Stage Fright

Εάν υπήρξε ποτέ κάποια φιγούρα, που συνόδευσε τον κινηματογράφο από τα πρώτα του σχεδόν βήματα μέχρι και τα πιο προχωρημένα χρόνια της ωρίμανσής του, μία φιγούρα που κατάφερε χρόνο με το χρόνο να εξελίσσεται μαζί του, να κάνει αρκετούς από τους σταθμούς του και δικούς της σταθμούς, να απολαμβάνει ολόψυχα τη θριαμβευτική πορεία ενός νέου είδους τέχνης προς την καθιέρωση και από εκεί προς τη δόξα και την αιωνιότητα και τέλος, να τον υπηρετεί με αμείωτη συνέπεια και αδιαπραγμάτευτο πάθος, ακόμη και σε περιόδους χαλεπές, αν υπήρξε ποτέ κάποια φιγούρα που κατάφερε να διαποτίσει το σελιλόιντ με την μορφή της, παγιδεύοντας εκατομμύρια ζευγάρια ματιών ανά τις δεκαετίες, αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη, από τη σαγηνευτική φιγούρα της Marlene Dietrich.

Γεννημένη στο Βερολίνο του 1901, η Dietrich από πολύ νεαρή ηλικία κάνει έντονη την παρουσία της στη γερμανική θεατρική σκηνή. Το 1923 αποφασίζει να μεταπηδήσει στην πειραματική ακόμη τότε μεγάλη οθόνη, ενώ το 1929 καθιερώνεται ως πρωταγωνίστρια. Το 1930 αποτελεί ορόσημο της καριέρας της, καθώς κρατά τον πρώτο ρόλο στο "Der Blaue Angel", του σκηνοθέτη Josef Von Sternberg. Η συνεργασία αυτή, θα καταστήσει την γοητευτική πρωταγωνίστρια, «προστατευόμενη» του Sternberg, καθώς για περισσότερο από μία δεκαετία θα συνεχίσουν να φτιάχνουν μαζί ταινίες τεράστιας εμπορικής επιτυχίας, αναπαράγοντας δεξιοτεχνικά την περσόνα της vamp, σκοτεινής, αρκετά χυδαίας, αλλά πάντα ψυχρής και φυσικά ιδιοτελούς μοιραίας γυναίκας. Μέχρι και τη δεκαετία του Α80 η Dietrich θα συνεργαστεί με μία πλειάδα ιερών τεράτων του σινεμά, όπως ο Fritz Lang, o Orson Welles και φυσικά ο Alfred Hitchcock, διατηρώντας πάντα ζωντανό το μύθο που επί δεκαετίες έχτιζε.

Η συνάντηση με τον Hitchcock γίνεται το 1950, στην ταινία Stage Fright. Ο θεατής μεταφέρεται στις θεατρικές σκηνές του Λονδίνου, σε έναν κόσμο κάπου μεταξύ πραγματικότητας και ψέματος. Ο σύζυγος της μεγάλης πρωταγωνίστριας Charlotte Attendant (Marlene Dietrich), δολοφονείται. Η αστυνομία βρίσκεται στα ίχνη του εραστή της, Jonathan Cooper (Richard Todd), ο οποίος παγιδεύεται στην πλεκτάνη της πανούργας ηθοποιού. Στο επίκεντρο της ιστορίας συναντάμε τη νεαρή μαθητευόμενη ηθοποιό, Eve Gill (Jane Wyman) που προσπαθεί να σώσει τον αγαπημένο της Jonathan, ακόμα κι αν αυτός την έχει απαρνηθεί για χάρη της μεγάλης ντίβας. Σε αυτό το γαϊτανάκι μυστηρίου αλλά και ρομάντζου μπλέκεται όμως και ο γοητευτικός ιδιωτικός ντετέκτιβ Wilfred Smith (Michael Wilding) αλλά και ο πατέρας της Εve, που ακολουθεί το αστυνομικό του δαιμόνιο, προκειμένου να βοηθήσει την κόρη του.

Το Stage Fright δεν είναι μία συνηθισμένη Χιτσκοκική ταινία. Κι αυτό, γιατί αποτελεί μία από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις, όπου ο μεγάλος σκηνοθέτης αποφασίζει να αφήσει πίσω το σασπένς και την αγωνία και να φέρει σε πρώτο πλάνο κάτι εξίσου δυνατό, το καλοδουλεμένο χιούμορ. Οι εμπνευσμένες ατάκες διαδέχονται η μία την άλλη, η πλοκή γίνεται όλο και πιο διασκεδαστική καθώς περιπλέκεται, ενώ ο θεατής μπορεί να ανιχνεύσει ακόμα και κάποια μικρά απολαυστικά gags των πρωταγωνιστών.

Σημείο αναφοράς της ταινίας, όμως, παραμένει η Dietrich. Με έναν ρόλο αβανταδόρικο, τσαλακώνει τη φιγούρα της μοιραίας, δηλητηριώδους γυναίκας που επανειλημμένα ερμήνευσε. Παγιδευμένη στις ίντριγκές της, δεν παύει στιγμή να κρατά σφικτά τις ανάσες των θεατών, με κάθε της εμφάνιση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως ο Ernest Hemingway είχε πει για αυτή: «Εάν δεν είχε τίποτα άλλο παρά τη φωνή της, θα μπορούσε να σου σπάσει την καρδιά με αυτή. Όμως έχει αυτό το πανέμορφο κορμί και αυτή την αειθαλή ομορφιά του προσώπου της. Δεν έχει σημασία πως σου σπάει την καρδιά, αρκεί να βρίσκεται εκεί να στη γιατρέψει».