εμφανώς είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών. Η Sally Hawkins είναι όπως πάντα εξαιρετική, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά ότι μπορεί να διαχειριστεί εξίσου αποτελεσματικά πρωταγωνιστικούς και υποστηρικτικούς ρόλους. Ο Steve Coogan είναι, εντούτοις, το καλύτερο στοιχείο της ταινίας, ενσαρκώνοντας και τον μοναδικό σύνθετο και ίσως ενδιαφέροντα χαρακτήρα του έργου. Το υπόλοιπο καστ κάνει στιβαρή δουλειά, χωρίς όμως κάποιος να ξεχωρίζει και χωρίς το σενάριο να προσφέρει χαρακτήρες που θα δώσουν την ευκαιρία στους ηθοποιούς να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους.

Το «The Lost King» είναι μια ρουτινιάρικη ταινία που ακολουθεί την πεπατημένη των ταινιών που βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες. Της πιστώνεις ότι έχει κάποια ενδιαφέροντα και σημαντικά πράγματα να πει, δεν τα λέει όμως με τρόπο κινηματογραφικά αξιομνημόνευτο. Προσφέρει ένα ευχάριστο, ενίοτε αστείο και οπωσδήποτε διασκεδαστικό δίωρο στο σινεμά, δύσκολα όμως θα τη θυμάται ένας θεατής ως κάτι το ξεχωριστό λίγες μέρες μετά το τέλος της προβολής.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 13-10-2022  |  Διανομή: Tanweer

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ:

Σας Προτείνουμε Ακόμη

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Αναζήτηση με τον Πρωτότυπο Τίτλο

Αναζήτηση με τον Ελληνικό Τίτλο

Αναζήτηση με την Περιοχή

Αναζήτηση με τον Κινηματογράφο


© 2000-2022 | Θανάσης Γεντίμης

Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του CinemaNews.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.

Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναπαραγωγή ή αποθήκευση με κάθε τρόπο και μέσον των περιεχομένων του CinemaNews.gr χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του δημιουργού του.