The Lost Daughter

Η Χαμένη Κόρη

Δραματική  |  Παραγωγή: 2021  |  Διάρκεια 121'

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Maggie Gyllenhaal

Πρωταγωνιστούν: Olivia Colman, Jessie Buckley, Dakota Johnson, Ed Harris, Peter Sarsgaard

Κείμενο: Βαγγέλης Βίτσικας

Η Leda (Olivia Colman) είναι μια γυναίκα μέσης ηλικίας, διαζευγμένη, δοσμένη με πάθος στη δουλειά της ως δασκάλα Αγγλικών και στα δύο παιδιά της. Όταν οι κόρες της εγκαταλείπουν το σπίτι τους προκειμένου να ζήσουν με τον πατέρα τους στον Καναδά, η Leda περιμένει πως θα βιώσει μια περίοδο μοναξιάς και αναμονής. Αντίθετα, νιώθει απελευθερωμένη, λες και η ζωή της έγινε ξαφνικά ευκολότερη. Αποφασίζει να πάει διακοπές, σε μια μικρή παραλιακή κωμόπολη της Ελλάδας. Μετά όμως από λίγες μέρες ηρεμίας, τα πράγματα παίρνουν απροσδόκητη τροπή. Η Leda γνωρίζει μια άλλη οικογένεια που παραθερίζει στην περιοχή, και αυτό θα φέρει στη μνήμη της γεγονότα του παρελθόντος, εσφαλμένες επιλογές που έκανε ως μητέρα και ορισμένα καλά κρυμμένα μυστικά.

Το «The Lost Daughter» είναι μια ταινία που φαντάζει εντελώς "ξένη" με το σημερινό σινεμά, κι ακόμα περισσότερο με την αισθητική που προτάσσει η πλατφόρμα της οποίας παραγωγή είναι το έργο: του Netflix. Αυτό είναι πολύ καλό για την ίδια, για λόγους που θα εξηγηθούν εκτενέστερα παρακάτω, πιθανότατα όμως θα αποτελέσει τροχοπέδη για την εμπορική της απήχηση. Στη χώρα μας, πάντως, μάλλον θα τα πάει καλά στα ταμεία, δεδομένου ότι μια ξένη παραγωγή που έχει κάνει γυρίσματα στην Ελλάδα πάντα προσελκύει το ενδιαφέρον ακόμα κι ενός κοινού που δεν επισκέπτεται συχνά την αίθουσα. Έχει παραθαλάσσια τοπία, έχει γνωστούς ηθοποιούς, έλα όμως που η αισθητική της παραπέμπει περισσότερο σε ένα ευρωπαϊκό σινεμά άλλων δεκαετιών που οπωσδήποτε θα ξενίσει όσους προσδοκούν ακόμα ένα «Big Fat Greek Wedding»...

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Το έργο είναι η ιστορία μιας μητέρας που πέρασε όλη της τη ζωή αφοσιωμένη με πάθος στο μεγάλωμα των παιδιών της. Πιστεύει πως υπήρξε υποδειγματική στο γονεϊκό της ρόλο κι ότι η σχέση της με τις κόρες της είναι άψογη. Μέσα στην ταινία, έρχεται αντιμέτωπη με τη συνειδητοποίηση ότι έχει αποξενωθεί με τα παιδιά της, ότι ενδεχομένως ποτέ δεν τα γνώρισε πραγματικά, ότι ίσως δεν υπήρξε η τέλεια μητέρα που πάντα θεωρούσε. Τότε, η ταινία μετατρέπεται σε μια ιστορία εξιλέωσης, αναγέννησης και δεύτερης ευκαιρίας.

Όλα αυτά μια τυπική ταινία, ενός τυπικού σκηνοθέτη θα τα μετέτρεπε σε ένα πάμφθηνο μελόδραμα που θα πέρναγε και δε θα ακουμπούσε. Όμως, αν κάτι αποδεικνύει η Maggie Gyllenhaal, θαυμάσια ηθοποιός εδώ στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο, είναι πως πρόκειται για κάποια τυχαία που αποφάσισε να περάσει πίσω από την κάμερα λόγω ματαιοδοξίας. Στην ταινία της, έχουμε την αποθέωση του σημαίνοντος και του σημαινόμενου, όπου άλλα λέγονται, άλλα εννοούνται και άλλα μας κάνει να υποψιαστούμε, να νιώσουμε ή να καταλάβουμε η σκηνοθεσία.

Χωρίς να έχει στα χέρια της κάποιο εξαιρετικά δυνατό σενάριο - με την έννοια ότι υπάρχουν δραματουργικές "κοιλιές" και ρυθμικά "άτονα" σημεία στο έργο - η Gyllenhaal μετατρέπει τους, φαινομενικά, απλούς διαλόγους του σε πλούσια υποκειμένου λεκτικά διαμάντια. Είναι από τις λίγες φορές στο σύγχρονο σινεμά που η σκηνοθεσία βελτιώνει ένα καλό, αλλά όχι σπουδαίο σενάριο. Το οποίο σενάριο, θυμίζουμε, βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Ιταλίδας συγγραφέως Elena Ferrante, αρκετά δημοφιλούς και στη χώρα μας χάρη σε μυθιστορήματα όπως το "My Brilliant Friend" - αναζητήστε την τηλεοπτική διασκευή του συγκεκριμένου βιβλίου.

Η Olivia Colman, μια ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια εντυπωσιάζει με τις σταθερά καλές επιλογές ρόλων που κάνει, συνεχίζει εδώ το σερί καλών (όλο και καλύτερων) ερμηνειών, που την έχει αναδείξει σε μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της. Η Dakota Johnson κατορθώνει επίσης να κάνει την έκπληξη "τσαλακώνοντας" εκπληκτικά την εικόνα της και αποδεικνύοντας πως έχει τις ικανότητες για να υποδυθεί πιο απαιτητικούς ρόλους από αυτούς στους οποίους την έχουμε συνηθίσει. Η Jessie Buckley, αν και σε μικρό ρόλο, επιβεβαιώνει πως πρόκειται για ένα ταχύτατα ανερχόμενο ταλέντο και η ερμηνεία της εδώ δίκαια ανταμείφθηκε με μια υποψηφιότητα για Oscar Β' Γυναικείου Ρόλου, την πρώτη στην καριέρα της ηθοποιού. Μικρή, αλλά ιδιαίτερα αξιόλογη, είναι και η συμμετοχή του έμπειρου και εξαιρετικού Ed Harris.

Το «The Lost Daughter» είναι ένα ψυχολογικό δράμα αργών ρυθμών, που αποζημιώνει στο έπακρο τον υπομονετικό θεατή. Ανακοινώνει εμφατικά την έλευση ενός σκηνοθετικού ταλέντου που άργησε να έρθει αλλά ελπίζουμε να συνεχίσει σε αυτό το δρόμο που χάραξε με τούτο το ντεμπούτο. Μία από τις κινηματογραφικές εκπλήξεις της χρονιάς που πέρασε, με ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών και αισθητική που συναντάς πλέον σπάνια στο mainstream σινεμά.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 30-06-2022  |  Διανομή: Σπέντζος

Παίζεται σε 1 αίθουσα. Δείτε αναλυτικά.
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ:

Σας Προτείνουμε Ακόμη

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Αναζήτηση με τον Πρωτότυπο Τίτλο

Αναζήτηση με τον Ελληνικό Τίτλο

Αναζήτηση με την Περιοχή

Αναζήτηση με τον Κινηματογράφο


© 2000-2022 | Θανάσης Γεντίμης

Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του CinemaNews.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.

Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναπαραγωγή ή αποθήκευση με κάθε τρόπο και μέσον των περιεχομένων του CinemaNews.gr χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του δημιουργού του.