Ένας αστυνομικός ύστερα από ένα ατύχημα που στοίχισε τη ζωή σε μάνα και κόρη αποφασίζει να βοηθήσει την πρώην αρραβωνιαστικιά του να βρει τη δική της κόρη, η οποία εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από ένα απομακρυσμένο νησί. Φτάνοντας εκεί θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει την αφιλόξενη συμπεριφορά και τα ιδιάζοντα έθιμα και ιεροτελεστίες των κατοίκων που είναι οργανωμένοι σε μια μικρή μητριαρχική κοινότητα. Και η αλήθεια που θα ανακαλύψει στο τέλος, δεν πρόκειται να του αρέσει.

Πριν από την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι τα περισσότερα remake που έχει δει τα τελευταία χρόνια δε μπορούν σε καμία περίπτωση να συγκριθούν με τα πρωτότυπα, αλλά με το «Wicker Man» - που αποτελεί remake της ομώνυμης Βρετανικής ταινίας του 1973 - δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οπαδοί (και μη) της αρχικής ταινίας δε φάνηκαν να ενθουσιάζονται ιδιαίτερα με τις σεναριακές αλλαγές του Labute (το νησί όπου εκτυλίσσονται τα γεγονότα βρίσκεται πλέον κάπου στην Αμερική αντί για τη Σκωτία και κυρίως η δυναμική φιγούρα του Christopher Lee ως αρχηγού της ιδιόρρυθμης κοινότητας έχει πλέον αντικατασταθεί από τη μάλλον χλιαρή Sister Summersisle της Ellen Burstyn), αλλά ούτε και με το τελικό αποτέλεσμα.

Στα θετικά ανήκουν η ατμόσφαιρα που από την αρχή ήδη της ταινίας δημιουργεί την αίσθηση ότι κάτι μοχθηρό βρίσκεται διαρκώς 'εκεί έξω' και η εξαιρετική επιλογή της τοποθεσίας που συνδυάζει την πρωτόγονη αγνότητα με την κεκαλυμμένη απειλή. Ευχάριστες εκπλήξεις αποτελούν ακόμα οι παρουσίες των Molly Parker και Frances Conroy σε σύντομους ρόλους και η διατήρηση του ίδιου φινάλε με το πρωτότυπο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας ωστόσο ακούει στο όνομα του Nicolas Cage και στον άνευρο και αδιάφορο τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα κατά τρόπο που ταιριάζει περισσότερο σε θεατρική παράσταση παρά κινηματογραφική ταινία. Όσοι δεν έχουν δει το πρωτότυπο είναι πιθανό να μείνουν περισσότερο ικανοποιημένοι με το «Wicker Man», καθώς παρά τα ελαττώματά του το συνολικό αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον.