See How They Run

Κοίτα Τους Πως Τρέχουν

Κωμωδία  |  Παραγωγή: 2022  |  Διάρκεια 98'

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Tom George

Πρωταγωνιστούν: Sam Rockwell, Saoirse Ronan, Adrien Brody, Ruth Wilson, Reece Shearsmith

Κείμενο: Βαγγέλης Βίτσικας

Στο West End του Λονδίνου της δεκαετίας του 1950, τα σχέδια για την κινηματογραφική διασκευή του διάσημου και υπερ - επιτυχημένου θεατρικού έργου "Ποντικοπαγίδα" της Agatha Christie αναστέλλονται όταν ο επίδοξος σκηνοθέτης (Adrien Brody) δολοφονείται. Όταν ο αλκοολικός Επιθεωρητής Stoppard (Sam Rockwell) και η νεοσύλλεκτη εκπαιδευόμενη Αστυνόμος Stalker (Saoirse Ronan) αναλαμβάνουν την υπόθεση, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα μπερδεμένο μυστήριο που εμπλέκει τον κόσμο του θεάτρου.

Το «See How The Run» είναι μια meta ταινία. Για να είναι μια meta ταινία σπουδαία, πρέπει να έχει κάτι να καταθέσει πάνω στο ίδιο το είδος που παρωδεί - τιμά, πάνω στους μηχανισμούς, στα κλισέ και στους χαρακτήρες του, και όχι απλά να παραθέτει τα στάνταρ μοτίβα του και μετά να τα ακολουθεί κατά γράμμα χωρίς να τα ανατρέπει καθόλου - ή, ακόμα χειρότερα, στη σπάνια περίπτωση όπου αποπειράται να ανατρέψει ένα κλισέ, να διατυμπανίζει την εξυπνάδα και την πρωτοτυπία της. Σπουδαίες meta ταινίες είναι τα «New Nightmare» (1994) και «Scream» (1996) του Wes Craven, το «Last Action Hero» (1993) του John McTiernan και όλο το σινεμά του Edgar Wright. Το «See How They Run» θα ήθελε, αλλά δεν είναι μια τέτοια ταινία.

Στα πρώτα δέκα λεπτά της, η ταινία δίνει την εντύπωση ότι έχει κάτι πραγματικά πρωτότυπο να καταθέσει στο είδος του whodunit. Εκθέτει όλα τα κλισέ του είδους, προετοιμάζοντάς σε για μια διαδοχική ανατροπή τους. Και μετά, τα ακολουθεί όλα κατά γράμμα. Το αποτέλεσμα; Μια εντελώς κουφή, άνευρη και προβλέψιμη ταινία, που νομίζει ότι γελά με τα κλισέ των φιλμ μυστηρίου, στην πραγματικότητα όμως γελά με τον εαυτό της. Κι όπως οποιοσδήποτε γελά με τον εαυτό του, έτσι κι αυτή η ταινία καταλήγει στην αρχή γελοία και στη συνέχεια ανιαρή.

Ίσως ο Tom George να έπρεπε να γυρίσει μια απευθείας διασκευή της "Ποντικοπαγίδας". Μπορεί να μην είχε η ταινία του αυτό το meta στοιχείο, σίγουρα όμως θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον και θα λειτουργούσε ως ένα τίμιο, σύγχρονο whodunit. Κι αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι σε σκηνοθετικό επίπεδο ο George γνωρίζει πώς να φτιάξει μια ταινία μυστηρίου με ατμόσφαιρα και δυνατές ερμηνείες. Τα πλάνα του είναι όμορφα, φροντισμένα, η καλλιτεχνική διεύθυνση άρτια και ο σκηνοθετικός έλεγχος εμφανής.

Αντίθετα, εκεί που υστερεί αισθητά η ταινία είναι στον τομέα του σεναρίου, της πλοκής και των χαρακτήρων. Η πλοκή είναι άνευρη, υποτυπώδης και με ουκ ολίγες "τρύπες", ενώ η κλιμάκωση δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια και η αποκάλυψη του δολοφόνου, κεντρικής σημασίας στιγμή σε κάθε ταινία του είδους, εδώ είναι αδιάφορη. Αυτό, φυσικά, οφείλεται στο γεγονός ότι κανένας χαρακτήρας δεν έχει πραγματικό ενδιαφέρον. Από τους αστυνομικούς που ερευνούν την υπόθεση μέχρι τα θύματα κι από εκεί στους υπόπτους, όλοι μοιάζουν με αναμασήματα χαρακτήρων από καλύτερες ταινίες. Σποραδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει μόνο η σχέση ανάμεσα στους δύο αστυνομικούς, κι αυτό όμως εξανεμίζεται από ένα σημείο και μετά. Όσο για την προαναφερθείσα αποκάλυψη, το σενάριο κατόρθωσε, από μια ντουζίνα αδιάφορους χαρακτήρες, να παρουσιάσει ως ένοχο μακράν τον πιο αδιάφορο. Προσοχή: όχι αυτόν με τις φαινομενικά λιγότερες πιθανότητες, αλλά αυτόν του οποίου η σεναριακή ανάπτυξη υπολείπεται περισσότερο.

Κι είναι κρίμα, γιατί ο George επιστράτευσε ένα αξιόλογο καστ, το οποίο δίνει καλές ερμηνείες. Ο Sam Rockwell είναι απολαυστικός στο ρόλο του βαριεστημένου αστυνομικού με το προβληματικό παρελθόν και τις αντισυμβατικές πρακτικές. Η Saoirse Ronan είναι πολύ χαριτωμένη υποδυόμενη την αρχάρια που κάνει συνεχώς γκάφες, λειτουργώντας έτσι και ως το comic relief του έργου. Ο Adrien Brody φυσικά κλέβει την παράσταση στο ρόλο του σκηνοθέτη της σχεδιαζόμενης ταινίας, ένας ρόλος που παραπέμπει στους πολλούς Αμερικανούς σκηνοθέτες της εποχής που αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Αγγλία για να γλιτώσουν από την αντικομμουνιστική υστερία των ΗΠΑ και την περίφημη "Μαύρη Λίστα".

Δυστυχώς, το «See How They Run», στην προσπάθειά του να σχολιάσει ολόκληρο το είδος που υπηρετεί, καταλήγει όχι μόνο να μην τα καταφέρει σε αυτό, αλλά να μη λειτουργήσει καν ως ένα ψυχαγωγικό, αν και κλισέ, whodunit. Παρακολουθείται δύσκολα, ξεχνιέται εύκολα και αποτελεί μέγιστη σπατάλη υποκριτικού και τεχνικού ταλέντου, που ξοδεύεται όλο σε τεμπέλικα γραμμένους χαρακτήρες και όμορφα, αλλά εντελώς "άδεια" πλάνα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 13-10-2022  |  Διανομή: Feelgood Entertainment  |  Επίσημο Site

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ:

Σας Προτείνουμε Ακόμη

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Αναζήτηση με τον Πρωτότυπο Τίτλο

Αναζήτηση με τον Ελληνικό Τίτλο

Αναζήτηση με την Περιοχή

Αναζήτηση με τον Κινηματογράφο


© 2000-2022 | Θανάσης Γεντίμης

Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του CinemaNews.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.

Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναπαραγωγή ή αποθήκευση με κάθε τρόπο και μέσον των περιεχομένων του CinemaNews.gr χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του δημιουργού του.