City Lights

"Ταινίες με ήχο; Ποιος θα ενδιαφερόταν να ακούσει τους ηθοποιούς να μιλάνε;!" Αυτή φημολογείται πως ήταν η απάντηση ενός εκ των αδερφών Warner, όταν στις αρχές του εικοστού αιώνα κλήθηκε να σχολιάσει την προοπτική ενός ομιλούντος κινηματογράφου, χωρίς ασφαλώς να μπορεί να φανταστεί, πως το όνομά του θα συνδεόταν καθοριστικά με την ίδια την παγκόσμια κινηματογραφική ιστορία. Είναι ανώφελο να σκεφτόμαστε ποια θα ήταν η πορεία της έβδομης τέχνης, εάν η εν λόγω "προφητεία" είχε επαληθευτεί, ωστόσο δεν υπάρχει καταλληλότερος τρόπος για να γυρίσουμε αρκετές δεκαετίες πίσω, τότε που το σινεμά, έχοντας διανύσει τη βρεφική ηλικία, έλεγε τα πρώτα του λόγια.

Βρισκόμαστε στα 1931, τρία χρόνια μετά την είσοδο του ομιλούντος κινηματογράφου, και ένας σπουδαίος υπηρέτης του είδους, ο Charlie Chaplin, παρουσιάζει την τελευταία βουβή δημιουργία της καριέρας του, ένα αληθινό κύκνειο άσμα του μη ομιλούντος σινεμά, τα "Φώτα της Πόλης". Ανυποχώρητος λάτρης του βωβού, του είδους με το οποίο ταυτίστηκε, και έχοντας ήδη παραλάβει το 1928 τιμητικό βραβείο από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου για την αναγνωρισμένη από τότε προσφορά του, αποφασίζει να παρατείνει το χρόνο ζωής μιας εποχής που περνάει ανεπιστρεπτί, παρουσιάζοντας την καλύτερη -κατά γενική ομολογία- ταινία του και κρατώντας ρόλο σεναριογράφου, σκηνοθέτη, πρωταγωνιστή, παραγωγού, ακόμα και μουσικού επιμελητή.

Στα "Φώτα της πόλης", συναντάμε για τελευταία φορά την διασημότερη περσόνα του Chaplin, τον Αλήτη. Μορφή που με το πέρασμα των δεκαετιών έλαβε διαστάσεις στερεοτυπικές, ο Αλήτης συνδυάζει αριστουργηματικά τα γνωρίσματα μίας ύπαρξης κωμικής και μελοδραματικής ταυτόχρονα: θυμίζοντας άλλοτε απροστάτευτο παιδί και άλλοτε παρουσία ονειρική, ζώντας έξω από τα όρια της κοινωνίας και κατά κάποιο τρόπο έξω από την ίδια την πραγματικότητα, προσφέρει στον Chaplin την εξαιρετική ευκαιρία, να αποτυπώσει στη μεγάλη οθόνη μια τεράστια γκάμα συναισθημάτων.

Στην αποχαιρετιστήρια τούτη διαδρομή λοιπόν, τον συναντούμε ερωτευμένο με μία τυφλή κοπέλα, πωλήτρια λουλουδιών. Παράλληλα, στο πλευρό του βρίσκεται ένας βαθύπλουτος ευγενής, απογοητευμένος από τη ζωή. Οι προσπάθειές του πρωταγωνιστή να συγκεντρώσει χρήματα για την χειρουργική επέμβαση που θα χαρίσει και πάλι το φως στην κρυφή του αγαπημένη, αλλά και το καθήκον του να πείσει τον νέο του φίλο, πως η ζωή αξίζει περισσότερο απΑ όσο φαντάζεται, πυροδοτούν μια αλληλουχία διαδοχικών καταστάσεων, εξίσου κωμικών και τραγικών.

Στις ταινίες του Chaplin, όμως, η πλοκή, ο μύθος, δεν είναι παρά η αφορμή, ο εναρκτήριος σπινθήρας, προκειμένου η οθόνη να ξεχειλίσει από την ζωντάνια, την ανεξήγητη γοητεία, την μαγική υπερκινητικότητα και την εύθραυστη αλλά συνάμα σαρωτική παρουσία ενός ηθοποιού που κατάφερε να υπηρετήσει με απόλυτη υπακοή τον πραγματικό σκοπό της ζωής του, την έβδομη τέχνη, αφήνοντας της με το έργο του μια σπάνια παρακαταθήκη, ένα αμύθητο θησαυρό που κάθε φιλόδοξος σινεφίλ οφείλει να ανακαλύψει.