Some Like It Hot

Στις 6 Αυγούστου του 1962 η Marilyn Monroe βρίσκεται νεκρή, στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού της, στο Los Angeles. Η αυτοψία αποκαλύπτει υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών. Τα σενάρια σχετικά με τις συνθήκες του θλιβερού περιστατικού εξακολουθούν να ανατροφοδοτούνται ασταμάτητα μέχρι και τις μέρες μας. Συχνά αγγίζουν τη σφαίρα του παραλόγου, καθώς δεν διστάζουν να αναφερθούν ακόμα και στην «σχέση» της λαμπερής σταρ με τον Πρόεδρο Kennedy και τη συγκεκαλυμμένη δολοφονία της για λόγους εθνικής ασφάλειας. Ωστόσο, η αυτοκτονία μοιάζει να αποτελεί το επικρατέστερο σενάριο.

Παιδί αγνώστου πατρός, πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια στο πλευρό μίας ψυχικά διαταραγμένης μητέρας. Την φρενήρη διεκδίκηση της δόξας συνόδευσαν τρεις αποτυχημένοι γάμοι, δύο αποβολές, αμέτρητες ανεπιτυχείς σχέσεις. Οι προβολείς της δημοσιότητας υπήρξαν ανελέητοι από την πρώτη της εμφάνιση στο πανί, μέχρι και το τραγικό της τέλος, ίσως και ακόμα παραπέρα. Ο χωρισμός της το 1961 από τον τελευταίο της σύζυγο, Arthur Miller, την κλονίζει και την οδηγεί σε ψυχιατρική κλινική, με το φόβο να έχει «κληρονομήσει» την αρρώστια της μητέρας της. Μία από τις τελευταίες της εμφανίσεις, αυτή στην πλατεία Madison της Νέας Υόρκης, όπου και τραγουδά για τα γενέθλια του Αμερικανού Προέδρου, σηματοδοτεί την αρχή μίας πορείας δίχως επιστροφή. Το σπάσιμο του συμβολαίου της με τη Fox και ο έρωτας δίχως ανταπόκριση για τον συμπρωταγωνιστή της στην ταινία «Let's Make Love», Yves Montand, μοιάζουν απλά να προμηνύουν το θλιβερό φινάλε.

Τρία χρόνια πριν, το 1959, βγαίνει στους κινηματογράφους μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Monroe, η ταινία που προώθησε όσο καμία άλλη την καριέρα της και εκτίναξε το κασέ της στα ύψη, το "Some Like It Hot".

Η πλοκή μας μεταφέρει στο Chicago της δεκαετίας του Α30, στα χρόνια της ποτοαπαγόρευσης. Δύο παίκτες της τζαζ (Tony Curtis, Jack Lemmon) γίνονται μάρτυρες της περίφημης «σφαγής του Αγίου Βαλεντίνου», μίας από τις πιο αιματοβαμμένες, περιπτώσεις ξεκαθαρίσματος λογαριασμών της μαφίας. Οι εκτελεστές τούς καταδιώκουν και μοναδική τους επιλογή είναι να μεταμφιεσθούν σε γυναίκες και να μπουν σε μία γυναικεία μπάντα που κατευθύνεται προς το Miami. Τα σχέδιά τους θα δοκιμαστούν από την εμφάνιση της χυμώδους Sugar, μέλους της μπάντας, την επιμονή ενός ερωτευμένου πολυεκατομμυριούχου (Joe E. Brown) που δεν καταλαβαίνει το αληθινό φύλο των δύο δεσποινίδων, αλλά και από την τυχαία εμφάνιση των διωκτών τους.

Έχοντας ήδη συνεργαστεί στο "Seven Year Itch" του 1955, ο σκηνοθέτης Billy Wilder και η απρόβλεπτη πρωταγωνίστρια συναντιούνται για δεύτερη φορά στα πλατό. Η Monroe δεν αποτελούσε την αρχική επιλογή του σκηνοθέτη. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τους Curtis και Lemmon, οι οποίοι επιλέχθηκαν μετά από τις διαδοχικές αρνήσεις άλλων πρωταγωνιστών. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πως θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα με διαφορετική διανομή ρόλων.

Με αρχικό τίτλο "Not Tonight, Josephine", η ταινία βγαίνει στους κινηματογράφους σε μία περίοδο αρκετά δυσοίωνη. Η διάδοση της τηλεόρασης απειλεί την δημοτικότητα του σινεμά, ενώ οι επιτροπές λογοκρισίας ενδυναμώνονται επικίνδυνα. Ωστόσο, το έργο γνωρίζει άμεση αναγνώριση από κοινό και κριτικούς. Η καταπόντισή του στα Oscar δικαιολογείται απόλυτα από τον κινηματογραφικό ογκόλιθο, "Ben Hur", που σαρώνει τα βραβεία την ίδια χρονιά.

Το περιεχόμενό της θεωρείται ιδιαίτερα προκλητικό ακόμα και σήμερα: φόνοι, αλκοολισμός, ανεργία, έμμεσες αναφορές στην ομοφυλοφιλία και την παρενδυσία και αποκαλυπτικές θηλυκές εμφανίσεις ξεφεύγουν ως εκ θαύματος από τα δόντια των λογοκριτών. Η επιτυχία, όμως, δεν εξασφαλίζεται από τον αιφνιδιαστικά προκλητικό χαρακτήρα του έργου, αλλά από το γεγονός ότι παντρεύει δεξιοτεχνικά στοιχεία που ως τότε εντοπίζονταν διάσπαρτα σε μεμονωμένες κωμωδίες: η κανιβαλιστική γελοιοποίηση των ταινιών gangster, η προφανής drag αισθητική, οι μεταμφιέσεις και η εναλλαγή χαρακτήρων από τους ίδιους ηθοποιούς, αλλά και οι απρόσμενα κοφτεροί διάλογοι, τοποθετούν το «Some Like It Hot» σε περίοπτη θέση, ανάμεσα στις κωμωδίες όλων των εποχών.

Ανυπολόγιστη αξία δίνει όμως στην ταινία, η γλυκόπικρη παρουσία της μυθικής πρωταγωνίστριας, η οποία δικαιολογεί κάτι που είχε ειπωθεί λίγο μετά το θάνατό της: η Monroe ήταν ένα φοβισμένο κορίτσι. Όμως, παρά το φόβο της, κάτι παράξενο συνέβαινε όταν βρισκόταν μπροστά στο φακό. Η κάμερα στην κυριολεξία την λάτρευε.