A Night At The Opera

Ο τρόπος με τον οποίο ο θεατής αντιμετωπίζει το σινεμά των πρώτων δεκαετιών, του Α20, του Α30, του ΄40, ακόμα και του Α50, προσιδιάζει σχεδόν πάντα στον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται στην ευρύτερή του βάση το ζήτημα των περασμένων εκείνων εποχών, οι οποίες αποκτούν ιδιαίτερη αξία, λόγω των ετών που τις χωρίζουν από αυτόν, αλλά και απομακρύνονται από αυτόν, ακριβώς επειδή η απόσταση του χρόνου δεν επιτρέπει να τις αγγίξεις, παρά μόνο να τις παρατηρήσεις από μακριά, ή να νιώσεις κάποια αποτελέσματα των αλυσιδωτών αντιδράσεων που πυροδότησαν. Αναφερόμενος κανείς σε περασμένες δεκαετίες, μπορεί να αισθανθεί την ατμόσφαιρά τους, να συγκινηθεί ή ακόμα και να νιώσει χαρά, ωστόσο με πολύ μεγάλη δυσκολία θα συνειδητοποιήσει, πως οι περασμένες εκείνες στιγμές, είχαν από μόνες τους ζωή. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τον κινηματογράφο. Σε πολύ λίγες περιπτώσεις δίνεται η ευκαιρία στο θεατή να κατανοήσει, πως πίσω από τις ασπρόμαυρες φιγούρες, τις άτσαλα ηχογραφημένες φωνές, τα αστεία κοστούμια και την ξεπερασμένη συμπεριφορά, κρύβεται ένας κόσμος ζωντανός, πολύχρωμος, που δεν αποτελεί μουσειακό έκθεμα και πολλές φορές βρίσκεται μπροστά από την εποχή μας.

Οι ταινίες των αδερφών Μαρξ, που καλύπτουν την περίοδο 1929-1949, αποτελούν αντιπροσωπευτικό παράδειγμα κινηματογραφικών έργων, που δεν επιτρέπουν στο χρόνο να τους στερήσει την αληθοφάνεια και το διαχρονικό τους χαρακτήρα. Το μέσο εκείνο, που κυριαρχεί στο σύνολο των δεκατριών ταινιών τους, κάνοντάς τες να φαίνονται απόλυτα σημερινές και οικίες, ακόμα κι αν έχουν μεσολαβήσει εξήντα ή και εβδομήντα χρόνια από τη δημιουργία τους, είναι το χιούμορ. Οι αστείρευτα ταλαντούχοι αδερφοί Μαρξ, τέσσερις αρχικά (Chico, Groucho, Harpo και Zeppo) και τρεις μετά την αποχώρηση του Zeppo, το 1934, μοιάζει να αποτελούν πόλο έλξης των κατάλληλων εκείνων συντελεστών, σκηνοθετών και κυρίως σεναριογράφων, που έχουν την ικανότητα να τροφοδοτήσουν στο μέγιστο τις σπάνιες επιδόσεις τους στον χώρο της κωμωδίας. Το αποτέλεσμα είναι ταινίες πλημμυρισμένες από χιούμορ καταιγιστικό, αιχμηρό και ευρηματικό, βασισμένο σε πανέξυπνα γραμμένους διάλογους ή εκφρασμένο μέσα από τη γλώσσα του σώματος, τις εκφράσεις, την κίνηση σε κάθε γωνιά του κάδρου.

Η ταινία «Μια νύχτα στην Όπερα», τοποθετεί τους τρεις πρωταγωνιστές, σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους χώρους της υψηλής κοινωνίας, που τόσο πολύ λατρεύουν να σαρκάζουν, στην όπερα. Η ιστορία περιπλέκεται γύρω από ένα ζευγάρι Ιταλών ερμηνευτών της όπερας, που προσπαθούν να φτάσουν μαζί μέχρι και τη Νέα Υόρκη, την βοήθεια που τρεις περιπλανώμενοι απατεωνίσκοι τους προσφέρουν, αλλά και την προσπάθειά των τελευταίων να κερδίσουν χρήματα εις βάρος της πλούσιας Madame Dumont, που απεγνωσμένα προσπαθεί να εισέλθει στον κόσμο της αριστοκρατίας.

Για πρώτη φορά μία ταινία των Μαρξ στηρίζεται σε μία ολοκληρωμένη ιστορία. Όλες τα προγενέστερα έργα τους αποτελούσαν συρραφή σύντομων σκηνών γεμάτων με γρήγορες ατάκες και αναρίθμητων γκαγκς. Ωστόσο, ο παραγωγός τους στην MGM, Irving Thalberg επέμενε, πως δεν μπορείς να στηρίζεις την παράνοια μονάχα με παράνοια. Βέβαια, ακόμα και με αυτή την υποχώρηση, ως προς την προσθήκη της απαιτούμενης πλοκής, προκειμένου το κοινό να μπορεί να ταυτιστεί και να συμπάσχει με τους ήρωες, η επιτυχία κρύβεται και πάλι στα σκετς. Γι Ααυτό και οι περισσότερες σκηνές της ταινίας θεωρούνται κλασσικές, όπως η ευφυής σκηνή του συμβολαίου μεταξύ Groucho και Chico, η παραληρηματική σκηνή καταδίωξης από τον ιδιωτικό αστυνομικό και η τελική σκηνή με τον Harpo να κρέμεται στα παρασκήνια της Όπερας.