CinemaNews.gr - All About Movies

Γράφει: Χριστόδουλος Πριμηκύρης

ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
ΕΠΙΣΗΜΟ SITE
Death Proof

Κάποτε ήταν ένας δημιουργός ο οποίος, αν και εγκατέλειψε το σχολείο στα 16 του και δε σπούδασε ποτέ σε κάποιο πανεπιστήμιο την τέχνη του σινεμά, με το πάθος του για τις ταινίες κατόρθωσε να μετατρέψει τη στυλιζαρισμένη b-movie με εξυπνακίστικους διαλόγους και σινεφίλ αναφορές-δάνεια σε σήμα κατατεθέν του και να μετατρέψει το επώνυμό του σε κινηματογραφικό επιθετικό προσδιορισμό πιο γρήγορα από ό,τι ένας νεοεμφανιζόμενος στο χώρο της μεταμοντέρνας γκαγκστερικής ταινίας σκηνοθέτης μπορεί να πει "Pulp Fiction". Βλέποντας ότι τα πράγματα πηγαίναν μια χαρά (βραβεία πολλά, πληθώρα hardcore οπαδών και ο τίτλος του αγαπημένου enfant terrible των διαφόρων σινε-κριτικών) αποφάσισε να συνεργαστεί με το φιλαράκι του και να παρουσιάσουν από κοινού δυο στην θέση μιας ταινίες τρόμου - exploitation με αρκετό σεξ και βία (όχι στην τρίτη ηλικία) όπως τον παλιό καλό καιρό. Έτσι γεννήθηκε το «Grindhouse». Και αν τα Αμερικανάκια καταλάβαιναν το όλο concept και δεν εγκατέλειπαν τη σκοτεινή αίθουσα στους τίτλους τέλους της πρώτης ταινίας («Planet Terror»), αλλά παρακολουθούσαν τα ενδιάμεσα ψεύτικα trailers και το δεύτερο «Death Proof» ίσως το εγχείρημα να μην πάτωνε. Ίσως τότε και τα αφεντικά της Miramax να μην αποφάσιζαν να χωρίσουν τις ταινίες στα δυο στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και ίσως τότε να ζούσαν οι δημιουργοί τους καλά και εμείς καλύτερα αν μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε το «Grindhouse» στην αρχική του εκδοχή.

To «Death Proof» του Tarantino θεωρείται καλύτερο από τα δυο, αν και η επιστροφή του από το φετεινό φεστιβάλ Κάννων με άδεια χέρια αποτελεί ένα ακόμα χτύπημα στο ήδη εύθραυστο εγώ του σκηνοθέτη, εκτιμώντας από το γεγονός ότι παρουσιαζόταν ως ένα από τα φαβορί. Όπως και να έχει το πράγμα η υπόθεση της ταινίας συνοψίζεται σε δυο γραμμές: ένας παρανοϊκός κασκαντέρ δίχως λόγο και αφορμή βρίσκει ωραίες, ανύποπτες αλλά όχι και τόσο αθώες νεαρές υπάρξεις και προσπαθεί να τις σκοτώσει με το 'αλεξίσφαιρο' αυτοκίνητό του. Τα κοριτσάκια θα δείξουν το μπουτάκι τους, θα πουν την έξυπνη ατάκα τους, θα ρίξουν το τραγουδάκι τους πριν πάνε να συναντήσουν το Δημιουργό τους, ώσπου ο κασκαντέρ συναντήσει με τη σειρά του το δάσκαλό του. Με ανεπιτήδευτο μοντάζ, φωτογραφία με κόκκο και ενίοτε επανειλημμένες λήψεις ο Tarantino αποτίει φόρο τιμής στις exploitation ταινίες της δεκαετίας του '70 και του '80. Το συναίσθημα όμως απουσιάζει και αυτό που ξεκινάει ως χαριτωμένο τραβάει σε μάκρος και χάνει το όποιο ενδιαφέρον. Εκείνη που κλέβει την παράσταση ωστόσο είναι η πρώην μούσα του Marilyn Manson, Rose McGowan στο σύντομο σχετικά ρόλο της, ενώ όπλο κατά της ανίας είναι η καταμέτρηση των αναφορών του Tarantino στις προηγούμενες ταινίες του.


ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
Μεγάλα Αφιερώματα

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ